Przepis ustanawia ograniczenie dotyczące deficytu budżetowego. Jeżeli Sejm zwiększy planowane wydatki albo zmniejszy planowane dochody, nie może w rezultacie ustalić deficytu większego niż ten, który przewidziano w projekcie ustawy budżetowej przygotowanym przez Radę Ministrów. Oznacza to, że zmiany wprowadzone na etapie prac Sejmu nie mogą prowadzić do przekroczenia poziomu deficytu zaplanowanego w tym projekcie. Drugie ograniczenie dotyczy sposobu pokrywania deficytu. Ustawa budżetowa nie może przewidywać pokrywania deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązania w centralnym banku państwa. Sama ustawa budżetowa nie może więc zakładać takiego źródła finansowania deficytu. Przepis odnosi się do dwóch elementów procesu budżetowego. Po pierwsze, wyznacza maksymalny poziom deficytu, którego nie można zwiększyć w wyniku zmian wydatków lub dochodów planowanych przez Radę Ministrów. Po drugie, wskazuje niedopuszczalny w ustawie budżetowej sposób pokrywania tego deficytu. Ograniczenia te dotyczą odpowiednio ustalania wysokości deficytu oraz treści ustawy budżetowej.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wprowadza szczególną, ograniczoną czasowo możliwość dotyczącą ustawy budżetowej. W okresie roku od dnia wejścia w życie Konstytucji ustawa budżetowa może przewidywać pokrywanie deficytu budżetowego przez zaciąganie zobowiązań w centralnym banku państwa. Oznacza to, że sama ustawa budżetowa może zawierać rozwiązanie, zgodnie z którym środki potrzebne do pokrycia deficytu zostaną uzyskane w drodze zaciągania zobowiązań w centralnym banku państwa. Przepis wskazuje więc zarówno dokument, w którym takie rozwiązanie może się znaleźć, jak i sposób pokrywania deficytu. Uprawnienie to nie ma charakteru stałego. Może być wykorzystywane wyłącznie w ciągu roku liczonym od dnia wejścia w życie Konstytucji. Po upływie tego okresu treść przepisu nie przewiduje już tej możliwości. Sformułowanie „może przewidywać” oznacza, że ustawa budżetowa nie musi zawierać takiego rozwiązania, lecz może je wprowadzić w określonym czasie.

Art. 113 ustawy o finansach publicznych definiuje podstawowe pojęcia związane z bilansem budżetu państwa, mianowicie nadwyżkę i deficyt budżetowy, oraz określa źródła finansowania deficytu budżetowego i innych pożyczkowych potrzeb budżetu państwa.

1. **Nadwyżka i deficyt budżetowy**:
   - **Nadwyżka budżetowa** występuje, gdy dochody budżetu państwa przewyższają jego wydatki. Jest to sytuacja pożądana, gdyż oznacza, że państwo generuje więcej środków niż wydaje, co może być wykorzystane na spłatę długu publicznego lub na inwestycje.
   - **Deficyt budżetowy** występuje, gdy wydatki budżetu państwa przewyższają jego dochody. Deficyt budżetowy jest zjawiskiem powszechnym w wielu krajach, jednak jego wielkość i sposób finansowania mają kluczowe znaczenie dla stabilności finansowej państwa.

2. **Źródła finansowania deficytu budżetowego**:
   Art. 113 wskazuje różnorodne źródła, z których państwo może pozyskiwać środki na pokrycie deficytu budżetowego oraz innych pożyczkowych potrzeb. Są to:
   - **Sprzedaż skarbowych papierów wartościowych**: Państwo może emitować obligacje i inne papiery wartościowe zarówno na rynku krajowym, jak i zagranicznym. Jest to jedno z najczęściej stosowanych narzędzi finansowania deficytu.
   - **Kredyty zaciągane w bankach krajowych i zagranicznych**: Państwo może zaciągać kredyty w instytucjach finansowych, co jednak wiąże się z koniecznością spłaty kapitału oraz odsetek.
   - **Pożyczki**: Oprócz kredytów, państwo może korzystać z innych form pożyczek, które mogą być udzielane przez różne podmioty, w tym międzynarodowe instytucje finansowe.
   - **Prywatyzacja majątku Skarbu Państwa**: Sprzedaż państwowych aktywów może dostarczyć jednorazowych dochodów, które mogą być wykorzystane do finansowania deficytu.
   - **Kwoty pochodzące ze spłat udzielonych kredytów i pożyczek**: Państwo może wykorzystać środki uzyskane ze spłat wcześniej udzielonych kredytów i pożyczek.
   - **Nadwyżka budżetu państwa z lat ubiegłych**: Jeśli w poprzednich latach wystąpiła nadwyżka budżetowa, może ona być wykorzystana do pokrycia bieżącego deficytu.
   - **Nadwyżka budżetu środków europejskich**: Środki pochodzące z funduszy europejskich, które nie zostały wykorzystane w poprzednich latach, mogą być przeznaczone na finansowanie deficytu, z zastrzeżeniem art. 118 ust. 4.
   - **Inne operacje finansowe**: Państwo może korzystać z innych, nieokreślonych wprost w ustawie, operacji finansowych, które mogą dostarczyć potrzebnych środków.

3. **Zastrzeżenia**:
   - Art. 113 odsyła do art. 118 ust. 2 i ust. 4, które mogą zawierać dodatkowe ograniczenia lub szczegółowe regulacje dotyczące finansowania deficytu budżetowego i nadwyżki budżetu środków europejskich. Należy więc uwzględnić te przepisy przy pełnej analizie możliwości finansowania deficytu.

Podsumowując, Art. 113 ustawy o finansach publicznych stanowi kluczowy element regulacji dotyczących zarządzania finansami publicznymi, określając podstawowe zasady bilansowania budżetu państwa oraz dostępne źródła finansowania deficytu budżetowego. Jego właściwe stosowanie ma istotne znaczenie dla stabilności finansowej państwa i efektywnego zarządzania jego zasobami.

o finansach publicznych

Art. 217 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane z różnicą między dochodami a wydatkami budżetu jednostki samorządu terytorialnego (JST) oraz możliwościami finansowania deficytu budżetowego. Przepis ten jest kluczowy dla zarządzania finansami publicznymi na poziomie lokalnym, ponieważ określa, w jaki sposób JST mogą pokrywać ewentualne niedobory finansowe.

#### Nadwyżka i deficyt budżetowy

Pierwsza część artykułu definiuje pojęcia nadwyżki i deficytu budżetowego JST. Nadwyżka budżetowa występuje, gdy dochody JST przewyższają jej wydatki, natomiast deficyt budżetowy ma miejsce, gdy wydatki przewyższają dochody. Jest to podstawowa zasada rachunkowości budżetowej, która ma na celu zapewnienie równowagi finansowej JST.

#### Źródła finansowania deficytu budżetowego

Druga część artykułu wymienia konkretne źródła, z których JST mogą finansować deficyt budżetowy. Są to:

1. **Sprzedaż papierów wartościowych wyemitowanych przez JST**: JST mogą emitować obligacje lub inne papiery wartościowe, które są sprzedawane inwestorom w celu pozyskania środków finansowych.

2. **Kredyty**: JST mogą zaciągać kredyty w bankach lub innych instytucjach finansowych.

3. **Prywatyzacja majątku JST**: JST mogą sprzedawać swoje aktywa, takie jak nieruchomości czy udziały w spółkach, aby pozyskać środki finansowe.

4. **Nadwyżka budżetu JST z lat ubiegłych**: JST mogą wykorzystać nadwyżki budżetowe z poprzednich lat, pomniejszone o środki określone w pkt 8.

5. **Wolne środki**: JST mogą korzystać z nadwyżki środków pieniężnych na rachunku bieżącym budżetu, które nie są związane z określonymi zobowiązaniami.

6. **Spłaty udzielonych pożyczek lub środki z lokat**: JST mogą wykorzystać środki pochodzące ze spłat pożyczek udzielonych w latach ubiegłych lub z lokat dokonanych w latach ubiegłych.

7. **Niewykorzystane środki pieniężne na rachunku bieżącym budżetu**: JST mogą korzystać z niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia dochodów i wydatków związanych ze szczególnymi zasadami wykonywania budżetu określonymi w odrębnych ustawach oraz z rozliczenia środków określonych w art. 5 ust. 1 pkt 2 i dotacji na realizację programów, projektów lub zadań finansowanych z udziałem tych środków.

#### Znaczenie regulacji

Regulacja zawarta w art. 217 ustawy o finansach publicznych ma na celu zapewnienie JST elastyczności w zarządzaniu finansami publicznymi, jednocześnie narzucając pewne ograniczenia i zasady, które mają na celu zapobieganie nadmiernemu zadłużeniu. Wprowadzenie różnych źródeł finansowania deficytu budżetowego pozwala JST na dostosowanie się do zmieniających się warunków ekonomicznych i finansowych, co jest szczególnie istotne w kontekście dynamicznie zmieniającej się sytuacji gospodarczej.

#### Wnioski

Art. 217 ustawy o finansach publicznych jest kluczowym elementem systemu zarządzania finansami publicznymi na poziomie lokalnym. Przepis ten nie tylko definiuje podstawowe pojęcia związane z nadwyżką i deficytem budżetowym, ale także określa konkretne źródła finansowania deficytu, co ma na celu zapewnienie stabilności finansowej JST. W praktyce, skuteczne zarządzanie tymi źródłami finansowania jest jednym z najważniejszych zadań organów zarządzających JST.

Art. 240 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane z funkcjonowaniem gospodarki finansowej jednostek samorządu terytorialnego (JST) w sytuacji, gdy uchwała budżetowa nie została jeszcze podjęta. Przepis ten ma na celu zapewnienie ciągłości finansowej JST oraz określenie procedur awaryjnych w przypadku opóźnień w uchwaleniu budżetu.

#### 1. Podstawa gospodarki finansowej do czasu uchwalenia budżetu

Zgodnie z ust. 1, do czasu podjęcia uchwały budżetowej, jednak nie później niż do dnia 31 stycznia roku budżetowego, podstawą gospodarki finansowej JST jest projekt uchwały budżetowej przedstawiony organowi stanowiącemu JST. Oznacza to, że JST może realizować swoje zadania finansowe na podstawie projektu budżetu, co zapewnia ciągłość działania jednostki i umożliwia realizację bieżących zobowiązań.

#### 2. Ograniczenia wprowadzania zmian w projekcie budżetu

Ust. 2 wprowadza istotne ograniczenia dotyczące możliwości wprowadzania zmian w projekcie uchwały budżetowej przez organ stanowiący JST. Bez zgody zarządu JST, organ stanowiący nie może wprowadzać zmian, które powodowałyby zmniejszenie dochodów lub zwiększenie wydatków, a jednocześnie zwiększenie deficytu budżetu JST. Przepis ten ma na celu ochronę stabilności finansowej JST oraz zapobieganie niekontrolowanemu wzrostowi deficytu budżetowego.

#### 3. Procedura w przypadku niepodjęcia uchwały budżetowej

Ust. 3 określa procedurę awaryjną na wypadek, gdyby uchwała budżetowa nie została podjęta w terminie określonym w ust. 1. W takim przypadku regionalna izba obrachunkowa (RIO) ma obowiązek ustalić budżet JST w zakresie zadań własnych oraz zadań zleconych do końca lutego roku budżetowego. Do momentu ustalenia budżetu przez RIO, podstawą gospodarki finansowej pozostaje projekt uchwały budżetowej.

#### Znaczenie przepisu

Art. 240 ustawy o finansach publicznych pełni kluczową rolę w zapewnieniu stabilności finansowej JST. Przepis ten:

1. **Zapewnia ciągłość finansową** - umożliwia JST funkcjonowanie na podstawie projektu budżetu do czasu uchwalenia ostatecznej uchwały budżetowej.
2. **Chroni przed niekontrolowanym wzrostem deficytu** - wprowadza ograniczenia dotyczące możliwości wprowadzania zmian w projekcie budżetu bez zgody zarządu JST.
3. **Określa procedury awaryjne** - w przypadku niepodjęcia uchwały budżetowej w terminie, RIO ma obowiązek ustalić budżet, co zapobiega paraliżowi finansowemu JST.

#### Wnioski

Art. 240 ustawy o finansach publicznych jest istotnym elementem systemu zarządzania finansami publicznymi na poziomie samorządowym. Przepis ten zapewnia elastyczność i stabilność finansową JST, jednocześnie wprowadzając mechanizmy kontrolne, które mają na celu zapobieganie nadmiernemu zadłużeniu i zapewnienie odpowiedzialnego zarządzania środkami publicznymi.

Art. 246 ustawy o finansach publicznych reguluje procedurę opiniowania przez regionalne izby obrachunkowe (RIO) możliwości sfinansowania deficytu budżetowego jednostek samorządu terytorialnego (JST). Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i rzetelności w procesie planowania budżetowego JST oraz umożliwienie obywatelom dostępu do informacji na temat stanu finansów publicznych.

#### 1. Opinia RIO na temat możliwości sfinansowania deficytu

Zgodnie z ust. 1, regionalna izba obrachunkowa jest zobowiązana do wydania opinii na temat możliwości sfinansowania deficytu budżetowego przedstawionego w projekcie uchwały budżetowej JST. Opinia ta jest kluczowym elementem procesu budżetowego, ponieważ RIO, jako niezależny organ nadzorczy, ocenia realność i wykonalność planów finansowych JST. Opinia RIO powinna zawierać analizę źródeł finansowania deficytu oraz ocenę ryzyka związanego z planowanymi dochodami i wydatkami.

#### 2. Publikacja opinii

Ust. 2 nakłada na JST obowiązek publikacji opinii RIO w terminie 7 dni od jej otrzymania. Publikacja musi odbyć się zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że JST musi zapewnić dostępność opinii dla obywateli, co może obejmować umieszczenie jej na stronie internetowej JST, w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) lub w inny sposób zgodny z przepisami o dostępie do informacji publicznej.

#### 3. Zastosowanie przepisów do uchwały budżetowej

Ust. 3 stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do uchwały budżetowej. Oznacza to, że po przyjęciu uchwały budżetowej JST, RIO również wydaje opinię na temat możliwości sfinansowania deficytu, a JST jest zobowiązana do jej publikacji w terminie 7 dni. Procedura ta zapewnia ciągłość nadzoru nad finansami JST i umożliwia bieżącą kontrolę realizacji budżetu.

### Znaczenie przepisu

Art. 246 ustawy o finansach publicznych pełni istotną rolę w systemie nadzoru nad finansami JST. Dzięki opiniom RIO, JST są zobowiązane do rzetelnego planowania swoich budżetów, co ma na celu zapobieganie nadmiernemu zadłużeniu i zapewnienie stabilności finansowej. Obowiązek publikacji opinii RIO zwiększa transparentność działań JST i umożliwia obywatelom kontrolę nad sposobem zarządzania środkami publicznymi.

### Wnioski

Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia odpowiedzialnego zarządzania finansami publicznymi na poziomie lokalnym. JST muszą przestrzegać terminów i zasad publikacji opinii RIO, aby zapewnić transparentność i dostępność informacji dla obywateli. Regionalne izby obrachunkowe, jako niezależne organy nadzorcze, odgrywają ważną rolę w ocenie realności planów budżetowych JST, co przyczynia się do stabilności finansowej i zrównoważonego rozwoju samorządów.

Art. 76 ustawy o finansach publicznych definiuje pojęcie „potrzeby pożyczkowe budżetu państwa”, które jest kluczowe dla zrozumienia mechanizmów zarządzania finansami publicznymi. Zgodnie z tym przepisem, potrzeby pożyczkowe obejmują zapotrzebowanie na środki finansowe niezbędne do sfinansowania trzech głównych elementów:

1. **Deficytu budżetu państwa**: Deficyt budżetu państwa powstaje, gdy wydatki budżetowe przewyższają dochody. W takiej sytuacji państwo musi pozyskać dodatkowe środki finansowe, aby pokryć różnicę. Deficyt ten może wynikać z różnych przyczyn, takich jak zwiększone wydatki na inwestycje publiczne, programy socjalne, czy też spadek dochodów podatkowych.

2. **Deficytu budżetu środków europejskich**: Budżet środków europejskich odnosi się do funduszy pochodzących z Unii Europejskiej, które są przeznaczone na różne programy i projekty realizowane w państwie członkowskim. Deficyt w tym budżecie może powstać, gdy wydatki związane z realizacją projektów finansowanych ze środków europejskich przewyższają dostępne fundusze. W takim przypadku państwo musi zaciągnąć pożyczki, aby zapewnić ciągłość realizacji tych projektów.

3. **Rozchodów budżetu państwa**: Rozchody budżetu państwa obejmują wszelkie wydatki związane z obsługą długu publicznego, takie jak spłata zaciągniętych wcześniej pożyczek, wykup obligacji, czy też wypłata odsetek od długu. Aby sfinansować te zobowiązania, państwo może potrzebować dodatkowych środków finansowych, co również generuje potrzeby pożyczkowe.

Komentując ten przepis, warto zwrócić uwagę na kilka kluczowych aspektów:

- **Zarządzanie długiem publicznym**: Potrzeby pożyczkowe budżetu państwa są ściśle związane z zarządzaniem długiem publicznym. Efektywne zarządzanie tym długiem jest niezbędne, aby zapewnić stabilność finansową państwa i uniknąć nadmiernego zadłużenia, które mogłoby prowadzić do kryzysu finansowego.

- **Równowaga budżetowa**: Przepis ten podkreśla znaczenie dążenia do równowagi budżetowej, czyli sytuacji, w której dochody budżetowe są wystarczające do pokrycia wydatków. Chociaż zaciąganie pożyczek jest czasami nieuniknione, długoterminowa strategia finansowa powinna zmierzać do minimalizacji deficytu i ograniczenia potrzeb pożyczkowych.

- **Transparentność i odpowiedzialność**: Definiowanie potrzeb pożyczkowych budżetu państwa w ustawie o finansach publicznych sprzyja transparentności i odpowiedzialności w zarządzaniu finansami publicznymi. Jasne określenie, na co są przeznaczane pożyczone środki, pozwala obywatelom i instytucjom kontrolnym lepiej monitorować działania rządu w zakresie finansów publicznych.

Podsumowując, Art. 76 ustawy o finansach publicznych stanowi istotny element ram prawnych dotyczących zarządzania finansami państwa, definiując kluczowe potrzeby pożyczkowe i podkreślając znaczenie odpowiedzialnego zarządzania długiem publicznym.

Art. 89 ustawy o finansach publicznych reguluje kwestie związane z możliwością zaciągania kredytów, pożyczek oraz emisji papierów wartościowych przez jednostki samorządu terytorialnego (JST). Przepis ten określa cele, na które mogą być przeznaczone te środki finansowe, oraz warunki ich spłaty.

#### Cele zaciągania zobowiązań finansowych przez JST

1. **Pokrycie przejściowego deficytu budżetu w ciągu roku**:
   - JST mogą zaciągać kredyty i pożyczki oraz emitować papiery wartościowe w celu pokrycia deficytu budżetowego, który występuje w ciągu roku budżetowego. Jest to sytuacja, w której dochody jednostki są czasowo niższe od wydatków, co może być spowodowane np. opóźnieniami w wpływach z podatków czy dotacji.

2. **Finansowanie planowanego deficytu budżetu**:
   - JST mogą również zaciągać zobowiązania finansowe na pokrycie deficytu, który jest przewidziany w planie budżetowym na dany rok. Jest to deficyt wynikający z planowanych wydatków przewyższających planowane dochody.

3. **Spłata wcześniej zaciągniętych zobowiązań**:
   - Kredyty, pożyczki oraz emisje papierów wartościowych mogą być przeznaczone na spłatę wcześniejszych zobowiązań JST. Dotyczy to zarówno zobowiązań z tytułu emisji papierów wartościowych, jak i zaciągniętych pożyczek i kredytów. Jest to mechanizm refinansowania, który pozwala na zarządzanie długiem publicznym JST.

4. **Wyprzedzające finansowanie działań finansowanych ze środków UE**:
   - JST mogą zaciągać zobowiązania finansowe na wyprzedzające finansowanie działań, które będą finansowane ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej. Jest to szczególnie istotne w kontekście realizacji projektów współfinansowanych przez UE, gdzie często konieczne jest poniesienie wydatków przed otrzymaniem refundacji.

#### Warunki spłaty zobowiązań

Zgodnie z art. 89 ust. 2, kredyty i pożyczki oraz wyemitowane papiery wartościowe, które zostały zaciągnięte lub wyemitowane na pokrycie przejściowego deficytu budżetowego (ust. 1 pkt 1), muszą być spłacone lub wykupione w tym samym roku budżetowym, w którym zostały zaciągnięte lub wyemitowane. Jest to istotne ograniczenie, które ma na celu zapobieżenie nadmiernemu zadłużaniu się JST i zapewnienie stabilności finansowej w krótkim okresie.

#### Znaczenie przepisu

Art. 89 ustawy o finansach publicznych jest kluczowy dla zarządzania finansami JST. Umożliwia jednostkom samorządu terytorialnego elastyczne reagowanie na bieżące potrzeby finansowe, jednocześnie wprowadzając mechanizmy kontrolne, które mają na celu zapobieganie nadmiernemu zadłużeniu. Przepis ten balansuje między potrzebą zapewnienia JST środków na realizację ich zadań a koniecznością utrzymania stabilności finansowej i odpowiedzialnego zarządzania długiem publicznym.

#### Wnioski

Art. 89 ustawy o finansach publicznych stanowi ważny element systemu finansowego JST, umożliwiając im zaciąganie zobowiązań finansowych na określone cele. Jednocześnie wprowadza istotne ograniczenia dotyczące spłaty tych zobowiązań, co ma na celu zapewnienie odpowiedzialnego zarządzania finansami publicznymi. W praktyce, JST muszą dokładnie planować swoje budżety i zarządzać długiem, aby spełniać wymogi tego przepisu i unikać problemów finansowych.

Art. 91a ustawy o finansach publicznych wprowadza mechanizm umożliwiający jednostkom samorządu terytorialnego (JST) pozyskiwanie dodatkowych środków finansowych poprzez przyjmowanie w depozyt wolnych środków od określonych podmiotów. Przepis ten ma na celu ułatwienie JST zarządzania deficytem budżetowym oraz rozchodami budżetowymi, co jest szczególnie istotne w kontekście stabilności finansowej i realizacji zadań publicznych.

**1. Podmioty uprawnione do przekazywania środków:**

Art. 91a wskazuje trzy kategorie podmiotów, które mogą przekazywać swoje wolne środki JST:
- Samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej, dla których podmiotem tworzącym jest JST.
- Samorządowe instytucje kultury.
- Samorządowe osoby prawne, o których mowa w art. 9 pkt 14 ustawy o finansach publicznych, z wyłączeniem wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej.

**2. Procedura przyjmowania środków:**

Przyjmowanie wolnych środków w depozyt przez JST wymaga spełnienia kilku warunków proceduralnych:
- Uchwała organu stanowiącego JST: JST musi podjąć uchwałę wyrażającą zgodę na przyjmowanie w depozyt wolnych środków. Uchwała ta jest podejmowana na wniosek zarządu JST.
- Umowa: Przyjęcie środków w depozyt musi być również uregulowane umową pomiędzy JST a podmiotem przekazującym środki.

**3. Treść uchwały:**

Uchwała organu stanowiącego JST może określać dodatkowe warunki dotyczące przyjmowania środków w depozyt, w tym:
- Warunki przyjmowania wolnych środków w depozyt.
- Wysokość lub sposób obliczania oprocentowania środków przyjętych w depozyt.

**4. Znaczenie i implikacje:**

Przepis ten ma istotne znaczenie dla zarządzania finansami publicznymi na poziomie lokalnym. Pozwala JST na elastyczne zarządzanie środkami finansowymi, co może przyczynić się do lepszego wykorzystania dostępnych zasobów oraz zmniejszenia kosztów związanych z obsługą deficytu budżetowego. Jednocześnie, podmioty przekazujące środki mogą uzyskać korzyści w postaci oprocentowania, co stanowi dodatkowy bodziec do korzystania z tego mechanizmu.

**5. Ograniczenia i wyłączenia:**

Warto zwrócić uwagę na wyłączenie wojewódzkich funduszy ochrony środowiska i gospodarki wodnej z możliwości przekazywania środków w depozyt. Jest to istotne ograniczenie, które ma na celu zapewnienie, że środki przeznaczone na ochronę środowiska i gospodarkę wodną będą wykorzystywane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem.

**Podsumowanie:**

Art. 91a ustawy o finansach publicznych wprowadza ważne narzędzie dla JST, umożliwiające lepsze zarządzanie finansami publicznymi poprzez przyjmowanie w depozyt wolnych środków od określonych podmiotów. Przepis ten wymaga jednak starannego przestrzegania procedur oraz uwzględnienia warunków określonych w uchwale organu stanowiącego JST, co ma na celu zapewnienie transparentności i efektywności tego mechanizmu.

Deficyt budżetu

Deficyt budżetu w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej2 przepisy

o finansach publicznych8 przepisów