Osoba zarządzająca

„Osoba zarządzająca” to pojęcie używane do wskazania osoby, która faktycznie kieruje przedsiębiorstwem albo uczestniczy w jego kierowaniu w ramach określonej funkcji lub organu. Ustawowa definicja pochodzi z ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów i ma na celu objęcie tym określeniem osób mających rzeczywisty wpływ na działalność przedsiębiorcy, a nie wyłącznie osób zatrudnionych pod konkretną nazwą stanowiska.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• osoba musi mieć związek z kierowaniem przedsiębiorstwem;
• może wykonywać zadania kierownicze, czyli podejmować lub współkształtować decyzje dotyczące funkcjonowania przedsiębiorstwa;
• może również wchodzić w skład organu zarządzającego przedsiębiorcy;
• o zastosowaniu tego określenia decyduje charakter pełnionej funkcji i zakres powierzonych kompetencji, a nie samo brzmienie stanowiska.

Pojęcie służy ustaleniu, wobec kogo można stosować przepisy odnoszące się do osób odpowiedzialnych za działania przedsiębiorcy w obszarze ochrony konkurencji i konsumentów. Ma więc znaczenie przy określaniu uczestników postępowań oraz osób, których sytuacja prawna może być powiązana z decyzją dotyczącą przedsiębiorcy. Pozwala odróżnić osobę mającą wpływ na zarządzanie przedsiębiorstwem od pracownika lub współpracownika, który nie wykonuje zadań kierowniczych i nie uczestniczy w pracach organu zarządzającego.

Nie jest konieczne, aby osoba zarządzająca była właścicielem przedsiębiorstwa. Może nią być osoba pełniąca funkcję kierowniczą albo członek organu zarządzającego, jeżeli zakres jej roli obejmuje kierowanie przedsiębiorstwem. W praktyce ocena może wymagać uwzględnienia rzeczywistych kompetencji danej osoby i jej miejsca w strukturze przedsiębiorcy.

Pojęcie ma znaczenie także w innych przepisach. Pojawia się między innymi w regulacjach dotyczących postępowania przed sądem ochrony konkurencji i konsumentów, w przepisach prawa pracy określających ograniczenia dotyczące członków komisji pojednawczej oraz w regulacjach podatkowych odnoszących się do kontroli. Zakres znaczeniowy wynika jednak z konkretnego przepisu, w którym pojęcie zostało użyte.