Art. 479^52 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) jest kluczowym przepisem regulującym procedurę odwoławczą od decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (UOKiK). Przepis ten stanowi, że sąd ochrony konkurencji i konsumentów może na wniosek strony, która wniosła odwołanie, wstrzymać wykonanie decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy.

Komentarz:

1. **Charakter przepisu**: Art. 479^52 k.p.c. jest przepisem proceduralnym, który ma na celu zabezpieczenie interesów strony odwołującej się od decyzji Prezesa UOKiK. Przepis ten wprowadza możliwość tymczasowego wstrzymania wykonania decyzji administracyjnej, co jest istotne z punktu widzenia ochrony praw podmiotowych strony odwołującej się.

2. **Wniosek strony**: Wstrzymanie wykonania decyzji nie następuje z urzędu, lecz na wniosek strony, która wniosła odwołanie. Oznacza to, że inicjatywa w tym zakresie leży po stronie podmiotu, który kwestionuje decyzję Prezesa UOKiK. Wniosek taki powinien być odpowiednio uzasadniony, wskazując na przesłanki, które przemawiają za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji.

3. **Kryteria wstrzymania wykonania decyzji**: Sąd ochrony konkurencji i konsumentów, rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, powinien wziąć pod uwagę kilka kluczowych czynników:
   - **Prawdopodobieństwo uwzględnienia odwołania**: Sąd ocenia, czy istnieje realna szansa na to, że odwołanie zostanie uwzględnione.
   - **Nieodwracalność skutków**: Sąd analizuje, czy wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki dla strony odwołującej się, które byłyby trudne do naprawienia w przypadku późniejszego uchylenia decyzji.
   - **Interes publiczny**: Sąd powinien również uwzględnić interes publiczny, w tym ochronę konkurencji i konsumentów, co może przemawiać za lub przeciw wstrzymaniu wykonania decyzji.

4. **Skutki wstrzymania wykonania decyzji**: Wstrzymanie wykonania decyzji oznacza, że decyzja Prezesa UOKiK nie wywołuje skutków prawnych do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Jest to istotne zabezpieczenie dla strony odwołującej się, która w przeciwnym razie mogłaby być zmuszona do natychmiastowego wykonania decyzji, co mogłoby mieć dla niej negatywne konsekwencje.

5. **Czas trwania wstrzymania**: Wstrzymanie wykonania decyzji trwa do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd ochrony konkurencji i konsumentów. Oznacza to, że decyzja sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji ma charakter tymczasowy i jest związana z toczącym się postępowaniem odwoławczym.

Podsumowując, art. 479^52 k.p.c. stanowi ważny mechanizm ochrony prawnej dla stron odwołujących się od decyzji Prezesa UOKiK. Przepis ten umożliwia sądowi ochrony konkurencji i konsumentów wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej na wniosek strony, co może zapobiec negatywnym skutkom wykonania decyzji przed jej ostatecznym rozstrzygnięciem.

Kodeks postępowania cywilnego

Art. 479^79 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.) określa właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie jako sądu ochrony konkurencji i konsumentów w sprawach związanych z decyzjami organu regulacyjnego w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Przepis ten odnosi się do odwołań od decyzji oraz zażaleń na postanowienia organu regulacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

1. **Właściwość sądu**:
   - Sąd Okręgowy w Warszawie został wyznaczony jako sąd ochrony konkurencji i konsumentów, co oznacza, że jest to sąd specjalistyczny, który posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie w sprawach dotyczących ochrony konkurencji i konsumentów.
   - Właściwość tego sądu obejmuje zarówno odwołania od decyzji organu regulacyjnego, jak i zażalenia na jego postanowienia.

2. **Zakres spraw**:
   - **Odwołania od decyzji**: Zgodnie z art. 27e ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, decyzje organu regulacyjnego mogą być przedmiotem odwołania do Sądu Okręgowego w Warszawie. Odwołania te mogą dotyczyć różnych aspektów działalności przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych, takich jak taryfy, warunki techniczne, czy inne decyzje administracyjne.
   - **Zażalenia na postanowienia**: Art. 27e ust. 3 tej samej ustawy przewiduje możliwość złożenia zażalenia na postanowienia organu regulacyjnego. Postanowienia te mogą dotyczyć m.in. kwestii proceduralnych, takich jak odmowa wszczęcia postępowania czy inne decyzje o charakterze formalnym.

3. **Organ regulacyjny**:
   - Organem regulacyjnym, o którym mowa w art. 27a ust. 1 ustawy, jest instytucja odpowiedzialna za nadzór nad działalnością przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych. Organ ten ma za zadanie zapewnienie zgodności działań tych przedsiębiorstw z przepisami prawa oraz ochronę interesów konsumentów.
   - W kontekście niniejszego przepisu, organ regulacyjny pełni kluczową rolę w procesie regulacji rynku wodociągowo-kanalizacyjnego, a jego decyzje i postanowienia mogą być przedmiotem kontroli sądowej.

4. **Znaczenie dla praktyki**:
   - Przepis ten ma istotne znaczenie dla praktyki, ponieważ zapewnia specjalistyczną kontrolę sądową nad decyzjami i postanowieniami organu regulacyjnego. Dzięki temu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne oraz konsumenci mają możliwość dochodzenia swoich praw przed sądem, który posiada odpowiednią wiedzę i doświadczenie w tej dziedzinie.
   - Właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie jako sądu ochrony konkurencji i konsumentów zapewnia jednolitość orzecznictwa oraz wysoką jakość rozstrzygnięć w sprawach dotyczących zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków.

Podsumowując, art. 479^79 k.p.c. precyzyjnie określa właściwość Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawach związanych z decyzjami i postanowieniami organu regulacyjnego w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Przepis ten ma na celu zapewnienie specjalistycznej kontroli sądowej nad działaniami organu regulacyjnego, co przyczynia się do ochrony interesów zarówno przedsiębiorstw, jak i konsumentów.

Kodeks spółek handlowych (ksh)

o ochronie konkurencji i konsumentów

Art. 106a ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów (dalej: „Ustawa”) wprowadza możliwość nałożenia kary pieniężnej na osoby zarządzające przedsiębiorstwem, które umyślnie dopuściły do naruszenia zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 Ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego przepisu.

#### 1. Zakres odpowiedzialności osób zarządzających

Art. 106a ust. 1 Ustawy stanowi, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: „Prezes Urzędu”) może nałożyć karę pieniężną na osobę zarządzającą przedsiębiorstwem, jeżeli osoba ta umyślnie dopuściła do naruszenia zakazów określonych w art. 6 ust. 1 pkt 1-6 Ustawy lub w art. 101 ust. 1 lit. a-e TFUE. Wysokość tej kary może wynosić do 2 000 000 zł.

#### 2. Warunki nałożenia kary

Nałożenie kary na osobę zarządzającą może nastąpić wyłącznie w decyzji, która jednocześnie nakłada karę pieniężną na przedsiębiorcę za to samo naruszenie (art. 106a ust. 2). Oznacza to, że odpowiedzialność osoby zarządzającej jest ściśle powiązana z odpowiedzialnością przedsiębiorcy.

#### 3. Wyłączenia od odpowiedzialności

Art. 106a ust. 3 i 4 Ustawy wprowadza istotne wyłączenia od odpowiedzialności:

- **Podwójne karanie**: Kara pieniężna nie może być nałożona na osobę zarządzającą, jeżeli na tę osobę, będącą przedsiębiorcą, została już nałożona kara pieniężna za to samo naruszenie (art. 106a ust. 3).
- **Program łagodzenia kar**: Osoby pełniące funkcje kierownicze lub zarządcze, które współpracują z organami ochrony konkurencji w ramach programu łagodzenia kar (leniency program), mogą być zwolnione z odpowiedzialności (art. 106a ust. 4). Warunki zwolnienia obejmują m.in. aktywną współpracę z organem ochrony konkurencji oraz złożenie wniosku o zwolnienie z kary przed poinformowaniem o wszczęciu postępowania antymonopolowego.

#### 4. Współpraca międzynarodowa

Art. 106a ust. 5 Ustawy przewiduje, że Prezes Urzędu może wystąpić do organu ochrony konkurencji innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie informacji niezbędnych do ustalenia przesłanek uzasadniających nienakładanie kary pieniężnej na osobę zarządzającą. Jest to istotne w kontekście współpracy międzynarodowej i koordynacji działań antymonopolowych na poziomie UE.

### Podsumowanie

Art. 106a Ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów wprowadza mechanizm odpowiedzialności osobistej osób zarządzających za umyślne naruszenia przepisów antymonopolowych. Przepis ten ma na celu zwiększenie skuteczności egzekwowania prawa konkurencji poprzez odstraszanie osób zarządzających od działań sprzecznych z przepisami. Jednocześnie, przepis ten zawiera mechanizmy ochronne, takie jak wyłączenia od odpowiedzialności w przypadku współpracy z organami ochrony konkurencji, co ma na celu zachęcenie do ujawniania naruszeń i współpracy w ich eliminowaniu.

Przepis określa, który organ jest właściwy w sprawach związanych z nieuczciwym wykorzystywaniem przewagi kontraktowej. Jest nim Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w przepisie określany jako „Prezes Urzędu”. Jego właściwość obejmuje przede wszystkim sprawy dotyczące **praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową**.

Zakres działania Prezesa Urzędu obejmuje także współpracę z Komisją Europejską oraz z organami państw członkowskich Unii Europejskiej, jeżeli do ich zadań należy egzekwowanie przepisów dotyczących takich praktyk. Przepis wskazuje zatem nie tylko krajowy zakres kompetencji tego organu, lecz także jego rolę we współpracy z właściwymi organami na poziomie Unii Europejskiej.

Zgodnie z ust. 2 współpraca ta polega w szczególności na dwóch rodzajach działań. Po pierwsze, Prezes Urzędu może udzielać pomocy w postępowaniach dotyczących praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową. Po drugie, współpraca obejmuje wymianę informacji niezbędnych do ustalenia, czy doszło do naruszenia przepisów, albo czy naruszenie nadal występuje. Znaczenie praktyczne przepisu polega więc na wyznaczeniu organu odpowiedzialnego za te sprawy oraz na określeniu podstawowych form jego współdziałania z instytucjami unijnymi i organami państw członkowskich.

o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/2262/text/U/D20212262Lj.pdf

Przepis określa pozaprocesową możliwość działania Prezesa Urzędu w sprawach praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową. Prezes Urzędu **może wystąpić do przedsiębiorcy** albo do podmiotu, o którym mowa w art. 4 Prawa zamówień publicznych, przy czym takie wystąpienie następuje bez wszczynania postępowania. Oznacza to, że sam przepis nie ustanawia obowiązku podjęcia działania w każdej sprawie, lecz przyznaje Prezesowi Urzędu odpowiednie uprawnienie.

Zakres przepisu wyznaczają dwa elementy. Po pierwsze, adresatem wystąpienia może być przedsiębiorca lub wskazany podmiot związany z zamówieniami publicznymi. Po drugie, sprawa musi dotyczyć praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową. Przepis nie definiuje w tym miejscu ani przewagi kontraktowej, ani praktyk objętych tym określeniem, lecz wskazuje przedmiot, którego może dotyczyć działanie Prezesa Urzędu.

Art. 16 odsyła także do art. 49a ust. 2 i 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, nakazując stosować te przepisy odpowiednio. Odesłanie to uzupełnia sposób wykonywania uprawnienia przewidzianego w art. 16, ale sam przepis nie powtarza treści tych regulacji. Znaczenie praktyczne art. 16 polega na tym, że umożliwia Prezesowi Urzędu podjęcie kontaktu z określonym podmiotem w sprawie potencjalnie nieuczciwego wykorzystywania przewagi kontraktowej jeszcze bez wszczynania postępowania. Regulacja wskazuje więc zarówno dopuszczalny krąg adresatów, jak i przedmiot takiego działania.

Art. 20 określa zasady stosowania przepisów proceduralnych w postępowaniu dotyczącym praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową. Nie opisuje samodzielnie tych praktyk ani nie wskazuje ich przesłanek. Jego funkcją jest odesłanie do wybranych regulacji ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Odesłanie obejmuje art. 51-53, art. 54-61, art. 69, art. 71-73, art. 74, art. 77, art. 78 oraz art. 80 tej ustawy. Przepisy te mają być stosowane **odpowiednio**, a więc w sposób dostosowany do postępowania w sprawie praktyk nieuczciwie wykorzystujących przewagę kontraktową. Art. 20 nie nakazuje stosowania całej ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, lecz wskazuje konkretne jej jednostki redakcyjne.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na tym, że postępowanie w sprawach przewagi kontraktowej korzysta z rozwiązań przewidzianych w przywołanych przepisach, bez potrzeby ich ponownego powtarzania w ustawie. Zakres odesłania jest wyznaczony przez wymienione numery artykułów. Sam art. 20 nie rozstrzyga natomiast, jakie dokładnie czynności, uprawnienia lub obowiązki wynikają z poszczególnych odesłanych regulacji, ponieważ ich treść znajduje się w ustawie o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przepis określa zasady przeprowadzania kontroli w toku postępowania prowadzonego na podstawie art. 13 ust. 1 lub 2. Kontrola nie jest odrębnym, niezależnym trybem działania, lecz może zostać przeprowadzona w ramach takiego postępowania i wyłącznie w zakresie nim objętym.

Kontrolę może prowadzić upoważniony pracownik Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów albo Inspekcji Handlowej. Przepis określa taką osobę jako „kontrolującego”. Kontrola może odbyć się u przedsiębiorcy lub u podmiotu, o którym mowa w art. 4 Prawa zamówień publicznych. Każdy z tych podmiotów jest określany jako „kontrolowany”. Oznacza to, że regulacja wskazuje zarówno osoby uprawnione do wykonywania czynności kontrolnych, jak i podmioty, u których czynności te mogą być prowadzone.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na powiązaniu kontroli z konkretnym postępowaniem oraz z jego przedmiotem. Kontrola może służyć działaniom podejmowanym w tym postępowaniu, ale jej zakres nie powinien wykraczać poza sprawę, w której jest prowadzona. Samo przeprowadzenie kontroli jest fakultatywne, ponieważ przepis stanowi, że kontrola „może być przeprowadzona”.

Jeżeli wykonanie kontroli wymaga wiadomości specjalnych, Prezes Urzędu może upoważnić do udziału w niej osoby posiadające taką wiedzę. Udział specjalisty jest więc uzależniony od tego, czy wiadomości specjalne są niezbędne do przeprowadzenia kontroli. Do upoważnień dotyczących przeprowadzenia kontroli oraz udziału w niej odpowiednio stosuje się art. 105a ust. 4-7 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przepis określa uprawnienia kontrolujących służące uzyskaniu informacji, które mogą stanowić dowód w sprawie. Obejmują one przede wszystkim:

- wstęp na grunt, do budynków, lokali i innych pomieszczeń oraz do środków transportu kontrolowanego;
- żądanie udostępnienia dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, w tym akt, ksiąg, pism, korespondencji elektronicznej, informatycznych nośników danych, innych urządzeń zawierających dane informatyczne oraz systemów informatycznych;
- sporządzanie notatek z udostępnionych dokumentów i korespondencji;
- żądanie przygotowania kopii lub wydruków dokumentów, korespondencji i informacji zapisanych na nośnikach, w urządzeniach lub systemach;
- żądanie ustnych wyjaśnień dotyczących kontroli oraz udostępnienia i wydania przedmiotów mogących stanowić dowód.

Dostęp do systemu informatycznego należącego do innego podmiotu jest możliwy w zakresie, w jakim kontrolowany ma do niego dostęp, jeżeli system zawiera jego dane związane z przedmiotem kontroli. Przepis wskazuje więc zarówno źródła informacji podlegające udostępnieniu, jak i sposoby ich utrwalania, w tym przez notatki, kopie i wydruki.

Osoba upoważniona do udziału w kontroli na podstawie art. 21 ust. 2 ma część uprawnień kontrolującego. Dotyczą one wstępu, dostępu do dokumentów, korespondencji i określonych informacji oraz sporządzania z nich notatek. Zakres ten nie obejmuje pozostałych uprawnień wymienionych w ust. 1. Utrwalanie przebiegu kontroli lub poszczególnych czynności za pomocą urządzeń rejestrujących obraz albo dźwięk podlega odpowiedniemu stosowaniu art. 105b ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów.

Przepis określa podstawę stosowania wybranych regulacji dotyczących kontroli w sprawach objętych ustawą o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi. Wskazuje, że odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, konkretnie art. 105f-105h, art. 105j oraz art. 105k.

Kluczowe znaczenie ma sformułowanie „stosuje się odpowiednio”. Oznacza ono, że wskazane przepisy nie zostają przywołane jako regulacja dotycząca wszystkich spraw wprost i bez zmian, lecz jako rozwiązania mające zastosowanie do kontroli prowadzonej na podstawie omawianej ustawy, z uwzględnieniem jej przedmiotu i konstrukcji. Sam art. 26 nie powtarza treści tych regulacji, lecz odsyła do nich, dzięki czemu zasady kontroli są ujęte przez odesłanie do przepisów innej ustawy.

Praktycznie przepis pełni więc funkcję porządkującą i proceduralną. Rozstrzyga, gdzie należy szukać zasad odnoszących się do kontroli, oraz wskazuje zamknięty katalog jednostek redakcyjnych mających odpowiednie zastosowanie. Nie określa natomiast samodzielnie zakresu kontroli ani jej poszczególnych czynności. Ich ustalenie wymaga sięgnięcia do wskazanych przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, odczytywanych w związku z ustawą, w której zamieszczono art. 26. W efekcie przepis łączy regulację dotyczącą nieuczciwego wykorzystywania przewagi kontraktowej z określonym zespołem przepisów kontrolnych.

Przepis określa tryb zaskarżania czynności kontrolnych przez podmiot, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2, jeżeli w toku kontroli naruszono jego prawa. Zażalenie może dotyczyć czynności wykraczających poza przedmiotowy zakres kontroli albo innych czynności podjętych z naruszeniem przepisów. Należy je wnieść w terminie 7 dni od dnia dokonania kwestionowanej czynności.

Zażalenie kieruje się do Sądu Okręgowego w Warszawie, sądu ochrony konkurencji i konsumentów, za pośrednictwem Prezesa Urzędu. Prezes Urzędu przekazuje zażalenie wraz z odpowiedzią do tego sądu w terminie 7 dni od dnia jego wniesienia. Samo wniesienie zażalenia nie wstrzymuje kontroli, dlatego postępowanie kontrolne może być prowadzone do czasu rozpoznania środka zaskarżenia.

Sąd rozpoznaje zażalenie w terminie 7 dni od dnia przekazania go przez Prezesa Urzędu. Rozstrzygnięcie w tej sprawie jest uzasadniane z urzędu, a na rozstrzygnięcie sądu przysługuje zażalenie do sądu drugiej instancji. Przepis przewiduje więc kontrolę sądową czynności podejmowanych podczas kontroli oraz możliwość ich dalszego zaskarżenia.

Istotnym skutkiem uwzględnienia zażalenia jest zakaz wykorzystywania dowodów uzyskanych w wyniku zakwestionowanej czynności kontrolnej. Zakaz obejmuje prowadzone postępowanie, inne postępowania prowadzone przez Prezesa Urzędu oraz postępowania prowadzone na podstawie odrębnych przepisów. Regulacja łączy zatem ograniczenie zakresu kontroli z określonymi terminami procesowymi i sankcją dotyczącą wykorzystania uzyskanych dowodów.

Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie, a tym samym określa, jakie podmioty i jakie towary mogą być objęte jej zastosowaniem. Ma to znaczenie przy ustalaniu, kto jest dostawcą lub nabywcą oraz czy dany produkt należy do kategorii produktów rolnych lub spożywczych.

**Dostawca** to przedsiębiorca, który wytwarza lub przetwarza produkty rolne albo spożywcze, a także przedsiębiorca, który odpłatnie je zbywa nabywcy. **Nabywcą** może być przedsiębiorca lub podmiot wskazany w przepisie, jeżeli bezpośrednio albo pośrednio nabywa takie produkty od dostawcy. Definicja obejmuje więc również sytuacje, w których zakup nie następuje bezpośrednio między tymi podmiotami.

Szczególną kategorię stanowią **łatwo psujące się produkty rolne lub spożywcze**. Są to produkty, które ze względu na swoją naturę lub etap przetworzenia mogą utracić przydatność do sprzedaży albo przetworzenia w ciągu 30 dni od zebrania, wyprodukowania lub przetworzenia. Kryterium obejmuje zatem zarówno właściwości produktu, jak i moment oraz etap jego przygotowania.

**Produkty rolne lub spożywcze** to towary wymienione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz produkty niewymienione w tym załączniku, jeżeli zostały przetworzone z przeznaczeniem do spożycia i wykorzystano do ich wytworzenia produkty wymienione w załączniku. Przepis odsyła również do innych ustaw przy określaniu znaczenia pojęć **„przedsiębiorca”** i **„rok obrotowy”**. Zestaw tych definicji porządkuje zakres podmiotowy i przedmiotowy ustawy oraz zapewnia jednolite rozumienie jej kluczowych terminów.

Przepis określa katalog praktyk uznawanych w szczególności za nieuczciwe wykorzystywanie przewagi kontraktowej przez nabywcę wobec dostawcy produktów rolnych lub spożywczych. Najważniejszą grupę stanowią opóźnienia w płatnościach. Termin wynosi co do zasady 30 dni dla produktów łatwo psujących się i 60 dni dla pozostałych, przy czym zależy od sposobu dostarczania produktów oraz od dnia ustalenia kwoty do zapłaty, jeżeli nastąpił on później. Przy regularnych dostawach uzgodniony okres dostarczania nie może być na potrzeby tych terminów traktowany jako dłuższy niż miesiąc.

Przepis obejmuje również anulowanie zamówienia łatwo psujących się produktów w terminie krótszym niż 30 dni, jednostronną zmianę istotnych warunków współpracy, nieuzasadnione obniżanie należności oraz żądanie płatności niezwiązanych ze sprzedażą. Za niedopuszczalne uznaje także obciążanie dostawcy stratami niezawinionymi przez niego, odmowę pisemnego potwierdzenia warunków umowy, bezprawne posługiwanie się tajemnicą przedsiębiorstwa i działania odwetowe za korzystanie przez dostawcę z przysługujących mu praw.

Kolejne przykłady dotyczą zwrotu niesprzedanych produktów bez zapłaty, opłat za przechowywanie, prezentowanie lub oferowanie produktów, a także finansowania promocji, reklamy, marketingu i prac związanych z urządzeniem lokalu. Praktyki z pkt 11-16 nie są uznawane za nieuczciwe, jeżeli zostały wcześniej jasno i jednoznacznie uzgodnione w umowie. W przypadku promocji umowa musi dodatkowo określać jej termin rozpoczęcia, czas trwania i ilość objętych nią produktów. Przy tych usługach nabywca, na żądanie dostawcy, podaje na piśmie szacunkowe stawki, płatności, koszty i podstawę ich wyliczenia.

Konkurencja

Konkurencja w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego3 przepisy

Kodeks spółek handlowych (ksh)1 przepis

o ochronie konkurencji i konsumentów3 przepisy

o przeciwdziałaniu nieuczciwemu wykorzystywaniu przewagi kontraktowej w obrocie produktami rolnymi i spożywczymi9 przepisów