Art. 2 porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych. Jego znaczenie polega na wskazaniu, jakie miejsca i zdarzenia są objęte przepisami oraz jak rozumieć działania związane z udzielaniem pomocy.

**„Obszar wodny”** obejmuje wody śródlądowe, wody przybrzeżne w pasie do jednej mili morskiej od linii brzegu, a także kąpieliska, miejsca okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli, pływalnie i inne obiekty z nieckami basenowymi spełniającymi wskazane w przepisie kryteria powierzchni lub głębokości. „Wyznaczony obszar wodny” obejmuje natomiast wyłącznie wymienione obiekty przeznaczone do kąpieli lub pływania, w tym pływalnie i inne obiekty z nieckami basenowymi o określonych parametrach.

Przepis definiuje również **„wypadek”** jako nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną, związane z pływaniem, kąpaniem albo uprawianiem sportu lub rekreacji na obszarze wodnym, którego następstwem może być naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia. **„Ratownictwo wodne”** oznacza prowadzenie działań ratowniczych, w szczególności organizowanie i udzielanie pomocy osobom poszkodowanym albo zagrożonym utratą życia lub zdrowia.

„Miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „kąpielisko” są określone przez odesłanie do przepisów Prawa wodnego. „Pływalnia” została opisana jako kryty lub odkryty obiekt z wodą przepływową, przeznaczony do pływania lub kąpieli, posiadający co najmniej jedną nieckę basenową, trwały brzeg i dno oraz urządzenia sanitarne, szatnie i natryski. Punkt 5 został uchylony.

o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/1240/text/U/D20111240Lj.pdf

Przepis określa, kiedy i w jakim trybie uruchamiane są szczególne rozwiązania dotyczące usuwania skutków powodzi. Ustawa znajduje zastosowanie w sprawach związanych z usuwaniem skutków powodzi w rozumieniu wskazanym w przepisie odsyłającym do Prawa wodnego.

Podstawą zastosowania rozwiązań szczególnych jest powódź o rozmiarach powodujących konieczność ich użycia oraz niewystarczalność środków podjętych przez właściwe organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego. W takiej sytuacji Rada Ministrów może wydać rozporządzenie, opierając się na danych przekazanych Prezesowi Rady Ministrów przez właściwych wojewodów. Rozporządzenie może określać:

- gminy lub miejscowości poszkodowane, na których terenie stosuje się ustawowe rozwiązania,
- rodzaj rozwiązań przewidzianych w rozdziale 2,
- warunki, okres ich stosowania albo termin wykonania określonych czynności, przy czym termin nie może przekroczyć 12 miesięcy.

Zakres tych rozstrzygnięć powinien uwzględniać niezbędny zakres pomocy oraz bieżące możliwości budżetu państwa i jednostek samorządu terytorialnego.

Wydanie rozporządzenia otwiera także możliwość ubiegania się o pożyczki na zasadach określonych w rozdziale 3. Dotyczy to przedsiębiorców, którzy ponieśli szkodę w wyniku powodzi, z wyłączeniem podmiotów prowadzących wskazane w przepisie rodzaje działalności wytwórczej w rolnictwie, a także podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Przepis reguluje ponadto skutki podatkowe zaniechania poboru podatku od dochodów lub przychodów związanych z usuwaniem skutków powodzi. Po wydaniu rozporządzenia Prezes Rady Ministrów może również przenosić planowane wydatki budżetowe między częściami i działami budżetu państwa, aby zapewnić finansowanie zadań objętych szczególnymi rozwiązaniami.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/1385/text/U/D20111385Lj.pdf

Przepis wprowadza szczególne zasady dotyczące odbudowy, remontu i rozbiórki urządzeń wodnych uszkodzonych lub zniszczonych w czasie powodzi. W odniesieniu do urządzeń wskazanych w art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne wyłącza stosowanie art. 389 pkt 6 tej ustawy, a także, w zakresie innych robót związanych z odbudową, remontem i rozbiórką, art. 390 ust. 1. Jeżeli odbudowa wykorzystuje rozwiązania korzystniejsze dla środowiska lub zwiększające bezpieczeństwo ochrony przeciwpowodziowej, wymagane jest zgłoszenie wodnoprawne. Odbudowa, remont lub rozbiórka urządzeń pomiarowych służb państwowych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią może natomiast odbywać się bez zgody wodnoprawnej.

Przepis upraszcza również postępowania dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć związanych z urządzeniami wodnymi i robotami, o których mowa w ust. 1-2. Wprowadza wyłączenia wskazanych wymogów, ogranicza dokumentację do jednego egzemplarza papierowego wraz z zapisem elektronicznym oraz wskazuje regionalnego dyrektora ochrony środowiska jako właściwy organ. Decyzja powinna zostać wydana w terminie 60 dni, a rozpatrzenie odwołania przez organ wyższego stopnia również ma nastąpić w terminie 60 dni. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie musi wskazywać interes prawny lub obowiązek strony, zarzuty, istotę i zakres żądania oraz dowody. Termin jego wniesienia wynosi 7 dni od doręczenia decyzji albo 14 dni od dnia uznania zawiadomienia w drodze obwieszczenia za dokonane. Przepis określa także udział organizacji ekologicznych oraz stosowanie art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie określonych pozwoleń wodnoprawnych nie wstrzymuje ich wykonania.

Art. 8 określa organizację urzędów żeglugi śródlądowej oraz sposób wykonywania zadań przez ich dyrektorów i delegatury. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Bydgoszczy działa przy pomocy urzędu w Bydgoszczy oraz delegatur w Gdańsku, Giżycku i Warszawie. Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu korzysta z urzędu we Wrocławiu oraz delegatur w Kędzierzynie-Koźlu i Krakowie, natomiast Dyrektor Urzędu Żeglugi Śródlądowej w Szczecinie wykonuje zadania przy pomocy urzędu w Szczecinie. Delegaturą kieruje jej dyrektor. Ustęp 2 został uchylony.

Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określa w rozporządzeniu terytorialny zakres działania dyrektorów, siedziby urzędów oraz siedziby i właściwość miejscową delegatur. Przy ustalaniu tych kwestii uwzględnia kryteria ekonomiczne, intensywność ruchu żeglugowego oraz liczbę spraw na danym terenie. W drodze zarządzenia minister nadaje także statut urzędu i delegatur, określający ich organizację.

Przepis pozwala dyrektorowi urzędu przejąć sprawę należącą do innej delegatury albo przekazać ją wskazanej delegaturze. Dyrektor delegatury wydaje decyzje i postanowienia w imieniu właściwego dyrektora urzędu, zarówno w sprawach należących do delegatury, jak i przekazanych na podstawie ust. 5. W zakresie właściwości miejscowej delegatury w Bydgoszczy i we Wrocławiu wykonują zasadniczo zadania dyrektorów tych urzędów, z wyłączeniem spraw i czynności wskazanych w ust. 7 pkt 1 i 2. Oznacza to, że przepis rozdziela bieżące wykonywanie zadań między urząd i delegatury, pozostawiając określone kompetencje wyłącznie dyrektorom urzędów.

o żegludze śródlądowej.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/43/text/U/D20010043Lj.pdf

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia terminów dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, gospodarowania wodami, stanu środowiska wodnego oraz korzystania z wód.

Zdefiniowano między innymi „budowle przeciwpowodziowe”, obejmujące takie obiekty jak kanały ulgi, poldery, zbiorniki, wały, falochrony i budowle regulacyjne, wraz z obiektami oraz nieruchomościami związanymi z ochroną przed powodzią. „Budowle piętrzące” to budowle umożliwiające stałe lub okresowe podnoszenie poziomu wód powierzchniowych. Przepis wyjaśnia także pojęcia „cieków naturalnych”, „kanałów”, „dorzecza”, „obszaru dorzecza” oraz „gruntów pokrytych wodami”.

Rozbudowana część przepisu dotyczy jakości wód. Określono w niej między innymi „dobry stan chemiczny”, „dobry stan ekologiczny”, „dobry potencjał ekologiczny”, „dobry stan ilościowy” oraz „dobry stan wód” powierzchniowych i podziemnych. Zdefiniowano również „cele środowiskowe dla wód morskich” i „dobry stan środowiska wód morskich”, odnosząc je do czystości, prawidłowego funkcjonowania ekosystemów oraz ograniczenia zanieczyszczeń.

Przepis obejmuje ponadto pojęcia związane z kąpielą, w tym „kąpielisko”, „miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „klasyfikację wody w kąpielisku”, a także „koszty środowiskowe”, „koszty zasobowe”, „nawozy” i „nawozy naturalne”. Wskazuje również, czym są jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz obszary chronione. Dzięki tym definicjom dalsze przepisy mogą posługiwać się skrótowymi, ale precyzyjnie określonymi pojęciami.

Prawo wodne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa obowiązki użytkowników i właścicieli budowli piętrzących związane z gospodarowaniem wodą oraz kontrolą stanu technicznego i bezpieczeństwa tych obiektów. Użytkownik budowli wyposażonej w urządzenia umożliwiające regulowanie przepływu, w tym turbiny wodne, ma obowiązek prowadzić dziennik gospodarowania wodą, jeżeli wysokość piętrzenia przekracza 1 m, a średni roczny przepływ wynosi więcej niż 1,0 m/s. W dzienniku odnotowuje się w szczególności odczyty wodowskazowe, ilość retencjonowanej wody, dopływ i odpływ oraz pobory wody przez poszczególne zakłady.

Obowiązek prowadzenia dziennika nie obejmuje budowli o stałym progu bez możliwości sterowania odpływem ani budowli wyposażonych w samoczynne upusty. Niezależnie od tego właściciel budowli o piętrzeniu powyżej 0,5 m musi zapewnić badania i pomiary pozwalające ocenić jej stan techniczny i bezpieczeństwo. Zakres tych czynności obejmuje między innymi wody podziemne i ich filtrację, wytrzymałość budowli i podłoża, urządzenia upustowe, urządzenia umożliwiające migrację ryb oraz zmiany na górnym i dolnym stanowisku budowli.

Dla budowli stanowiących własność Skarbu Państwa, zaliczonych do I lub II klasy, oceny dokonuje państwowa służba do spraw bezpieczeństwa budowli piętrzących. Właściciel budowli zaliczonej do XXVII kategorii przekazuje tej służbie egzemplarz oceny w ciągu miesiąca od jej odbioru, chyba że ocenę sporządza sama służba. Właściciel przekazuje jej także nieodpłatnie posiadane wyniki badań i pomiarów niezbędne do wykonania oceny. Szczegółowy sposób prowadzenia dziennika i wzór dokumentu określi minister właściwy do spraw gospodarki wodnej.

Przepis określa status prawny, siedzibę i strukturę organizacyjną Wód Polskich. Wody Polskie są państwową osobą prawną w rozumieniu art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych, a ich siedzibą jest Warszawa.

W skład Wód Polskich wchodzą: Krajowy Zarząd Gospodarki Wodnej z siedzibą w Warszawie, regionalne zarządy gospodarki wodnej, zarządy zlewni oraz nadzory wodne. Przepis wskazuje także siedziby regionalnych zarządów gospodarki wodnej w Białymstoku, Bydgoszczy, Gdańsku, Gliwicach, Krakowie, Lublinie, Poznaniu, Rzeszowie, Szczecinie, Warszawie i we Wrocławiu. Odrębnie wskazano Inspekcję Wodną jako jednostkę wchodzącą w skład Wód Polskich.

Organizację Wód Polskich porządkuje statut nadawany przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej w drodze rozporządzenia. Statut ma określać strukturę i organizację Wód Polskich, z uwzględnieniem zakresu zadań poszczególnych jednostek, ich obszaru działania, potrzeby racjonalnego wykorzystania środków publicznych oraz podziału hydrograficznego kraju.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu podstawowych elementów organizacyjnych Wód Polskich i zasad ich formalnego wyodrębnienia. W związku z wykonywaniem zadań organu właściwego w sprawach gospodarowania wodami Wody Polskie mogą używać oznak z godłem Rzeczypospolitej Polskiej oraz okrągłej pieczęci z wizerunkiem tego godła i nazwą w otoku.

Przepis określa podział zadań w ramach Wód Polskich, wskazując kompetencje Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, regionalnych zarządów gospodarki wodnej oraz zarządów zlewni. Ustęp 1 ustanawia ogólną zasadę, zgodnie z którą Wody Polskie wykonują zadania przewidziane w ustawie.

Krajowemu Zarządowi Gospodarki Wodnej powierzono przede wszystkim zadania o zasięgu krajowym i obszarów dorzeczy. Obejmuje to opracowywanie projektów dokumentów planistycznych dotyczących celów środowiskowych, ochrony wód morskich, ryzyka powodziowego, przeciwdziałania skutkom suszy oraz gospodarowania wodami. Krajowy Zarząd prowadzi także gospodarkę finansową i ewidencję księgową Wód Polskich, system informacyjny gospodarowania wodami oraz Hydroportal. Nadzoruje planowanie inwestycji i utrzymanie mienia związanego z gospodarką wodną, koordynuje zapewnienie odpowiedniej ilości i jakości wody, wykonuje kontrolę gospodarowania wodami i realizuje zadania inspekcji wodnej.

Regionalne zarządy działają na poziomie regionów wodnych. Prowadzą określone sprawy administracyjne, w tym dotyczące decyzji i zgód wodnoprawnych, uzgadniają projekty aktów i dokumentów, koordynują inwestycje, wykonują prawa właścicielskie Skarbu Państwa wobec wskazanych wód i gruntów oraz planują utrzymanie wód. Zajmują się również ochroną przed powodzią, suszą, bilansowaniem zasobów wodnych i przekazywaniem informacji.

Zarządy zlewni wykonują zadania najbardziej związane z bieżącym gospodarowaniem wodami. Prowadzą sprawy dotyczące części decyzji, zgód wodnoprawnych, opłat i kar, planują oraz realizują inwestycje, utrzymują wody i obwałowania, a także realizują przedsięwzięcia służące odbudowie ekosystemów. Przepis wyznacza więc poziom krajowy, regionalny i zlewniowy wykonywania zadań Wód Polskich.

Przepis określa zasady tworzenia i uzupełniania systemu informacyjnego gospodarowania wodami. System korzysta z rejestrów i zbiorów danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wody Polskie, a także z danych przekazywanych przez wskazane służby, organy, właścicieli urządzeń wodnych, spółki wodne i inne podmioty. Zakres informacji obejmuje między innymi wyniki pomiarów i ocen stanu wód powierzchniowych i podziemnych, dane hydrogeologiczne, informacje o kąpieliskach, pozwoleniach zintegrowanych, strefach i obszarach ochronnych, spółkach wodnych, urządzeniach wodnych oraz nieruchomościach.

**Organy administracji publicznej i podmioty wymienione w ust. 1 przekazują te dane nieodpłatnie.** Przepis wskazuje więc zarówno źródła informacji, jak i obowiązek współpracy przy prowadzeniu systemu. Szczególne obowiązki dotyczą właściciela urządzenia wodnego. Powinien on zgłosić urządzenie Wodom Polskim w celu wpisania do systemu w ciągu 60 dni od rozpoczęcia jego użytkowania. Wpis obejmuje dane właściciela, sposób korzystania z wód, parametry i stan techniczny urządzenia, jego dokładną lokalizację oraz dane dotyczące zgody wodnoprawnej. Każdą zmianę tych informacji należy zgłosić w terminie 30 dni od jej wystąpienia.

Odrębny obowiązek nałożono na organizatora kąpieliska, który przekazuje Wodom Polskim aktualny profil wody w kąpielisku w ciągu 30 dni od jego sporządzenia. Ust. 7 przewiduje wydanie rozporządzenia określającego szczegółowy zakres danych, organizację systemu, standardy techniczne, źródła danych oraz częstotliwość ich przekazywania. Przy jego wydawaniu uwzględnia się znaczenie systemu dla zarządzania zasobami wodnymi, interoperacyjność i harmonizację zbiorów danych. W praktyce przepis tworzy podstawę jednolitego gromadzenia informacji potrzebnych do zarządzania wodami i prowadzenia infrastruktury informacji przestrzennej.

Przepis określa uprawnienia osób wykonujących kontrolę, o której mowa w art. 335 ust. 1, oraz zasady ich ochrony podczas wykonywania obowiązków. Kontrola może dotyczyć nieruchomości, na których znajdują się urządzenia wodne albo prowadzona jest działalność związana z korzystaniem z wód.

Podstawowym uprawnieniem jest możliwość wejścia na teren takiej nieruchomości przez całą dobę, wraz z pracownikami pomocniczymi, rzeczoznawcami i niezbędnym wyposażeniem. Osoby kontrolujące mogą przeprowadzać pomiary, badania i inne czynności służące ustaleniu, czy przestrzegane są warunki wynikające z ustawy, a także jaki jest stan urządzeń wodnych. Mogą również utrwalać przebieg i wyniki oględzin za pomocą urządzeń rejestrujących obraz lub dźwięk.

Zakres kontroli obejmuje także żądanie informacji, zarówno pisemnych, jak i ustnych, wzywanie oraz przesłuchiwanie osób, żądanie dokumentów i danych związanych z kontrolą, a także sporządzanie odpisów, wyciągów, zestawień i obliczeń. Kontrolujący mogą sprawdzać tożsamość osób uczestniczących w kontroli oraz oceniać sposób i poprawność wykonywania przez zakład pomiarów dotyczących korzystania z wód. Przepis przyznaje im także uprawnienie do nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.

W związku z pełnieniem obowiązków służbowych osoby te korzystają z ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych na zasadach określonych w Kodeksie karnym. Szczególne ograniczenie dotyczy terenów zamkniętych. Wstęp na taki teren wymaga zgody i odbywa się pod nadzorem zarządzającego tym terenem.热久久精品

Przepis określa odpowiedzialność za korzystanie z wód lub wykonywanie urządzeń wodnych i innych czynności wymagających pozwolenia wodnoprawnego z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym albo pozwoleniu zintegrowanym. Odpowiedzialność obejmuje również niewykonywanie obowiązków wskazanych w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego.

Za oba rodzaje naruszeń przewidziano alternatywnie karę aresztu, ograniczenia wolności albo grzywnę od 1000 zł do 7500 zł. Oznacza to, że przepis obejmuje zarówno działanie niezgodne z warunkami obowiązującego pozwolenia, jak i zaniechanie wykonania obowiązków po jego wygaśnięciu lub cofnięciu. Znaczenie ma więc nie tylko samo posiadanie pozwolenia, lecz także przestrzeganie jego warunków oraz realizowanie obowiązków wynikających z odpowiedniej decyzji.

Ustęp 3 przewiduje wyłączenie wykroczenia z ust. 1 i 2. Dotyczy ono wykorzystania wód na potrzeby wytwarzania energii elektrycznej, jeżeli następuje ono na polecenie operatora systemu przesyłowego elektroenergetycznego lub operatora systemu połączonego elektroenergetycznego, w celu usunięcia zagrożenia bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej. Wyłączenie działa tylko wtedy, gdy wykorzystanie wody miało rozmiar i trwało przez czas niezbędny do usunięcia tego zagrożenia. Przepis wskazuje zatem zarówno szczególny cel działania, jak i warunki, które muszą zostać spełnione, aby nie doszło do popełnienia wykroczenia.

Przepis określa skutek w postaci utraty mocy przez ustawę wskazaną w jego treści, oznaczoną jako „Prawo wodne”. Oznacza to, że akt ten zostaje formalnie pozbawiony mocy obowiązującej. Regulacja ma charakter końcowy i porządkujący, ponieważ nie opisuje zasad gospodarowania wodami, praw i obowiązków określonych podmiotów ani trybu podejmowania rozstrzygnięć. Jej treść ogranicza się do wskazania konkretnej ustawy, która przestaje mieć moc.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na jednoznacznym określeniu, że wskazana ustawa nie stanowi już podstawy obowiązywania norm prawnych. Sam przepis nie rozwija skutków utraty mocy, nie zawiera wyjątków ani dodatkowych warunków. Nie wskazuje również innych aktów, które miałyby zostać uchylone, zmienione albo zachowane w mocy. Dzięki temu jego funkcja jest precyzyjna, identyfikuje jeden akt prawny i przesądza o zakończeniu jego mocy obowiązującej. W odróżnieniu od przepisów regulujących konkretne procedury lub uprawnienia, ten przepis nie ustanawia nowych rozwiązań, lecz zamyka obowiązywanie ustawy wymienionej w jego treści.

Przepis określa przypadki, w których dopuszczalne jest wprowadzanie określonych wód lub ścieków do wód powierzchniowych, do ziemi albo do wód podziemnych. Obejmuje między innymi wody opadowe i roztopowe, wodę z przelewów kanalizacji deszczowej, wodę chłodniczą, wody z obiegów chłodzących elektrowni lub elektrociepłowni, a także wody wykorzystane z pomp ciepła i wody geotermalne.

Szczególne ograniczenia dotyczą obszarów położonych w odległości mniejszej niż 1 kilometr od granic kąpielisk, miejsc okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli oraz plaż publicznych nad wodami. W takich warunkach dopuszczenie obejmuje tylko rodzaje wód wskazane w ust. 1 pkt 1. Przepis reguluje również wprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do jezior i ich dopływów, gdy czas dopływu jest krótszy niż 24 godziny, oraz wód z obiegów chłodzących do jezior i ich dopływów.

Wprowadzanie ścieków oczyszczonych do jezior wymaga łącznego spełnienia warunków dotyczących wcześniejszego wyłączenia z zakazu, czasu dopływu oraz prowadzenia pomiarów ilości i jakości ścieków. Dodatkowo organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych musi ustalić, że takie rozwiązanie nie koliduje z celami środowiskowymi dla wód ani z wymaganiami jakościowymi dla wód.

Ust. 2 przewiduje odrębny tryb zwolnienia od zakazu wprowadzania do ziemi innych ścieków i wód. Właściwy organ Wód Polskich może wydać taką decyzję, gdy wystąpi istotna potrzeba ekonomiczna lub społeczna i jednocześnie nie powstanie zagrożenie dla jakości wód. Reguły te wyznaczają więc zarówno konkretne wyjątki, jak i dodatkową kontrolę organu w sytuacjach wymagających indywidualnej oceny.

Przepis wprowadza zmianę w ustawie Prawo wodne, dotyczącą art. 144 ust. 1 pkt 3. Zmiana polega na nadaniu temu punktowi nowego brzmienia, które obejmuje kategorię statków należących do określonych jednostek.

W zmienionym przepisie wymieniono statki jednostek sił zbrojnych, jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych, Krajowej Administracji Skarbowej oraz jednostek ratowniczych. Oznacza to, że **Krajowa Administracja Skarbowa zostaje wskazana wprost** obok pozostałych podmiotów, których statki zostały objęte zakresem art. 144 ust. 1 pkt 3.

Znaczenie praktyczne przepisu sprowadza się do doprecyzowania katalogu statków uwzględnianych w tym punkcie. W porównaniu z dotychczasowym brzmieniem, wskazanie Krajowej Administracji Skarbowej wyraźnie porządkuje zakres podmiotowy regulacji. Przepis nie tworzy odrębnych zasad dla poszczególnych rodzajów jednostek, lecz posługuje się wspólnym wyliczeniem obejmującym cztery grupy: jednostki sił zbrojnych, jednostki organizacyjne resortu spraw wewnętrznych, jednostki Krajowej Administracji Skarbowej oraz jednostki ratownicze.

Zmiana ma charakter punktowy, ponieważ dotyczy wyłącznie art. 144 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo wodne. Pozostała treść tej ustawy nie jest przez ten przepis zmieniana. W praktyce przy stosowaniu wskazanego punktu należy uwzględniać, że statki jednostek Krajowej Administracji Skarbowej są wymienione w nim na równi ze statkami pozostałych wskazanych jednostek.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Art. 37 ma charakter nowelizujący. Nie ustanawia samodzielnego, pełnego trybu sprzedaży, lecz nadaje nowe brzmienie art. 14 ust. 5 Prawa wodnego. Przedmiotem regulacji jest prawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi.

Kluczowe znaczenie mają dwa elementy. Po pierwsze, chodzi wyłącznie o grunty położone pod określonym rodzajem wód, czyli śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi. Po drugie, przepis odnosi to uprawnienie do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Łączne wystąpienie tych cech pozwala objąć nieruchomość zakresem wskazanej regulacji.

Przepis wskazuje jeden organ uprawniony do zbywania takich gruntów, ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej. W praktyce oznacza to przypisanie kompetencji do dokonania czynności zbycia na poziomie ministra, a nie ogólne pozostawienie jej dowolnemu organowi lub podmiotowi władającemu gruntem. Zakres tej normy obejmuje samo wskazanie podmiotu uprawnionego. Art. 37 nie określa w przytoczonym brzmieniu procedury zbycia, wymaganych dokumentów, formy czynności ani zasad ustalania warunków sprzedaży. Jego praktyczne znaczenie polega więc przede wszystkim na jednoznacznym określeniu, kto może wykonywać prawo zbywania wskazanych gruntów Skarbu Państwa.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Przepis wprowadza trzy zmiany w ustawie - Prawo wodne, które dostosowują jej regulacje do zasad określonych w ustawie - Prawo przedsiębiorców. Zmiany dotyczą odpowiedniego stosowania przepisów o działalności gospodarczej, podstaw prowadzenia działalności przez Wody Polskie oraz zasad kontroli przedsiębiorców.

Po pierwsze, zmieniony art. 109 ust. 3 obejmuje podmioty prowadzące produkcję rolną oraz działalność, o których mowa w art. 102 ust. 1, jeżeli nie są one przedsiębiorcami w rozumieniu ustawy - Prawo przedsiębiorców. Do takich podmiotów przepisy rozdziału 5 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że regulacje tego rozdziału mogą mieć zastosowanie także do podmiotów, które nie mają statusu przedsiębiorcy, z uwzględnieniem ich szczególnej sytuacji.

Po drugie, zmiana art. 240 ust. 6 wyraźnie wskazuje, że Wody Polskie mogą wykonywać działalność gospodarczą na zasadach określonych w ustawie - Prawo przedsiębiorców. Przedmiot tej działalności został określony jako wykonywanie działań w zakresie gospodarki wodnej obejmujących zakres wskazany w dalszej części tego przepisu.

Po trzecie, art. 337 ust. 9 przesądza, że w sprawach dotyczących kontroli przedsiębiorcy, które nie zostały uregulowane w danym rozdziale, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców. Praktyczne znaczenie przepisu polega więc na ujednoliceniu podstaw prowadzenia działalności i reguł kontroli, a także na wskazaniu, kiedy przepisy o działalności gospodarczej obejmują podmioty działające w obszarze gospodarki wodnej.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

Wodne prawo

Wodne prawo w przepisach

o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych1 przepis

o szczególnych rozwiązaniach związanych z usuwaniem skutków powodzi2 przepisy

o żegludze śródlądowej.1 przepis

Prawo wodne9 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej1 przepis