Przepis wyznacza zakres przedmiotowy ustawy o obligacjach. Wskazuje, że ustawa określa zasady dotyczące całego podstawowego cyklu związanego z obligacjami, od ich emisji, przez ewentualną zmianę warunków emisji, po obrót i zakończenie zobowiązania wynikającego z obligacji.

W szczególności wymieniono pięć obszarów:

- **emisję obligacji**, czyli czynności związane z ich ustanowieniem i wprowadzeniem do obrotu,
- **zmianę warunków emisji**, a więc modyfikowanie warunków, na jakich obligacje zostały wyemitowane,
- **zbywanie obligacji**,
- **nabywanie obligacji**,
- **wykup obligacji**, czyli czynności związane z ich wykupieniem.

Znaczenie przepisu polega na wskazaniu, jakich zagadnień dotyczą regulacje ustawy. Obejmuje ona zarówno etap powstania obligacji, jak i późniejsze czynności dotyczące ich warunków, przenoszenia oraz nabywania, a także etap wykupu. Przepis nie przedstawia szczegółowych wymogów ani procedur związanych z tymi czynnościami. Wyznacza jednak katalog spraw, których dotyczą zasady określane w ustawie, dzięki czemu pozwala ustalić, że regulacja odnosi się nie tylko do samej emisji, lecz również do dalszego obrotu obligacjami i ich wykupu.

o obligacjach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/238/text/U/D20150238Lj.pdf

Przepis określa sposób traktowania oprocentowania obligacji w relacji do przepisów dotyczących odsetek maksymalnych. Jego istotą jest wyłączenie zastosowania tych przepisów do oprocentowania obligacji. Oznacza to, że regulacje ustanawiające maksymalny poziom odsetek nie znajdują zastosowania do oprocentowania przewidzianego dla obligacji, ponieważ zostały w tym zakresie wyłączone przez ustawodawcę.

Znaczenie przepisu jest przede wszystkim zakresowe. Nie reguluje on wysokości oprocentowania obligacji, nie wskazuje sposobu jego obliczania ani nie określa zasad jego ustalania. Rozstrzyga jedynie, że do tego rodzaju oprocentowania nie stosuje się przepisów o odsetkach maksymalnych. Dzięki temu jasno oddziela oprocentowanie obligacji od mechanizmu ograniczania wysokości odsetek wynikającego z przepisów, do których odnosi się art. 12.

W praktyce przy ocenie oprocentowania obligacji podstawowe znaczenie ma treść regulacji dotyczących samych obligacji, natomiast przepisy o odsetkach maksymalnych pozostają poza zakresem zastosowania w odniesieniu do tego oprocentowania. Przepis nie zawiera przy tym dodatkowych warunków, wyjątków ani rozróżnienia poszczególnych rodzajów obligacji. Jego treść ma charakter jednoznacznego wyłączenia, obejmującego oprocentowanie obligacji jako takie.

Przepis określa zakres odpowiedzialności emitenta za zobowiązania wynikające z obligacji. Wskazuje, że odpowiedzialność ta obejmuje **cały majątek emitenta**, a więc nie została ograniczona w treści przepisu do określonych składników majątkowych, części majątku ani wyodrębnionych źródeł finansowania.

Kluczowe znaczenie ma związek między zobowiązaniem a obligacją. Odpowiedzialność dotyczy zobowiązań „wynikających z obligacji”, czyli tych, które pozostają związane z emisją obligacji i obowiązkami emitenta z tego tytułu. Przepis nie określa rodzaju tych zobowiązań ani nie rozróżnia ich według terminu, wysokości czy sposobu wykonania. Ustanawia natomiast ogólną zasadę dotyczącą majątkowego zakresu odpowiedzialności.

W praktyce regulacja wskazuje, że podstawą odpowiedzialności emitenta jest jego majątek jako całość. Nie jest to odpowiedzialność ograniczona do jednego wskazanego składnika majątkowego. Jednocześnie przepis nie opisuje procedury dochodzenia zobowiązań, terminów ich wykonania ani szczegółowych zasad zaspokojenia. Jego funkcja polega na jednoznacznym określeniu, że za zobowiązania związane z obligacjami odpowiada emitent całym swoim majątkiem.

Przepis określa termin przedawnienia roszczeń wynikających z obligacji. Przyjmuje jedną, wyraźnie wskazaną granicę czasową: roszczenia te przedawniają się z upływem 10 lat. Regulacja obejmuje zarówno roszczenia związane z samymi obligacjami, jak i roszczenia o świadczenia okresowe, czyli świadczenia spełniane powtarzalnie w określonych odstępach czasu. Użycie zwrotu „w tym” wskazuje, że roszczenia o świadczenia okresowe stanowią kategorię mieszczącą się w szerszym pojęciu roszczeń wynikających z obligacji, a nie odrębną grupę objętą innym terminem.

Znaczenie przepisu polega na ustanowieniu jednolitego okresu przedawnienia dla wszystkich roszczeń należących do wskazanego zakresu. Po upływie 10 lat następuje skutek określony w przepisie, czyli przedawnienie roszczenia. Przepis nie różnicuje terminu w zależności od rodzaju obligacji, charakteru roszczenia ani sposobu spełniania świadczenia. Nie wskazuje natomiast, od jakiego zdarzenia należy liczyć ten okres, ani nie reguluje innych kwestii związanych z biegiem terminu. Jego praktyczna funkcja jest zatem ograniczona do wskazania, że roszczenia związane z obligacjami, także dotyczące świadczeń okresowych, podlegają 10-letniemu terminowi przedawnienia.

Przepis określa właściwość sądu w sprawach wynikających z obligacji emitowanych przez podmioty, które mają siedzibę poza terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej. Obejmuje więc sytuacje, w których związek sporu z obligacjami wynika z emisji dokonanej przez podmiot spoza Unii, niezależnie od tego, jaki charakter ma konkretna sprawa związana z tymi obligacjami.

Zasadą ustanowioną w tym przepisie jest rozstrzyganie takich spraw przez sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście miasta stołecznego Warszawy. Przepis wskazuje zatem konkretną właściwość miejscową sądu, zamiast pozostawiać jej ustalenie wyłącznie na podstawie ogólnych reguł dotyczących miejsca siedziby podmiotu lub innych okoliczności sprawy. W praktyce oznacza to skupienie postępowań dotyczących wskazanej kategorii obligacji w sądzie właściwym dla tej dzielnicy.

Reguła ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Została sformułowana z zastrzeżeniem przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Oznacza to, że w zakresie objętym tym rozporządzeniem pierwszeństwo mają jego przepisy, a rozwiązanie przewidziane w art. 15 należy stosować z uwzględnieniem tych regulacji. Kluczowe dla zastosowania przepisu są więc dwa elementy: siedziba emitenta poza Unią Europejską oraz brak wyłączenia wynikającego z przywołanego rozporządzenia.

Przepis określa dodatkowy, papierowy obieg dokumentów, informacji i komunikatów, które emitent publikuje na swojej stronie internetowej w wykonaniu przepisów ustawy. Samo zamieszczenie materiałów w internecie wiąże się więc z obowiązkiem przekazania ich również w postaci drukowanej. Obowiązek ten dotyczy emitenta i obejmuje materiały publikowane w związku z realizacją ustawowych wymagań.

Wydruki nie są przekazywane dowolnemu podmiotowi. Odbiorcą może być notariusz, bank krajowy, instytucja kredytowa prowadząca działalność bankową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zagraniczna instytucja kredytowa prowadząca działalność maklerską na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo firma inwestycyjna. Warunkiem jest wskazanie takiego podmiotu w warunkach emisji. Przepis wiąże zatem obowiązek przekazania wydruków z informacją zawartą w warunkach emisji, które określają właściwego depozytariusza dokumentów.

Na odbiorcę wydruków nałożono odrębny obowiązek przechowywania. Dokumenty, informacje i komunikaty muszą pozostać u tego podmiotu do czasu upływu przedawnienia roszczeń wynikających z obligacji. Regulacja obejmuje więc zarówno przekazanie papierowych wersji materiałów przez emitenta, jak i czas ich przechowywania przez wskazanego odbiorcę. W praktyce tworzy to formalny zasób wydruków związanych z emisją, utrzymywany przez okres wyznaczony przez przedawnienie roszczeń obligatariuszy.

Przepis określa dwa dopuszczalne rodzaje obligacji: imienne oraz na okaziciela. Rozróżnienie to następuje już na poziomie treści regulacji i wskazuje, w jakiej formie obligacje mogą być emitowane. Przepis nie ustanawia dodatkowych rodzajów obligacji ani nie uzależnia wyboru jednej z tych form od spełnienia określonych przesłanek.

Szczególne znaczenie ma regulacja dotycząca obligacji imiennych. **Emitent może w warunkach emisji wprowadzić zakaz albo ograniczenie ich zbywania.** Oznacza to, że informacja o ewentualnym ograniczeniu obrotu tymi obligacjami powinna wynikać z warunków emisji. Zakaz całkowicie wyłącza zbywanie obligacji imiennych, natomiast ograniczenie pozostawia możliwość zbycia, ale w zakresie określonym przez emitenta w tych warunkach.

Uprawnienie emitenta ma charakter fakultatywny, ponieważ przepis stanowi, że może on wprowadzić zakaz albo ograniczenie. Sam fakt, że obligacja jest imienna, nie oznacza więc automatycznie zakazu jej zbywania. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie treść warunków emisji. Regulacja nie przewiduje analogicznego upoważnienia w odniesieniu do obligacji na okaziciela. W praktyce przepis wskazuje zatem, że przy obligacjach imiennych trzeba uwzględnić nie tylko ich rodzaj, lecz także postanowienia warunków emisji dotyczące możliwości zbycia.

Przepis reguluje szczególny rodzaj obligacji, określanych jako „obligacje partycypacyjne”. Emitent może je emitować, przyznając obligatariuszom prawo do udziału w jego zysku. Nie jest to jednak uprawnienie opisane szczegółowo bezpośrednio w przepisie. Zakres i sposób udziału w zysku muszą zostać określone w warunkach emisji. Warunki te należy złożyć w sądzie rejestrowym właściwym dla emitenta, co wiąże treść uprawnienia obligatariuszy z formalnie ustalonym dokumentem emisji.

Jeżeli emitentem jest spółka podlegająca obowiązkowi wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, dodatkowo do tego rejestru wpisuje się wzmiankę o prawie obligatariuszy do udziału w zysku. Przepis przewiduje więc zarówno określenie zasad udziału w warunkach emisji, jak i ujawnienie samego prawa w rejestrze, gdy emitentem jest wskazana spółka.

Istotne znaczenie ma także zakaz rozporządzania przez emitenta tą częścią zysku, która stanowi udział obligatariuszy, w sposób sprzeczny z warunkami emisji. Takie rozporządzenie jest bezskuteczne wobec obligatariuszy. Oznacza to, że nie wywołuje wobec nich skutków prawnych, jeżeli narusza ustalone zasady udziału w zysku. W praktyce przepis określa zatem trzy podstawowe elementy konstrukcji tych obligacji: możliwość ich emisji, formalne ustalenie i ujawnienie prawa do udziału w zysku oraz ochronę tego prawa przed działaniami emitenta niezgodnymi z warunkami emisji.

Przepis określa zasady emisji obligacji zamiennych, czyli obligacji, które mogą uprawniać do objęcia akcji emitenta w zamian za te obligacje. Emisja jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy statut spółki przewiduje taką możliwość. Jeżeli emitentem jest prosta spółka akcyjna, obligacje zamienne co do zasady mogą być oferowane wyłącznie za pośrednictwem firmy inwestycyjnej. Wyjątkiem jest oferta skierowana wyłącznie do akcjonariuszy tej spółki.

Obligacje zamienne nie mogą być emitowane poniżej wartości nominalnej ani wydawane przed dokonaniem pełnej wpłaty. Uchwała o ich emisji oraz o emisji akcji przyznawanych w zamian podlega zgłoszeniu do sądu rejestrowego. W przypadku emitenta podlegającego wpisowi do Krajowego Rejestru Sądowego ujawnia się także wzmiankę o uchwale, obejmującą maksymalną wysokość podwyższenia kapitału zakładowego, a w prostej spółce akcyjnej maksymalną liczbę akcji. Obligacje nie mogą zostać przydzielone ani wydane przed wpisem.

Uchwała powinna wskazywać między innymi zakres prawa do zamiany, rodzaj akcji, sposób przeliczenia obligacji na akcje oraz maksymalny zakres emisji akcji. Na jeden złoty wartości nominalnej obligacji może przypadać najwyżej jeden złoty wartości nominalnej akcji, a przy akcjach bez wartości nominalnej, jeden złoty ich ceny emisyjnej. Termin zamiany nie może być dłuższy niż termin wykupu obligacji.

Warunki emisji muszą dodatkowo określać termin i sposób zamiany, zasady postępowania w razie zmian dotyczących emitenta lub akcji oraz informację o obowiązku zgłoszeń właściwym organom. Zamiana wymaga pisemnego oświadczenia obligatariusza złożonego spółce.

Przepis określa, jakie podmioty mogą emitować obligacje, i nadaje im wspólną nazwę „emitenci”. Katalog obejmuje zarówno podmioty prawa prywatnego, jak i jednostki publiczne oraz określone instytucje finansowe.

W pierwszej grupie znajdują się osoby prawne, także mające siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Muszą one prowadzić działalność gospodarczą albo zostać utworzone wyłącznie w celu przeprowadzenia emisji obligacji. Uprawnienie przysługuje również osobom prawnym, które zostały do emisji obligacji upoważnione na podstawie odrębnych ustaw, a także spółkom komandytowo-akcyjnym.

Osobną kategorię stanowią spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe oraz Krajowa Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo-Kredytowa. Przepis wskazuje także jednostki samorządu terytorialnego, czyli gminy, powiaty i województwa. W tej grupie mieszczą się ponadto związki tych jednostek oraz jednostki władz regionalnych lub lokalnych innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Ostatnią kategorię tworzą instytucje finansowe spełniające określone powiązania członkowskie lub umowne. Chodzi o instytucje, których członkiem jest Rzeczpospolita Polska, Narodowy Bank Polski, co najmniej jedno państwo należące do OECD albo bank centralny takiego państwa. Obejmuje to również instytucje, z którymi Rzeczpospolita Polska zawarła umowy regulujące ich działalność na jej terytorium i zawierające postanowienia dotyczące emisji obligacji. Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu zamkniętego katalogu kategorii podmiotów, które mogą występować jako emitenci.

Przepis określa zakres podmiotowy ustawy, wskazując, do jakich obligacji jej regulacje nie mają zastosowania. Wyłączenie obejmuje obligacje emitowane przez dwa podmioty: **Skarb Państwa** oraz **Narodowy Bank Polski**. O tym, czy przepis ustawy znajduje zastosowanie, decyduje więc w tym przypadku podmiot będący emitentem obligacji.

Znaczenie przepisu polega na wyraźnym oddzieleniu obligacji emitowanych przez wskazane podmioty od pozostałych obligacji objętych zakresem ustawy. W odniesieniu do obligacji Skarbu Państwa i Narodowego Banku Polskiego przepisy tej ustawy nie stosują się. Przepis nie wprowadza dodatkowych przesłanek ani wyjątków, lecz wymienia dwa przypadki wyłączenia, posługując się kryterium emitenta.

W praktyce oznacza to, że sama kwalifikacja danego instrumentu jako obligacji nie przesądza jeszcze o zastosowaniu tej ustawy. Konieczne jest także ustalenie, kto wyemitował obligacje. Jeżeli emitentem jest Skarb Państwa albo Narodowy Bank Polski, regulacji ustawy nie stosuje się do tych obligacji na podstawie art. 3. W pozostałym zakresie przepis ten nie opisuje zasad emisji ani obrotu obligacjami, lecz wyłącznie wskazuje kategorię obligacji pozostającą poza jego zastosowaniem.

Przepis określa podstawową konstrukcję obligacji oraz sposób jej emisji. Obligacja jest **papierem wartościowym emitowanym w serii**, a więc dokumentem związanym z określonym zobowiązaniem emitenta wobec właściciela obligacji. Emitent, czyli podmiot wystawiający obligację, stwierdza w niej, że jest dłużnikiem właściciela, który w przepisie został nazwany „obligatariuszem”. Jednocześnie emitent zobowiązuje się do spełnienia wobec obligatariusza określonego świadczenia.

Istotą obligacji jest zatem relacja dłużna. Po jednej stronie znajduje się emitent, a po drugiej właściciel obligacji, któremu przysługuje świadczenie wskazane w obligacji. Przepis nie określa rodzaju tego świadczenia, wymaga jednak, aby było ono określone. Dzięki temu obligacja nie jest jedynie potwierdzeniem udziału w emisji, lecz dokumentem stwierdzającym zobowiązanie emitenta wobec konkretnego właściciela.

Drugi ustęp wyjaśnia znaczenie emisji w serii. Obligacje emitowane w serii reprezentują prawa majątkowe podzielone na określoną liczbę równych jednostek. Oznacza to, że prawa majątkowe związane z daną emisją są rozłożone na jednostki o takiej samej wartości lub zakresie, zgodnie z przyjętym podziałem. W praktyce pozwala to ujmować zobowiązanie emitenta jako zbiór równych jednostek, z których każda jest reprezentowana przez obligację. Przepis wskazuje więc zarówno charakter obligacji jako papieru wartościowego, jak i jej podstawowe elementy: istnienie emitenta będącego dłużnikiem, właściciela będącego obligatariuszem, określone świadczenie oraz podział praw majątkowych na równe jednostki.

Przepis określa, że podstawowym dokumentem regulującym treść obligacji są **warunki emisji**. To w nich wskazuje się świadczenia należne z obligacji, sposób ich realizacji, a także prawa i obowiązki emitenta oraz obligatariuszy. Oznacza to, że warunki emisji powinny przedstawiać najważniejsze zasady stosunku powstałego w związku z emisją obligacji, w tym to, czego może żądać obligatariusz i jakie działania lub świadczenia obciążają emitenta.

Warunki emisji muszą być sporządzone w języku polskim i mieć formę jednolitego dokumentu. Wymóg jednolitości odnosi się do sposobu przedstawienia tych warunków, które powinny tworzyć jeden dokument, a nie zbiór rozproszonych materiałów. Jednocześnie przepis przewiduje wyjątek dotyczący języka dokumentu. Jeżeli wartość nominalna obligacji stanowi równowartość co najmniej 100 000 euro, warunki emisji mogą zostać sporządzone w języku angielskim.

Próg ten może dotyczyć wartości wyrażonej w walucie polskiej albo w innej walucie. Dla ustalenia równowartości stosuje się średni kurs euro albo średni kurs danej waluty, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w dniu podjęcia przez emitenta decyzji o emisji. Przepis wiąże więc ocenę spełnienia progu z konkretnym dniem i kursem właściwym dla waluty, w której wyrażono wartość. W praktyce regulacja porządkuje treść dokumentacji emisyjnej, określa jej zasadniczą formę i język oraz wskazuje sytuację, w której dopuszczalne jest sporządzenie jej po angielsku.

Przepis określa zakres informacji, które powinny znaleźć się w warunkach emisji obligacji. Dokument ten porządkuje najważniejsze dane dotyczące emisji, emitenta, praw obligatariuszy oraz sposobu realizacji świadczeń.

Zgodnie z ust. 1 warunki emisji obejmują w szczególności rodzaj obligacji, oznaczenie emitenta, jego siedzibę i, w określonych przypadkach, numer wpisu do rejestru. Powinny również wskazywać adres strony internetowej emitenta oraz decyzję o emisji. W przypadku emitenta mającego siedzibę poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagane jest także oświadczenie o posiadaniu uprawnień do emitowania obligacji zgodnie z właściwym prawem. Dokument określa ponadto wartość nominalną i maksymalną liczbę obligacji, świadczenia emitenta, sposób ustalania ich wysokości, terminy, miejsce i sposób spełnienia, a także dni ustalania osób uprawnionych do świadczeń. Musi też zawierać informacje o zabezpieczeniach, miejsce i datę sporządzenia oraz podpisy osób upoważnionych do zaciągania zobowiązań.

Ust. 2 wskazuje elementy dodatkowe, wymagane zależnie od konstrukcji emisji. Dotyczą one między innymi oprocentowania, świadczeń niepieniężnych, możliwości zaliczenia wierzytelności z wykupu na poczet ceny nowych obligacji, celu emisji oraz zabezpieczeń. Jeżeli ustanowiono administratora zastawu lub hipoteki, należy wskazać podmiot pełniący tę funkcję.

Ust. 3 pozwala emitentowi ustanowić zgromadzenie obligatariuszy. W takim przypadku warunki emisji muszą regulować jego zwoływanie, organizację i podejmowanie uchwał, a także wskazywać, czy dopuszczono udział przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Przepis zapewnia więc kompletny opis emisji i zasad wykonywania praw z obligacji.

Przepis określa sposób funkcjonowania obligacji w obrocie oraz zasady ustalania osób uprawnionych do świadczeń z tytułu ich wykupu. Obligacje nie mogą mieć formy dokumentu, a więc są rejestrowane w depozycie papierów wartościowych prowadzonym na podstawie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Do powstawania i przenoszenia praw z obligacji stosuje się przepisy tej ustawy.

Istotne ograniczenie dotyczy okresu po ustaleniu uprawnionych do świadczeń z tytułu wykupu. Od tego momentu prawa z obligacji nie mogą być przenoszone. Jeżeli emitent nie spełni świadczenia w terminie określonym w warunkach emisji albo spełni je tylko częściowo, możliwość przenoszenia praw zostaje przywrócona po upływie tego terminu. Przywrócenie to nie oznacza jednak pełnej swobody obrotu, ponieważ praw z obligacji nie można wówczas przenieść na klienta detalicznego w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Przepis szczegółowo reguluje także opóźnioną wypłatę świadczeń pieniężnych. Uprawnionych ustala się według stanu na drugi dzień roboczy po przekazaniu kwoty podmiotowi prowadzącemu depozyt papierów wartościowych. Wypłata następuje w następnym dniu roboczym po ustaleniu osób uprawnionych, a ograniczenia dotyczące przenoszenia praw stosuje się odpowiednio.

Wykup przebiega w określonej kolejności, począwszy od obligacji o najwcześniejszym terminie wykupu. Jeśli świadczenia są spełniane tylko w części, kwota przypadająca na każdą obligację tej samej serii powinna być równa. Regulacja porządkuje zatem zarówno rejestrację i obrót obligacjami, jak i identyfikację uprawnionych oraz sposób realizacji opóźnionych lub częściowych wypłat.

Przepis określa zasady nabywania obligacji przez klienta detalicznego będącego osobą fizyczną. Odwołuje się przy tym do znaczenia pojęcia „klient detaliczny” określonego w art. 3 pkt 39c ustawy o obrocie instrumentami finansowymi.

Zasadą jest, że taka osoba może nabywać obligacje tylko wtedy, gdy wartość nominalna jednej obligacji nie jest niższa niż 40 000 euro. Jeżeli obligacja jest wyrażona w walucie polskiej albo w innej walucie, próg ten ustala się jako równowartość 40 000 euro. Do przeliczenia stosuje się średni kurs euro albo średni kurs danej waluty, ogłaszany przez Narodowy Bank Polski w dniu podjęcia przez emitenta decyzji o emisji. Znaczenie ma zatem wartość nominalna obligacji oraz kurs z konkretnego dnia, a nie dowolny kurs przyjęty przez emitenta lub nabywcę.

Ograniczenie nie obowiązuje, gdy obligacje są dopuszczone do obrotu na rynku regulowanym albo wprowadzone do alternatywnego obrotu. Wyłączenie obejmuje również sytuację, w której obligacje mają dopiero być przedmiotem wniosku o dopuszczenie do obrotu na rynku regulowanym lub wniosku o wprowadzenie do alternatywnego systemu obrotu.

W praktyce przepis wprowadza próg wartości nominalnej dla nabywania określonych obligacji przez osoby fizyczne mające status klienta detalicznego, ale jednocześnie przewiduje wyjątek związany z obrotem na rynku regulowanym, alternatywnym obrotem albo planowanym złożeniem odpowiedniego wniosku. Kryterium rynkowe może więc wyłączyć stosowanie progu 40 000 euro.

Obligacje

Obligacje w przepisach

o obligacjach16 przepisów