Art. 119 Kodeksu cywilnego stanowi, że terminy przedawnienia nie mogą być skracane ani przedłużane przez czynność prawną. Przepis ten ma fundamentalne znaczenie dla stabilności i pewności obrotu prawnego, a jego celem jest ochrona interesów stron stosunków prawnych oraz zapewnienie jednolitości i przewidywalności prawa.

Przedawnienie to instytucja prawa cywilnego, która polega na tym, że po upływie określonego terminu wierzyciel traci możliwość dochodzenia swojego roszczenia przed sądem. Terminy przedawnienia są różne w zależności od rodzaju roszczenia i są określone w przepisach prawa. Na przykład, zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego, ogólny termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata.

Zakaz skracania ani przedłużania terminów przedawnienia przez czynność prawną oznacza, że strony umowy nie mogą w sposób dowolny modyfikować tych terminów. Przykładowo, wierzyciel i dłużnik nie mogą umówić się, że termin przedawnienia roszczenia wynosić będzie dwa lata zamiast ustawowych trzech lat. Podobnie, nie mogą ustalić, że termin ten wynosić będzie dziesięć lat.

Zakaz ten ma na celu zapobieżenie nadużyciom i zapewnienie równowagi między stronami stosunków prawnych. Gdyby strony mogły dowolnie modyfikować terminy przedawnienia, mogłoby to prowadzić do sytuacji, w której silniejsza strona narzucałaby korzystniejsze dla siebie warunki, co mogłoby naruszać zasady sprawiedliwości i równości.

Warto jednak zauważyć, że istnieją pewne wyjątki od tej zasady, które wynikają z przepisów szczególnych. Na przykład, w niektórych przypadkach możliwe jest zawarcie umowy o zrzeczenie się zarzutu przedawnienia po upływie terminu przedawnienia. Takie zrzeczenie się jest jednak skuteczne tylko wtedy, gdy zostało dokonane po upływie terminu przedawnienia, a nie przed jego upływem.

Podsumowując, art. 119 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne ograniczenie w zakresie możliwości modyfikowania terminów przedawnienia przez strony stosunków prawnych. Ma to na celu zapewnienie stabilności i przewidywalności prawa oraz ochronę interesów stron, zapobiegając nadużyciom i nierównowadze w stosunkach prawnych.

Kodeks cywilny

Kodeks postępowania cywilnego

Jednostka o tym numerze nie zawiera już żadnej normy: została oznaczona jako przepis, który utracił moc. Nie ma zatem treści, którą można byłoby wyłożyć.

### Najważniejsze punkty

- Numer pozostaje w tekście ustawy wyłącznie dla zachowania ciągłości numeracji.
- Przepis nie tworzy praw ani obowiązków i nie może być podstawą rozstrzygnięcia.
- Powołanie się na tę jednostkę w piśmie procesowym jest bezprzedmiotowe.
- Aktualnej regulacji tej materii szuka się w innych, obowiązujących przepisach postępowania.

Art. 479^77a Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) wprowadza szczególne zasady postępowania w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego, odsyłając do odpowiednich przepisów art. 479^33 k.p.c. W celu pełnego zrozumienia tego przepisu, konieczne jest przeanalizowanie zarówno jego treści, jak i przepisów, do których odsyła.

**Treść przepisu:**
Art. 479^77a k.p.c. stanowi, że w postępowaniach w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego stosuje się przepisy art. 479^33 § 1, 2 oraz 3-5. Oznacza to, że w tych sprawach mają zastosowanie określone zasady proceduralne, które są przewidziane dla innych szczególnych postępowań.

**Przepisy art. 479^33 k.p.c.:**
Art. 479^33 k.p.c. reguluje postępowanie w sprawach gospodarczych, w szczególności dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów. Przepisy te wprowadzają pewne specyficzne zasady, które mają na celu przyspieszenie i uproszczenie postępowania. Oto kluczowe elementy tych przepisów:

1. **§ 1** - Wprowadza obowiązek składania pism procesowych w formie elektronicznej, co ma na celu usprawnienie komunikacji między stronami oraz sądem.
2. **§ 2** - Określa, że sąd może zobowiązać strony do przedstawienia określonych dokumentów lub informacji, co ma na celu zapewnienie pełnej i rzetelnej oceny sprawy.
3. **§ 3-5** - Przepisy te dotyczą m.in. możliwości wydania wyroku zaocznego, jeżeli pozwany nie stawi się na rozprawę, oraz innych szczególnych zasad dotyczących postępowania dowodowego i terminów procesowych.

**Znaczenie art. 479^77a k.p.c.:**
Wprowadzenie art. 479^77a k.p.c. ma na celu dostosowanie postępowania w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego do specyfiki tych spraw. Transport kolejowy jest obszarem o dużym znaczeniu gospodarczym i społecznym, a sprawy z tego zakresu często wymagają szybkiego i efektywnego rozstrzygnięcia. Odwołanie się do przepisów art. 479^33 k.p.c. pozwala na zastosowanie uproszczonych i przyspieszonych procedur, co może przyczynić się do sprawniejszego rozwiązywania sporów w tym obszarze.

**Podsumowanie:**
Art. 479^77a k.p.c. wprowadza szczególne zasady postępowania w sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego, odsyłając do przepisów art. 479^33 k.p.c. Przepisy te mają na celu usprawnienie i przyspieszenie postępowania, co jest szczególnie istotne w kontekście spraw dotyczących transportu kolejowego. Dzięki temu możliwe jest bardziej efektywne rozstrzyganie sporów w tym obszarze, co ma istotne znaczenie zarówno dla przedsiębiorców, jak i dla konsumentów korzystających z usług transportu kolejowego.

Art. 893^4 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) stanowi, że przepisy dotyczące egzekucji z rachunków bankowych stosuje się odpowiednio do egzekucji z rachunków prowadzonych przez spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe (SKOK). Przepis ten ma na celu ujednolicenie procedur egzekucyjnych w odniesieniu do różnych instytucji finansowych, które prowadzą rachunki oszczędnościowe i kredytowe.

**1. Zakres stosowania przepisu**

Art. 893^4 k.p.c. rozszerza zastosowanie przepisów dotyczących egzekucji z rachunków bankowych na rachunki prowadzone przez SKOK-i. Oznacza to, że wszelkie regulacje dotyczące zajęcia rachunku bankowego, w tym tryb postępowania, obowiązki banku oraz prawa i obowiązki dłużnika, mają odpowiednie zastosowanie do rachunków prowadzonych przez SKOK-i.

**2. Odpowiednie stosowanie przepisów**

Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza, że przepisy dotyczące egzekucji z rachunków bankowych należy stosować z uwzględnieniem specyfiki działalności SKOK-ów. W praktyce oznacza to, że wszelkie odniesienia do banków w przepisach dotyczących egzekucji należy rozumieć jako odniesienia do SKOK-ów, a procedury i obowiązki banków w zakresie egzekucji mają zastosowanie także do tych instytucji.

**3. Obowiązki SKOK-ów**

Podobnie jak banki, SKOK-i są zobowiązane do współpracy z organami egzekucyjnymi. W szczególności, na podstawie art. 893^4 k.p.c., SKOK-i są zobowiązane do:

- Przyjęcia i realizacji zajęcia rachunku oszczędnościowo-kredytowego na podstawie tytułu wykonawczego.
- Informowania organu egzekucyjnego o stanie rachunku oraz o wszelkich operacjach na nim dokonywanych.
- Przekazywania zajętych środków na rachunek organu egzekucyjnego zgodnie z przepisami prawa.

**4. Ochrona dłużnika**

Przepisy dotyczące ochrony dłużnika w przypadku egzekucji z rachunku bankowego mają również zastosowanie do rachunków prowadzonych przez SKOK-i. Oznacza to, że dłużnikowi przysługuje prawo do zachowania minimalnych środków na rachunku, które są wolne od zajęcia, zgodnie z przepisami k.p.c.

**5. Znaczenie przepisu**

Art. 893^4 k.p.c. ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ zapewnia jednolitość i spójność procedur egzekucyjnych w odniesieniu do różnych instytucji finansowych. Dzięki temu zarówno organy egzekucyjne, jak i dłużnicy oraz wierzyciele mogą liczyć na przewidywalność i przejrzystość postępowania egzekucyjnego, niezależnie od tego, czy rachunek jest prowadzony przez bank, czy przez SKOK.

**Podsumowanie**

Art. 893^4 k.p.c. wprowadza zasadę odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących egzekucji z rachunków bankowych do rachunków prowadzonych przez SKOK-i. Przepis ten ma na celu ujednolicenie procedur egzekucyjnych, zapewniając spójność i przewidywalność postępowania w odniesieniu do różnych instytucji finansowych. Dzięki temu zarówno organy egzekucyjne, jak i strony postępowania mają jasność co do obowiązujących procedur i obowiązków.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Przepis ma charakter wyłącznie zmieniający. Odnosi się w całości do ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych i modyfikuje brzmienie tego aktu, przy czym treść samych zmian nie została tutaj odtworzona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o jednostkach badawczo-rozwojowych, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

o Krajowym Rejestrze Sądowym

Artykuł należy do części nowelizacyjnej aktu i nie reguluje niczego samodzielnie. Działa wyłącznie na tekst ustawy o działalności gospodarczej, a wykaz wprowadzonych zmian jest w komentowanym fragmencie pominięty.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o działalności gospodarczej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o działalności gospodarczej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o działalności gospodarczej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Art. 120 Ordynacji podatkowej stanowi fundamentalną zasadę działania organów podatkowych, która brzmi: „Organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa”. Jest to wyraz zasady legalizmu, która jest jednym z filarów demokratycznego państwa prawnego.

**1. Zasada legalizmu**

Zasada legalizmu oznacza, że wszelkie działania organów administracji publicznej, w tym organów podatkowych, muszą mieć podstawę w obowiązujących przepisach prawa. Organy te nie mogą podejmować działań arbitralnych ani wykraczać poza granice uprawnień nadanych im przez ustawodawcę. W kontekście prawa podatkowego, oznacza to, że wszelkie decyzje, postanowienia i czynności podejmowane przez organy podatkowe muszą być zgodne z przepisami prawa podatkowego, a także z ogólnymi zasadami prawa administracyjnego.

**2. Znaczenie dla podatników**

Dla podatników zasada ta ma kluczowe znaczenie, ponieważ zapewnia przewidywalność i pewność prawa. Podatnicy mogą oczekiwać, że organy podatkowe będą działały w sposób zgodny z przepisami prawa, co pozwala im na planowanie swoich działań gospodarczych i finansowych w oparciu o stabilne i przewidywalne reguły. W przypadku naruszenia tej zasady przez organ podatkowy, podatnik ma prawo do odwołania się od decyzji organu i dochodzenia swoich praw przed sądem administracyjnym.

**3. Kontrola sądowa**

Zasada działania na podstawie przepisów prawa jest również podstawą do kontroli sądowej działań organów podatkowych. Sądy administracyjne mają obowiązek sprawdzać, czy decyzje i działania organów podatkowych są zgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sądy mogą uchylić decyzje organów podatkowych i nakazać ponowne rozpatrzenie sprawy zgodnie z przepisami prawa.

**4. Przepisy prawa jako podstawa działania**

Przepisy prawa, na podstawie których działają organy podatkowe, obejmują nie tylko ustawy podatkowe, ale także akty wykonawcze, takie jak rozporządzenia i zarządzenia, a także orzecznictwo sądów administracyjnych i interpretacje indywidualne wydawane przez organy podatkowe. Wszystkie te źródła prawa muszą być brane pod uwagę przez organy podatkowe przy podejmowaniu decyzji.

**5. Praktyczne aspekty stosowania zasady**

W praktyce stosowanie zasady działania na podstawie przepisów prawa wymaga od organów podatkowych dokładnej znajomości i stosowania obowiązujących przepisów. Organy te muszą również dbać o transparentność swoich działań i zapewniać podatnikom dostęp do informacji o przepisach prawa, które są podstawą podejmowanych decyzji. W przypadku wątpliwości interpretacyjnych, organy podatkowe powinny korzystać z dostępnych narzędzi, takich jak interpretacje ogólne i indywidualne, aby zapewnić jednolite stosowanie prawa.

**Podsumowanie**

Art. 120 Ordynacji podatkowej ustanawia zasadę, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Jest to zasada legalizmu, która zapewnia przewidywalność i pewność prawa dla podatników oraz umożliwia kontrolę sądową działań organów podatkowych. Przestrzeganie tej zasady jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania systemu podatkowego i ochrony praw podatników.

Regulacja prawna

Regulacja prawna w przepisach

Kodeks cywilny4 przepisy

Kodeks postępowania cywilnego7 przepisów

Kodeks spółek handlowych (ksh)1 przepis

o Krajowym Rejestrze Sądowym2 przepisy

Ordynacja podatkowa2 przepisy