Art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) reguluje kwestie związane z odmową wydania zaświadczenia lub wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie. Przepis ten ma istotne znaczenie dla ochrony praw jednostki w postępowaniu administracyjnym, zapewniając jej możliwość zaskarżenia decyzji organu administracyjnego.

### Komentarz do Art. 219 k.p.a.

#### 1. Charakter prawny zaświadczenia
Zaświadczenie jest dokumentem urzędowym, który potwierdza określone fakty lub stan prawny. Wydanie zaświadczenia następuje na wniosek osoby zainteresowanej, a organ administracji publicznej ma obowiązek wydać je, jeżeli spełnione są przesłanki określone w przepisach prawa.

#### 2. Odmowa wydania zaświadczenia
Organ administracji publicznej może odmówić wydania zaświadczenia w dwóch przypadkach:
- gdy nie istnieją przesłanki do jego wydania,
- gdy treść żądana przez wnioskodawcę nie odpowiada rzeczywistości lub nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

#### 3. Forma odmowy
Odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to musi spełniać wymogi formalne określone w k.p.a., w tym zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.

#### 4. Prawo do zażalenia
Na postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia przysługuje zażalenie. Jest to środek zaskarżenia, który umożliwia wnioskodawcy kwestionowanie decyzji organu administracyjnego. Zażalenie wnosi się do organu wyższego stopnia, a w przypadku braku takiego organu - do tego samego organu, który wydał postanowienie, z tym że rozpatruje je inny skład osobowy.

#### 5. Terminy i procedura
Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Procedura rozpatrywania zażalenia jest analogiczna do procedury rozpatrywania odwołań od decyzji administracyjnych, co oznacza, że organ rozpatrujący zażalenie może:
- utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie,
- uchylić postanowienie i wydać nowe rozstrzygnięcie,
- uchylić postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

#### 6. Znaczenie praktyczne
Przepis art. 219 k.p.a. ma na celu zapewnienie transparentności i praworządności w działaniu organów administracji publicznej. Dzięki możliwości wniesienia zażalenia, wnioskodawca ma realną szansę na weryfikację decyzji organu, co stanowi istotny element ochrony jego praw i interesów.

#### 7. Podsumowanie
Art. 219 k.p.a. jest kluczowym przepisem w kontekście procedury wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej. Zapewnia on wnioskodawcom prawo do zaskarżenia odmowy wydania zaświadczenia, co wzmacnia ich pozycję procesową i gwarantuje możliwość dochodzenia swoich praw w postępowaniu administracyjnym.

Kodeks postępowania administracyjnego

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 22^1 Kodeksu pracy reguluje zakres danych osobowych, które pracodawca może żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie oraz od pracownika. Przepis ten jest kluczowy z punktu widzenia ochrony danych osobowych w procesie rekrutacji i zatrudnienia, a jego celem jest zapewnienie, że pracodawca zbiera jedynie te dane, które są niezbędne do realizacji stosunku pracy.

### § 1. Dane osobowe osoby ubiegającej się o zatrudnienie

Pracodawca może żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie podania następujących danych osobowych:
1. Imię (imiona) i nazwisko,
2. Data urodzenia,
3. Dane kontaktowe wskazane przez taką osobę,
4. Wykształcenie,
5. Kwalifikacje zawodowe,
6. Przebieg dotychczasowego zatrudnienia.

Warto zauważyć, że pracodawca może żądać danych dotyczących wykształcenia, kwalifikacji zawodowych oraz przebiegu dotychczasowego zatrudnienia tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wykonywania pracy określonego rodzaju lub na określonym stanowisku. Oznacza to, że pracodawca musi uzasadnić potrzebę zbierania tych danych w kontekście konkretnego stanowiska pracy.

### § 2. Dane osobowe pracownika

Od pracownika pracodawca może żądać dodatkowo:
1. Adresu zamieszkania,
2. Numeru PESEL, a w przypadku jego braku - rodzaju i numeru dokumentu potwierdzającego tożsamość,
3. Innych danych osobowych pracownika, a także danych osobowych dzieci pracownika i innych członków jego najbliższej rodziny, jeżeli podanie takich danych jest konieczne ze względu na korzystanie przez pracownika ze szczególnych uprawnień przewidzianych w prawie pracy,
4. Wykształcenia i przebiegu dotychczasowego zatrudnienia, jeżeli nie istniała podstawa do ich żądania od osoby ubiegającej się o zatrudnienie,
5. Numeru rachunku płatniczego, jeżeli pracownik nie złożył wniosku o wypłatę wynagrodzenia do rąk własnych.

### § 3. Inne dane osobowe

Pracodawca może żądać podania innych danych osobowych niż określone w § 1 i 2, gdy jest to niezbędne do zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Przykładem mogą być dane potrzebne do wypełnienia obowiązków wynikających z przepisów BHP czy przepisów podatkowych.

### § 4. Forma udostępnienia danych

Udostępnienie pracodawcy danych osobowych następuje w formie oświadczenia osoby, której dane dotyczą. Oznacza to, że osoba ubiegająca się o zatrudnienie lub pracownik powinni samodzielnie podać wymagane dane, a pracodawca nie powinien ich pozyskiwać z innych źródeł bez zgody osoby, której dane dotyczą.

### § 5. Udokumentowanie danych

Pracodawca może żądać udokumentowania danych osobowych osób, o których mowa w § 1 i 2, w zakresie niezbędnym do ich potwierdzenia. Przykładem może być żądanie przedstawienia dyplomu ukończenia studiów w celu potwierdzenia wykształcenia.

### Podsumowanie

Art. 22^1 Kodeksu pracy wprowadza jasne i precyzyjne zasady dotyczące zakresu danych osobowych, które pracodawca może żądać od osoby ubiegającej się o zatrudnienie oraz od pracownika. Przepis ten ma na celu ochronę prywatności osób zatrudnionych oraz kandydatów do pracy, ograniczając możliwość zbierania danych do tych, które są rzeczywiście niezbędne do realizacji stosunku pracy. Pracodawcy powinni zwracać szczególną uwagę na przestrzeganie tych przepisów, aby uniknąć naruszeń prawa ochrony danych osobowych.

Kodeks pracy

Art. 22^1a Kodeksu pracy wprowadza istotne regulacje dotyczące przetwarzania danych osobowych osób ubiegających się o zatrudnienie oraz pracowników przez pracodawcę. Przepis ten jest szczególnie ważny w kontekście ochrony danych osobowych i zgodności z ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych (RODO).

#### 1. Zgoda jako podstawa przetwarzania danych osobowych

Zgodnie z § 1 art. 22^1a, zgoda osoby ubiegającej się o zatrudnienie lub pracownika może stanowić podstawę przetwarzania przez pracodawcę innych danych osobowych niż te wymienione w art. 22^1 § 1 i 3 Kodeksu pracy. Oznacza to, że pracodawca może przetwarzać dodatkowe dane osobowe, pod warunkiem uzyskania wyraźnej zgody od osoby, której dane dotyczą.

#### 2. Wyjątek dotyczący danych osobowych szczególnej kategorii

Przepis wyłącza możliwość przetwarzania danych osobowych, o których mowa w art. 10 RODO, nawet za zgodą osoby, której dane dotyczą. Art. 10 RODO dotyczy przetwarzania danych osobowych dotyczących wyroków skazujących i naruszeń prawa. Pracodawca nie może więc przetwarzać takich danych na podstawie zgody pracownika lub kandydata do pracy.

#### 3. Brak zgody i jej wycofanie

§ 2 art. 22^1a Kodeksu pracy wprowadza istotne zabezpieczenia dla osób ubiegających się o zatrudnienie oraz pracowników. Brak zgody na przetwarzanie dodatkowych danych osobowych lub jej wycofanie nie może być podstawą do niekorzystnego traktowania tych osób. Pracodawca nie może odmówić zatrudnienia, wypowiedzieć umowy o pracę ani rozwiązać umowy bez wypowiedzenia z powodu braku zgody lub jej wycofania.

#### 4. Zakres przetwarzania danych

Przetwarzanie danych osobowych, o którym mowa w § 1, dotyczy danych udostępnianych przez osobę ubiegającą się o zatrudnienie lub pracownika na wniosek pracodawcy, jak również danych przekazanych z inicjatywy tych osób. Oznacza to, że pracodawca może przetwarzać zarówno dane, o które sam poprosi, jak i te, które pracownik lub kandydat do pracy zdecyduje się przekazać z własnej woli.

### Wnioski

Art. 22^1a Kodeksu pracy wprowadza mechanizmy ochrony danych osobowych pracowników i kandydatów do pracy, zgodne z RODO. Przepis ten podkreśla znaczenie zgody jako podstawy przetwarzania danych osobowych, jednocześnie wprowadzając istotne ograniczenia i zabezpieczenia, które mają na celu ochronę osób przed niekorzystnym traktowaniem z powodu braku zgody na przetwarzanie dodatkowych danych osobowych. Pracodawcy muszą być świadomi tych regulacji i stosować je w praktyce, aby zapewnić zgodność z przepisami o ochronie danych osobowych.

o obronie Ojczyzny

Art. 306a Ordynacji podatkowej reguluje kwestie związane z wydawaniem zaświadczeń przez organy podatkowe na żądanie osoby ubiegającej się o takie zaświadczenie. Przepis ten jest istotny zarówno dla podatników, jak i dla organów podatkowych, ponieważ określa zasady i terminy, w jakich zaświadczenia powinny być wydawane.

### 1. Podstawy wydania zaświadczenia

Zgodnie z art. 306a, organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli spełnione są dwa warunki:
- **Urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa**: Oznacza to, że istnieje przepis prawny, który nakłada obowiązek posiadania takiego zaświadczenia.
- **Osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny**: Oznacza to, że osoba ma uzasadniony interes prawny w uzyskaniu urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego.

### 2. Zakres zaświadczenia

Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Jest to istotne, ponieważ zaświadczenie odzwierciedla stan rzeczywisty na moment jego wydania, co może mieć znaczenie w kontekście późniejszych zmian stanu faktycznego lub prawnego.

### 3. Granice żądania wnioskodawcy

Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Oznacza to, że organ podatkowy nie może wydać zaświadczenia wykraczającego poza zakres określony we wniosku. Wnioskodawca musi więc precyzyjnie określić, jakie informacje mają być potwierdzone w zaświadczeniu.

### 4. Termin wydania zaświadczenia

Przepis nakłada na organ podatkowy obowiązek wydania zaświadczenia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Jest to termin maksymalny, który ma na celu zapewnienie sprawności i efektywności działania organów podatkowych oraz ochronę interesów wnioskodawców.

### 5. Znaczenie praktyczne

Art. 306a ma duże znaczenie praktyczne, ponieważ zaświadczenia wydawane przez organy podatkowe są często wymagane w różnych procedurach administracyjnych, sądowych oraz w obrocie gospodarczym. Przepis ten zapewnia jasne i precyzyjne zasady wydawania zaświadczeń, co przyczynia się do pewności prawa i ochrony interesów podatników.

### 6. Konsekwencje niewydania zaświadczenia w terminie

Niewydanie zaświadczenia w terminie określonym w art. 306a może rodzić odpowiedzialność organu podatkowego oraz stanowić podstawę do wniesienia skargi na bezczynność organu. Wnioskodawca ma prawo do ochrony swoich interesów prawnych i może domagać się wydania zaświadczenia na drodze administracyjnej lub sądowej.

### Podsumowanie

Art. 306a Ordynacji podatkowej jest kluczowym przepisem regulującym zasady wydawania zaświadczeń przez organy podatkowe. Przepis ten określa warunki, zakres oraz terminy wydawania zaświadczeń, co ma na celu zapewnienie sprawności działania organów podatkowych oraz ochronę interesów wnioskodawców. W praktyce, przestrzeganie tych zasad jest istotne dla zapewnienia pewności prawa i efektywności procedur administracyjnych.

Osoba ubiegająca

Osoba ubiegająca w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks pracy2 przepisy

o obronie Ojczyzny1 przepis

Ordynacja podatkowa2 przepisy