Kradzież

Kradzież w polskim prawie oznacza bezprawny zabór cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia, czyli zamiarze zatrzymania jej dla siebie albo rozporządzania nią jak właściciel. Istotą czynu jest pozbawienie osoby uprawnionej władztwa nad rzeczą bez jej zgody i objęcie jej władaniem przez sprawcę. Kradzież jest czynem umyślnym, a dla odpowiedzialności co do zasady nie jest konieczne faktyczne osiągnięcie korzyści.

Najważniejsze cechy:

• przedmiotem kradzieży jest rzecz ruchoma należąca do innej osoby; szczególne przepisy mogą z kradzieżą zrównywać także zabór innych dóbr,
• sprawca działa bez uprawnienia i z zamiarem przywłaszczenia,
• sposób dokonania czynu może wpływać na jego kwalifikację, na przykład użycie przemocy lub groźby bezpośrednio po zaborze może prowadzić do odpowiedzialności za kradzież rozbójniczą,
• znaczenie ma wartość przedmiotu, ponieważ czyn o mniejszej wartości może być traktowany jako wykroczenie, a nie przestępstwo.

Kradzież występuje przede wszystkim w prawie karnym. Przepisy przewidują również odpowiedzialność za przygotowanie do niej, w szczególności za wyrabianie, posiadanie lub nabywanie narzędzi przeznaczonych do kradzieży. Odrębnie uregulowano wyrąb drzewa z lasu, za który sprawca odpowiada na zasadach dotyczących kradzieży, a także może być zobowiązany do zapłaty nawiązki odpowiadającej podwójnej wartości drzewa.

Termin ten pojawia się również w przepisach postępowania karnego, między innymi przy ocenie, czy czyn objęty zagranicznym orzeczeniem lub europejskim nakazem aresztowania jest przestępstwem także według prawa polskiego. W prawie wekslowym kradzież weksla może mieć znaczenie dla ustalenia właściwych środków prawnych. W przepisach dotyczących muzeów kradzież jest wskazywana jako jedno z zagrożeń, przed którymi należy zabezpieczać zbiory, obok pożaru i innych niebezpieczeństw prowadzących do ich zniszczenia lub utraty.