Art. 37. Prawo zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami stojącymi

W ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469, z późn. zm.) w art. 14 ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Prawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi, stanowiącymi własność Skarbu Państwa, przysługuje ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.”.

Komentarz do Art. 37.

Art. 37 ma charakter nowelizujący. Nie ustanawia samodzielnego, pełnego trybu sprzedaży, lecz nadaje nowe brzmienie art. 14 ust. 5 Prawa wodnego. Przedmiotem regulacji jest prawo do zbywania gruntów pod śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi.

Kluczowe znaczenie mają dwa elementy. Po pierwsze, chodzi wyłącznie o grunty położone pod określonym rodzajem wód, czyli śródlądowymi wodami powierzchniowymi stojącymi. Po drugie, przepis odnosi to uprawnienie do gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa. Łączne wystąpienie tych cech pozwala objąć nieruchomość zakresem wskazanej regulacji.

Przepis wskazuje jeden organ uprawniony do zbywania takich gruntów, ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej. W praktyce oznacza to przypisanie kompetencji do dokonania czynności zbycia na poziomie ministra, a nie ogólne pozostawienie jej dowolnemu organowi lub podmiotowi władającemu gruntem. Zakres tej normy obejmuje samo wskazanie podmiotu uprawnionego. Art. 37 nie określa w przytoczonym brzmieniu procedury zbycia, wymaganych dokumentów, formy czynności ani zasad ustalania warunków sprzedaży. Jego praktyczne znaczenie polega więc przede wszystkim na jednoznacznym określeniu, kto może wykonywać prawo zbywania wskazanych gruntów Skarbu Państwa.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2016 r. poz. 2260.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

wodne prawo

Art. 36.Art. 38.