Wysokość zabudowy

Wysokość zabudowy to parametr określający pionowy wymiar budynku w odniesieniu do ukształtowania terenu. Pojęcie to ma ustawową definicję w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” i służy do jednolitego ustalania, jak wysoko budynek jest usytuowany ponad terenem.

Przy określaniu wysokości zabudowy bierze się pod uwagę dwa podstawowe elementy:

• najwyżej położony punkt budynku, znajdujący się na dachu, ścianie albo attyce,
• średnią wysokość terenu obliczoną na podstawie jego najniższego i najwyższego poziomu, mierzonego wzdłuż obwodu poziomego rzutu ścian zewnętrznych budynku.

W praktyce oznacza to, że nie mierzy się wysokości wyłącznie od jednego, przypadkowo wybranego punktu gruntu. Najpierw ustala się najniższy i najwyższy poziom terenu przy obrysie ścian zewnętrznych, a następnie wyznacza ich średnią. Od tak ustalonego poziomu odniesienia określa się różnicę do najwyższego punktu budynku. Dzięki temu parametr uwzględnia zarówno wysokość samego obiektu, jak i jego położenie na działce, w tym różnice wysokości terenu.

Przy ustalaniu najwyższego punktu nie uwzględnia się komina, nadbudówki mieszczącej maszynownię dźwigu lub inne pomieszczenie techniczne ani wyjścia z klatki schodowej. Elementy te nie powinny więc podwyższać wartości wysokości zabudowy, jeżeli stanowią wyłączenia wskazane w definicji.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na tym, że pozwala ono porównywać wysokość budynków i określać ich skalę w sposób uwzględniający warunki terenowe. Jest istotne przy posługiwaniu się parametrami zabudowy w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza gdy teren nie jest całkowicie płaski. Wysokość zabudowy nie jest zatem po prostu odległością od najniższego miejsca działki do najwyższego elementu budynku, lecz wynikiem odniesienia najwyższego punktu budynku do średniego poziomu terenu wyznaczonego według ustawowych zasad.