Kodeks postępowania administracyjnego

Kodeks postępowania cywilnego

#### Kontekst prawny i cel przepisu

Art. 61a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadza mechanizm współpracy międzynarodowej w ramach Unii Europejskiej, umożliwiając Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK) na wniosek organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego UE, zwrócenie się do właściwego miejscowo sądu rejonowego o przesłuchanie świadków. Przepis ten jest implementacją art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE, które reguluje współpracę między organami ochrony konkurencji w Unii Europejskiej.

#### Przesłanki zastosowania

1. **Wniosek organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego UE**: Przepis może być zastosowany wyłącznie na wniosek organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego UE. Wniosek ten musi być zgodny z art. 22 rozporządzenia nr 1/2003/WE, który dotyczy współpracy w zakresie zbierania dowodów.

2. **Charakter dowodu lub poważne niedogodności/koszty**: Prezes UOKiK może zwrócić się do sądu rejonowego o przesłuchanie świadków, jeżeli przemawia za tym charakter dowodu albo względy poważnych niedogodności lub znacznej wysokości kosztów przeprowadzenia dowodu. Oznacza to, że przesłuchanie świadków w Polsce może być uzasadnione, gdy jest to bardziej efektywne lub mniej kosztowne niż przeprowadzenie dowodu w państwie wnioskującym.

#### Procedura przesłuchania

1. **Właściwość miejscowa sądu rejonowego**: Przesłuchanie świadków odbywa się przed właściwym miejscowo sądem rejonowym. Właściwość miejscowa sądu jest ustalana zgodnie z przepisami prawa polskiego.

2. **Udział upoważnionego pracownika organu ochrony konkurencji**: W przesłuchaniu może wziąć udział upoważniony pracownik organu ochrony konkurencji państwa członkowskiego UE, który wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie przesłuchania. Udział ten ma na celu zapewnienie, że przesłuchanie jest przeprowadzane zgodnie z oczekiwaniami organu wnioskującego i że wszystkie istotne aspekty sprawy są uwzględnione.

#### Stosowanie przepisów art. 61 ust. 1 zdanie drugie oraz art. 50 ust. 4 i 5

- **Art. 61 ust. 1 zdanie drugie**: Przepis ten odnosi się do możliwości przesłuchania świadków przez Prezesa UOKiK lub jego upoważnionego pracownika. W kontekście art. 61a oznacza to, że przesłuchanie może być przeprowadzone przez sąd rejonowy na wniosek Prezesa UOKiK, ale z udziałem upoważnionego pracownika organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego UE.

- **Art. 50 ust. 4 i 5**: Przepisy te dotyczą procedury przesłuchania świadków, w tym obowiązków świadków oraz sankcji za odmowę złożenia zeznań lub składanie fałszywych zeznań. Stosowanie tych przepisów odpowiednio oznacza, że świadkowie przesłuchiwani na podstawie art. 61a podlegają tym samym obowiązkom i sankcjom, co świadkowie przesłuchiwani w postępowaniach krajowych.

#### Znaczenie praktyczne

Art. 61a ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ umożliwia efektywną współpracę międzynarodową w zakresie ochrony konkurencji. Dzięki temu przepisowi organy ochrony konkurencji państw członkowskich UE mogą skuteczniej zbierać dowody w sprawach transgranicznych, co przyczynia się do lepszego egzekwowania prawa konkurencji na poziomie unijnym. Przepis ten również podkreśla znaczenie współpracy sądowej i administracyjnej w ramach Unii Europejskiej, co jest kluczowe dla funkcjonowania jednolitego rynku.

#### Podsumowanie

Art. 61a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów jest kluczowym elementem współpracy międzynarodowej w zakresie ochrony konkurencji w Unii Europejskiej. Umożliwia on Prezesowi UOKiK na wniosek organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego UE zwrócenie się do sądu rejonowego o przesłuchanie świadków, co może być bardziej efektywne lub mniej kosztowne niż przeprowadzenie dowodu w państwie wnioskującym. Przepis ten podkreśla znaczenie współpracy sądowej i administracyjnej w ramach UE i przyczynia się do skuteczniejszego egzekwowania prawa konkurencji.

o ochronie konkurencji i konsumentów

**1. Zakres czynności i uprawnienia pracowników izby rozliczeniowej**

Art. 119zi Ordynacji podatkowej określa, że czynności związane z realizacją obowiązków izby rozliczeniowej mogą być wykonywane wyłącznie przez jej upoważnionych pracowników. Jest to kluczowe z punktu widzenia bezpieczeństwa i poufności danych przetwarzanych przez izbę rozliczeniową, w tym danych dotyczących Systemu Teleinformatycznego Izby Rozliczeniowej (STIR).

**2. Możliwość zlecania czynności technicznych**

Izba rozliczeniowa ma prawo zlecić przedsiębiorcy wykonywanie czynności związanych z technicznym utrzymaniem, naprawą lub zmianą funkcjonalności STIR. Warunkiem jest, aby przedsiębiorca zapewniał bezpieczne i prawidłowe wykonywanie tych czynności. Zlecenie to musi być formalizowane umową zawartą na piśmie, po zasięgnięciu opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej (KAS). Umowa ta musi zawierać listę pracowników przedsiębiorcy wyznaczonych do wykonywania tych czynności.

**3. Ograniczenia w zlecaniu czynności**

Przepisy wyraźnie określają, że zlecenie nie może obejmować:
- prowadzenia STIR,
- przetwarzania danych w STIR,
- ustalania algorytmów, o których mowa w art. 119zn § 3,
- ustalania wskaźnika ryzyka.

Te kluczowe funkcje muszą być realizowane wyłącznie przez izbę rozliczeniową, co ma na celu zapewnienie integralności i bezpieczeństwa systemu.

**4. Nadzór i lokalizacja wykonywania czynności**

Czynności związane z dostępem do STIR, w tym algorytmów, muszą być wykonywane pod nadzorem izby rozliczeniowej i w jej lokalach. Dodatkowo, nie mogą one powodować przetwarzania danych poza STIR, co ma na celu ochronę tajemnicy prawnie chronionej.

**5. Obowiązki informacyjne wobec Szefa KAS**

Izba rozliczeniowa ma obowiązek zawiadamiać Szefa KAS o zamiarze zawarcia lub zmiany umowy z przedsiębiorcą, a także przedstawiać projekty umów i ich zmiany. Szef KAS ma prawo żądać dodatkowych informacji i dokumentów dotyczących umowy oraz przedsiębiorcy, a także wyjaśnień dotyczących realizacji umowy.

**6. Uprawnienia Szefa KAS**

Szef KAS może nakazać izbie rozliczeniowej podjęcie działań zmierzających do zmiany lub rozwiązania umowy, jeżeli jej wykonanie zagraża bezpiecznemu lub prawidłowemu wykonywaniu obowiązków izby rozliczeniowej, w szczególności jeśli nie zapewnia właściwej ochrony tajemnicy prawnie chronionej, algorytmów i wskaźników ryzyka.

**7. Obowiązek zachowania tajemnicy**

Pracownicy izby rozliczeniowej oraz przedsiębiorca i jego pracownicy są zobowiązani do zachowania w tajemnicy:
- algorytmów,
- informacji o wskaźniku ryzyka,
- informacji i zestawień określonych w art. 119zp § 1, art. 119zq i art. 119zs § 1,
- informacji objętych żądaniami Szefa KAS,
- informacji rejestrowanych zgodnie z ustawą o Systemie Informacji Finansowej.

**Podsumowanie**

Art. 119zi Ordynacji podatkowej wprowadza szczegółowe regulacje dotyczące zlecania przez izbę rozliczeniową czynności związanych z technicznym utrzymaniem STIR. Przepisy te mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i poufności danych przetwarzanych przez STIR, a także precyzyjnie określają zakres obowiązków i uprawnień zarówno izby rozliczeniowej, jak i przedsiębiorców wykonujących zlecone czynności.

Ordynacja podatkowa

Art. 144 Ordynacji podatkowej reguluje procedurę doręczania pism przez organy podatkowe. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia prawidłowego obiegu korespondencji między organami podatkowymi a podatnikami, pełnomocnikami oraz innymi podmiotami. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych paragrafów tego artykułu.

#### § 1a
Organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego.

**Komentarz:**
Przepis ten wprowadza zasadę pierwszeństwa doręczeń elektronicznych, co jest zgodne z ogólną tendencją do digitalizacji administracji publicznej. Adres do doręczeń elektronicznych jest podstawowym kanałem komunikacji, co ma na celu przyspieszenie i uproszczenie procedur administracyjnych. Alternatywnie, doręczenie może nastąpić na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego lub bezpośrednio w siedzibie organu.

#### § 1b
W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez: operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, albo pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

**Komentarz:**
Jeżeli doręczenie elektroniczne nie jest możliwe, organ podatkowy ma obowiązek doręczyć pisma za pokwitowaniem. Przepis ten wymienia różne podmioty uprawnione do doręczeń, w tym operatora wyznaczonego w ramach publicznej usługi hybrydowej oraz pracowników urzędu lub innych organów podatkowych. Pokwitowanie doręczenia jest istotne dla celów dowodowych, potwierdzając, że adresat otrzymał pismo.

#### § 1c
W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a i § 1b pkt 1, organ podatkowy doręcza pisma: przesyłką rejestrowaną, o której mowa w art. 3 pkt 23 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, albo za pokwitowaniem przez pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

**Komentarz:**
Jeżeli doręczenie nie jest możliwe ani elektronicznie, ani za pośrednictwem operatora wyznaczonego, organ podatkowy może skorzystać z przesyłki rejestrowanej zgodnie z Prawem pocztowym. Alternatywnie, doręczenie może być dokonane przez pracowników urzędu lub innych uprawnionych osób. Przesyłka rejestrowana zapewnia śledzenie i potwierdzenie doręczenia, co jest kluczowe dla zachowania prawidłowości procedur.

#### § 1d
W przypadku doręczenia decyzji, której organ podatkowy nadał rygor natychmiastowej wykonalności, albo decyzji, która podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, organ może doręczyć decyzję w sposób określony w § 1c. Przepisów § 1a i § 1b pkt 1 nie stosuje się.

**Komentarz:**
W sytuacjach, gdy decyzja podatkowa ma rygor natychmiastowej wykonalności, organ podatkowy może skorzystać z doręczenia w sposób określony w § 1c, pomijając procedury z § 1a i § 1b pkt 1. Ma to na celu zapewnienie szybkiego i skutecznego doręczenia decyzji, co jest szczególnie ważne w przypadkach wymagających natychmiastowego działania.

#### § 1e
W przypadku braku możliwości doręczenia w sposób, o którym mowa w § 1a, gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za pokwitowaniem.

**Komentarz:**
Przepis ten wprowadza dodatkową możliwość doręczenia pism przez sołtysa, gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta, a doręczenie elektroniczne nie jest możliwe. Sołtys, jako osoba lokalnie zaufana, może skutecznie doręczyć pisma, co jest szczególnie przydatne w mniejszych społecznościach.

#### § 1f
Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

**Komentarz:**
Przepis ten określa, że doręczenia pism pełnomocnikom będącym adwokatami, radcami prawnymi lub doradcami podatkowymi, a także organom administracji publicznej, powinny odbywać się za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub w siedzibie organu podatkowego. Jest to zgodne z profesjonalnym charakterem tych podmiotów oraz ich zdolnością do obsługi doręczeń elektronicznych.

### Podsumowanie
Art. 144 Ordynacji podatkowej wprowadza kompleksowe zasady doręczania pism przez organy podatkowe, z naciskiem na doręczenia elektroniczne. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia skuteczności i efektywności procedur podatkowych, a także dla ochrony praw podatników i innych podmiotów. Wprowadzenie różnych alternatyw doręczeń, w tym doręczeń za pokwitowaniem i przesyłek rejestrowanych, zapewnia elastyczność i możliwość dostosowania procedur do różnych sytuacji praktycznych.

Art. 295d Ordynacji podatkowej reguluje kwestie dostępu do informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa, które są przekazywane przez podatników i inwestorów w ramach współdziałania z organami podatkowymi oraz w toku zawierania porozumień inwestycyjnych.

#### 1. Zakres podmiotowy i przedmiotowy

Przepis ten określa, że dostęp do informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa przysługuje:
- Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej (KAS),
- pracownikom i funkcjonariuszom KAS upoważnionym przez Szefa KAS do realizacji zadań związanych z przeprowadzaniem audytu podatkowego oraz ich przełożonym,
- organom podatkowym, które wydają opinie przed zawarciem porozumienia podatkowego, o którym mowa w art. 20zb,
- ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz pracownikom upoważnionym przez ten organ do realizacji zadań związanych z zawarciem, zmianą oraz wypowiedzeniem porozumienia inwestycyjnego.

#### 2. Definicja tajemnicy przedsiębiorstwa

Tajemnica przedsiębiorstwa jest definiowana zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z tym przepisem, tajemnicą przedsiębiorstwa są informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji lub nie są łatwo dostępne dla takich osób, pod warunkiem że uprawniony do korzystania z informacji podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

#### 3. Warunki dostępu do informacji

Dostęp do informacji zawierających tajemnicę przedsiębiorstwa jest ograniczony do określonych organów i osób, które są bezpośrednio zaangażowane w realizację zadań związanych z audytem podatkowym, wydawaniem opinii przed zawarciem porozumienia podatkowego oraz zawieraniem, zmianą i wypowiadaniem porozumienia inwestycyjnego.

#### 4. Obowiązek wykazania tajemnicy przedsiębiorstwa

Przepis wprowadza obowiązek wykazania przez przedsiębiorcę, że przekazane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W przypadku niewykazania tego faktu, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa.

#### 5. Procedura odmowy uznania tajemnicy przedsiębiorstwa

Jeżeli przedsiębiorca nie wykazał, że przekazane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, organ podatkowy ma prawo wydać postanowienie o odmowie uznania tych informacji za tajemnicę przedsiębiorstwa. Przepis nie precyzuje jednak szczegółowej procedury ani kryteriów, na podstawie których organ podatkowy dokonuje oceny, co może prowadzić do pewnych niejasności i potencjalnych sporów.

#### 6. Znaczenie praktyczne

Art. 295d ma istotne znaczenie praktyczne dla przedsiębiorców, którzy wchodzą w interakcje z organami podatkowymi i inwestycyjnymi. Przepis ten zapewnia ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, ale jednocześnie nakłada na przedsiębiorców obowiązek wykazania, że przekazane informacje rzeczywiście stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. W praktyce oznacza to konieczność starannego przygotowania dokumentacji i argumentacji na wypadek ewentualnych sporów z organami podatkowymi.

#### 7. Wnioski

Art. 295d Ordynacji podatkowej stanowi ważny element ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa w kontekście współdziałania z organami podatkowymi i inwestycyjnymi. Przedsiębiorcy powinni być świadomi obowiązków związanych z wykazaniem tajemnicy przedsiębiorstwa oraz potencjalnych konsekwencji niewykazania tego faktu. Przepis ten podkreśla również znaczenie transparentności i rzetelności w relacjach z organami podatkowymi.

Rejestr automatycznie sprawdza prawidłowość danych podczas ich wprowadzania. Kontrola obejmuje informacje wpisywane przez upoważnionych pracowników. Podmiot obowiązany musi jednak sam zapewnić, aby dane w rejestrze były aktualne i poprawne. Oznacza to, że automatyczna kontrola nie zastępuje obowiązku dbania o treść wpisów. Dane powinny być na bieżąco sprawdzane i aktualizowane, jeżeli przestaną być zgodne ze stanem faktycznym.

w sprawie krajowego rejestru maszynistów i prowadzących pojazdy kolejowe

Po zakończeniu pracy trzeba sprawdzić, czy szafy i pomieszczenia kancelarii zostały prawidłowo zamknięte. Odpowiada za to kierownik kancelarii albo inny upoważniony pracownik. Jeżeli doszło do naruszenia zasad ochrony informacji niejawnych, informację o tym należy niezwłocznie przekazać pełnomocnikowi ochrony. Przepis wymaga więc zarówno kontroli zabezpieczeń po pracy, jak i szybkiego zgłaszania każdego stwierdzonego naruszenia.

w sprawie organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych oraz sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych

Dokumenty związane z rejestracją układów zbiorowych pracy muszą pozostawać w miejscu, w którym są przechowywane. Nie wolno ich stamtąd wynosić. Można je przeglądać wyłącznie pod nadzorem upoważnionego pracownika. Oznacza to, że osoba korzystająca z kart rejestrowych, zbioru układów lub akt rejestrowych nie może mieć nad nimi swobodnej, niekontrolowanej pieczy. Przepis zapewnia kontrolę nad tymi dokumentami i sposobem ich udostępniania.

w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych.

Upoważniony pracownik

Upoważniony pracownik w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów1 przepis

Ordynacja podatkowa3 przepisy

w sprawie krajowego rejestru maszynistów i prowadzących pojazdy kolejowe1 przepis

w sprawie organizacji i funkcjonowania kancelarii tajnych oraz sposobu i trybu przetwarzania informacji niejawnych1 przepis

w sprawie trybu postępowania w sprawie rejestracji układów zbiorowych pracy, prowadzenia rejestru układów i akt rejestrowych oraz wzorów klauzul rejestracyjnych i kart rejestrowych.1 przepis