Przepis określa, kto nie może pełnić funkcji ławnika, oraz wprowadza ograniczenie dotyczące jednoczesnego pełnienia tej funkcji w kilku sądach. Jego podstawowym celem jest wyłączenie z grona ławników osób należących do określonych grup zawodowych, publicznych lub organizacyjnych.

Zgodnie z § 1 ławnikami nie mogą być osoby zatrudnione w sądach powszechnych, innych sądach ani w prokuraturze. Zakaz obejmuje także osoby wchodzące w skład organów, od których orzeczenia można żądać skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Funkcji tej nie mogą pełnić również funkcjonariusze Policji i inne osoby zajmujące stanowiska związane ze ściganiem przestępstw i wykroczeń.

Przepis wymienia ponadto zawody prawnicze, których wykonywanie wyklucza funkcję ławnika. Dotyczy to adwokatów i aplikantów adwokackich, a także radców prawnych i aplikantów radcowskich. Wyłączeni są również duchowni, żołnierze w czynnej służbie wojskowej oraz funkcjonariusze Służby Więziennej. Ostatnią wskazaną grupę stanowią radni gminy, powiatu i województwa.

§ 2 ustanawia odrębną zasadę: jedna osoba nie może być ławnikiem jednocześnie w więcej niż jednym sądzie. W praktyce przepis wyznacza zamknięty katalog wymienionych w nim przeszkód do pełnienia funkcji oraz ogranicza możliwość łączenia funkcji ławnika w różnych sądach. Aby ocenić dopuszczalność kandydowania lub pełnienia funkcji, należy odnieść sytuację danej osoby do każdej z grup wskazanych w § 1, a także sprawdzić, czy nie pełni ona już funkcji ławnika w innym sądzie.

Prawo o ustroju sądów powszechnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/1070/text/U/D20011070Lj.pdf

Radcy prawni

Radcy prawni w przepisach

Prawo o ustroju sądów powszechnych.1 przepis