Art. 693^9 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) reguluje szczególną sytuację, w której przedmiotem świadczenia, które ma być złożone do depozytu sądowego, jest rzecz ruchoma o specyficznych właściwościach. Przepis ten ma na celu zapewnienie efektywnego zarządzania takimi przedmiotami, które ze względu na swoje cechy mogą generować dodatkowe koszty lub trudności.

1. **Przedmiot świadczenia**:
   - **Rzecz ruchoma ulegająca łatwemu zepsuciu**: Przykładem mogą być produkty spożywcze, które mają krótki termin przydatności do spożycia. Przechowywanie takich rzeczy w depozycie sądowym byłoby niepraktyczne i mogłoby prowadzić do ich zniszczenia.
   - **Rzecz ruchoma, której przechowywanie wiąże się z kosztami niewspółmiernie wysokimi w stosunku do jej wartości**: Dotyczy to sytuacji, gdy koszty magazynowania, konserwacji lub ochrony rzeczy przewyższają jej wartość rynkową.
   - **Rzecz ruchoma, której przechowywanie powodowałoby nadmierne trudności lub znaczne obniżenie jej wartości**: Może to obejmować przedmioty wymagające specjalnych warunków przechowywania, które są trudne do zapewnienia, lub przedmioty, które tracą na wartości w wyniku długotrwałego przechowywania.

2. **Procedura sprzedaży**:
   - **Wniosek dłużnika**: Inicjatywa w zakresie sprzedaży rzeczy ruchomej należy do dłużnika. To on składa wniosek do sądu o zarządzenie sprzedaży.
   - **Postanowienie sądu**: Sąd, po rozpatrzeniu wniosku, wydaje postanowienie o sprzedaży rzeczy. Sprzedaż odbywa się według przepisów o egzekucji z ruchomości, co zapewnia transparentność i zgodność z procedurami egzekucyjnymi.
   - **Uzyskana kwota**: Kwota uzyskana ze sprzedaży jest składana przez komornika na rachunek depozytowy Ministra Finansów. Jest to forma zabezpieczenia środków, które mogą być później przekazane wierzycielowi lub innemu uprawnionemu podmiotowi.

3. **Znaczenie praktyczne**:
   - Przepis ten ma na celu ochronę interesów zarówno dłużnika, jak i wierzyciela. Dłużnik unika nadmiernych kosztów związanych z przechowywaniem rzeczy, a wierzyciel ma pewność, że wartość rzeczy nie zostanie utracona w wyniku jej zepsucia lub obniżenia wartości.
   - Procedura ta zapewnia również efektywne zarządzanie zasobami sądowymi, unikając konieczności przechowywania rzeczy, które mogą generować dodatkowe koszty i trudności.

Podsumowując, art. 693^9 k.p.c. wprowadza mechanizm, który pozwala na racjonalne i efektywne zarządzanie rzeczami ruchomymi o specyficznych właściwościach, które mają być złożone do depozytu sądowego. Przepis ten chroni interesy stron postępowania oraz zapewnia zgodność z przepisami dotyczącymi egzekucji z ruchomości.

Kodeks postępowania cywilnego

Kodeks postępowania karnego (kpk)

Kodeks spółek handlowych (ksh)

Art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie związane z zachowaniem mocy obowiązującej przez plany zagospodarowania przestrzennego oraz studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, które zostały uchwalone przed określonymi datami. Przepis ten ma na celu zapewnienie ciągłości planistycznej oraz określenie zasad dotyczących wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych.

#### 1. Zachowanie mocy planów i studiów

Ustęp pierwszy artykułu stanowi, że:
- Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz plany miejscowe uchwalone po dniu 1 stycznia 1995 r. zachowują moc.
- Plany zagospodarowania przestrzennego województw uchwalone po dniu 1 stycznia 1999 r. zachowują moc.

Oznacza to, że dokumenty planistyczne uchwalone po tych datach są nadal obowiązujące i nie wymagają ponownego uchwalania.

#### 2. Plany miejscowe uchwalone przed 1 stycznia 1995 r.

Ustęp drugi artykułu odnosi się do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed dniem 1 stycznia 1995 r.:
- Te plany zachowują moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r.

W praktyce oznacza to, że plany te miały określony czas na obowiązywanie, po którym musiały zostać zastąpione nowymi planami miejscowymi.

#### 3. Wzrost i obniżenie wartości nieruchomości

Ustęp trzeci i czwarty artykułu dotyczą kwestii wzrostu i obniżenia wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych:
- Jeżeli uchwalenie nowego planu miejscowego nastąpiło po dniu 31 grudnia 2003 r. w związku z utratą mocy przez plan uchwalony przed dniem 1 stycznia 1995 r., przepisy art. 37 ust. 1 zdanie drugie ustawy nie stosują się, jeżeli wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie jest większa niż wartość nieruchomości określona przy uwzględnieniu faktycznego sposobu jej użytkowania po utracie mocy tego planu.

W takim przypadku:
- Wzrost wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 4, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu nowego planu miejscowego a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie.
- Obniżenie wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, stanowi różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w starym planie a jej wartością określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu w nowym planie miejscowym.

#### 4. Obowiązek sporządzenia planów i studiów

Ostatni ustęp artykułu nakłada obowiązek na sejmiki województw i gminy, które do dnia wejścia w życie ustawy nie uchwaliły odpowiednich planów zagospodarowania przestrzennego lub studiów:
- Sejmiki województw oraz gminy mają obowiązek sporządzenia i uchwalenia odpowiednich planów zagospodarowania przestrzennego województwa bądź studiów w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy, zgodnie z jej wymaganiami.

#### Podsumowanie

Art. 87 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest kluczowym przepisem zapewniającym ciągłość planistyczną oraz określającym zasady dotyczące wartości nieruchomości w kontekście zmian planów miejscowych. Przepis ten ma na celu zabezpieczenie interesów właścicieli nieruchomości oraz zapewnienie, że zmiany w planach miejscowych nie będą prowadzić do nieuzasadnionych strat lub zysków dla właścicieli nieruchomości.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

Ordynacja podatkowa

Przepis pozwala obniżyć wartość zabudowań, jeżeli są one zbyt duże w porównaniu z potrzebami danego gospodarstwa. Chodzi o wartość ustaloną zgodnie z zasadami wskazanymi w § 17 ust. 2. Obniżenie jest możliwe w takiej sytuacji, ale jego granica wynosi 25% ustalonej wartości. Nie można więc zmniejszyć jej o więcej niż jedną czwartą.

wydane w porozumieniu z Ministrami Obrony Narodowej i Skarbu w sprawie norm obszarowych, szacunku, odliczenia od ceny na rzecz osadników wojskowych oraz spłaty należności za gospodarstwa, nadane na podstawie dekretu z dnia 6 września 1946 r. o ustroju rolnym i osadnictwie na obszarze Ziem Odzyskanych i b. Wolnego Miasta Gdańska. #przypis#*#przypis#

Obniżenie wartości

Obniżenie wartości w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Kodeks postępowania karnego (kpk)1 przepis

Kodeks spółek handlowych (ksh)1 przepis

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym1 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis