Wynagrodzenie członka

Wynagrodzenie członka to świadczenie pieniężne należne osobie za pełnienie funkcji w organie, komisji, radzie albo innym kolegialnym ciele. Termin ten nie oznacza jednego, jednolicie uregulowanego rodzaju wynagrodzenia. Jego charakter, wysokość oraz zasady wypłaty zależą od przepisów dotyczących danego podmiotu i funkcji.

Wynagrodzenie może przysługiwać między innymi członkom zarządu lub rady nadzorczej spółki, członkom rad i komitetów działających przy organach publicznych, a także członkom komisji egzaminacyjnych lub innych zespołów powoływanych na podstawie ustawy. Występuje w prawie spółek, prawie finansów publicznych, prawie podatkowym, prawie ochrony środowiska oraz w regulacjach dotyczących samorządu zawodowego i wykonywania zadań publicznych.

Najważniejsze cechy wynagrodzenia członka:

• przysługuje tylko wtedy, gdy jego podstawę przewidują przepisy, statut, uchwała, regulamin albo inne właściwe rozstrzygnięcie;
• może być ustalone kwotowo, według zasad określonych przez właściwy organ albo jako świadczenie związane z udziałem w posiedzeniach lub wykonywaniem konkretnych czynności;
• może obejmować wynagrodzenie za samą funkcję, udział w pracach danego organu lub realizację powierzonych zadań;
• jest odrębne od zwrotu kosztów podróży i innych wydatków poniesionych w związku z pełnieniem funkcji, choć przepisy często regulują te świadczenia łącznie.

W spółkach zasady wynagradzania członków zarządu mogą wynikać z uchwały wspólników, statutu albo decyzji rady nadzorczej, zależnie od rodzaju spółki i przyjętych regulacji. W przypadku rad, komisji i komitetów publicznych wysokość lub sposób ustalania wynagrodzenia może określać właściwy minister albo inny upoważniony organ. Praktyczne znaczenie terminu polega na wskazaniu, że pełnienie funkcji członka nie musi być nieodpłatne, a zakres i wysokość należności należy ustalać na podstawie regulacji właściwych dla konkretnego organu.