Pasywna rezerwa

Pasywna rezerwa to status osoby podlegającej obowiązkowi obrony, która nie pełni w danym czasie czynnej służby wojskowej, lecz może zostać wykorzystana do uzupełnienia sił zbrojnych w przypadkach określonych w przepisach. Termin należy do dziedziny prawa obronnego i wojskowego. Nie oznacza całkowitego zwolnienia z obowiązków wojskowych ani dobrowolnego pozostawania poza strukturami armii.

Do pasywnej rezerwy przenosi się osoby w sytuacjach wskazanych w ustawie o obronie Ojczyzny. Dotyczy to w szczególności osób, które odbyły obowiązkową zasadniczą służbę wojskową. Przeniesienie może nastąpić z urzędu, bez potrzeby składania odrębnego wniosku. W określonych przypadkach do pasywnej rezerwy zalicza się także duchownych oraz członków zakonów po złożeniu profesji wieczystej, z uwzględnieniem wyjątków przewidzianych dla niektórych osób pełniących funkcje kadencyjne lub należących do określonych wspólnot religijnych.

Najważniejsze cechy pasywnej rezerwy:

• osoba w pasywnej rezerwie nie pozostaje w czynnym stosunku służby wojskowej;
• jej dane i status podlegają ewidencji wojskowej, co może mieć odzwierciedlenie w dokumentach wojskowych;
• w przypadkach przewidzianych prawem może zostać powołana na ćwiczenia wojskowe albo do innej formy czynnej służby;
• status ten różni się od aktywnej rezerwy, związanej z gotowością do pełnienia służby na zasadach określonych dla tej formy rezerwy.

Pasywna rezerwa ma praktyczne znaczenie przy planowaniu mobilizacyjnego i wojennego uzupełnienia sił zbrojnych. Samo przeniesienie do tej rezerwy nie oznacza, że dana osoba stale wykonuje zadania wojskowe. Oznacza natomiast zachowanie określonego związku z obowiązkiem obrony oraz możliwość powołania, jeżeli spełnione zostaną ustawowe warunki. Termin ten nie odnosi się do urlopu, nieobecności pracownika ani innych instytucji prawa pracy.