Art. 2 porządkuje podstawową terminologię używaną w ustawie. Zawiera definicje podmiotów, procesów, instrumentów i zdarzeń istotnych dla gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Dzięki temu określa, jakie znaczenie mają poszczególne pojęcia w dalszych przepisach ustawy.

Wśród zdefiniowanych terminów znajdują się między innymi „bank”, „kasa”, „deponent”, „firma inwestycyjna” oraz podmioty „w restrukturyzacji”. Przepis opisuje także „działanie w ramach przymusowej restrukturyzacji”, obejmujące decyzję o wszczęciu tego procesu, zastosowanie co najmniej jednego instrumentu przymusowej restrukturyzacji lub wykonanie uprawnienia przez Fundusz. Zdefiniowano również „instytucję pomostową”, tworzoną w celu przejęcia praw udziałowych, przedsiębiorstwa, praw majątkowych lub zobowiązań podmiotu w restrukturyzacji i kontynuowania jego działalności w całości albo w części.

Szczególne znaczenie ma określenie „dzień spełnienia warunku gwarancji”. Dla banku i kasy wiąże się ono z zawieszeniem działalności, ustanowieniem odpowiedniego zarządu lub zarządcy oraz wystąpieniem do sądu z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. W przypadku oddziału banku zagranicznego decydujące jest uznanie orzeczenia o wszczęciu zagranicznego postępowania upadłościowego albo wszczęcie postępowania dotyczącego majątku położonego w Polsce.

Przepis definiuje ponadto „dzień roboczy”, „funkcje krytyczne”, „główną linię biznesową”, „grupę” i „grupowy plan przymusowej restrukturyzacji”, a także rodzaje funduszy i instrumentów kapitałowych. Część definicji odsyła do innych ustaw i rozporządzeń, a pozycje oznaczone jako „uchylony” lub „uchylona” nie ustanawiają aktualnego znaczenia danego terminu.

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/996/text/U/D20160996Lj.pdf

Przepis określa szeroki zakres zadań Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, obejmujący zarówno ochronę depozytów, jak i działania związane z restrukturyzacją oraz stabilnością krajowego systemu finansowego. Fundusz wykonuje obowiązki wynikające z gwarantowania depozytów, w tym wypłaca deponentom środki gwarantowane i kontroluje dane zawarte w systemach wyliczania podmiotów objętych systemem gwarantowania.

Do jego zadań należy również restrukturyzacja określonych podmiotów przez umorzenie lub konwersję instrumentów kapitałowych, prowadzenie przymusowej restrukturyzacji oraz przygotowywanie, przegląd i aktualizacja planów przymusowej restrukturyzacji i planów grupowych. Fundusz gromadzi i analizuje informacje o podmiotach objętych systemem gwarantowania oraz o bankach hipotecznych, między innymi na potrzeby analiz i prognoz dotyczących banków, kas i całych sektorów. Może także podejmować inne działania na rzecz stabilności systemu finansowego.

Odrębnie wskazano zadania dotyczące kas i banków, w których powstało niebezpieczeństwo niewypłacalności. Obejmują one między innymi udzielanie pomocy lub wsparcia finansowego, nabywanie wierzytelności kas oraz kontrolę wykorzystania udzielonej pomocy i monitorowanie sytuacji ekonomiczno-finansowej oraz systemu zarządzania odpowiednich podmiotów.

Fundusz współpracuje z krajowymi i zagranicznymi organami oraz instytucjami zajmującymi się gwarantowaniem depozytów i przymusową restrukturyzacją. W związku ze swoimi zadaniami może prowadzić działalność informacyjną, promocyjną, edukacyjną i wydawniczą, a także świadczyć usługi na rzecz instytucji pomostowej i podmiotu zarządzającego aktywami. Przepis przewiduje ponadto możliwość ustanowienia Funduszu kuratorem oraz upoważnienie ministra do określenia dodatkowych działań i szczegółowych zasad obrotu wierzytelnościami kas.

Przepis ma charakter definicyjny i porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie. Rozróżnia przede wszystkim **badanie ustawowe**, którego obowiązek wynika z ustawy o rachunkowości, innych ustaw lub prawa Unii Europejskiej, oraz **badanie dobrowolne**, przeprowadzane na podstawie decyzji badanej jednostki. Łączne określenie obu rodzajów stanowi „badanie”. Zdefiniowano także „przegląd sprawozdania finansowego”, a ponadto pojęcia związane ze sprawozdawczością zrównoważonego rozwoju i jej atestacją.

Przepis wyjaśnia zakres „usług atestacyjnych”, które służą uwiarygodnieniu, w wysokim lub umiarkowanym stopniu, informacji, systemów, procesów oraz określonych zachowań lub postaw. Od usług tych odróżnia „usługi pokrewne”, obejmujące uzgodnione procedury oraz kompilację informacji finansowych. „Czynności rewizji finansowej” obejmują badania, atestacje sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju, przeglądy i inne usługi atestacyjne zastrzeżone dla biegłego rewidenta.

Istotną część przepisu stanowią definicje podmiotowe. Wskazano, jakie podmioty są „jednostkami zainteresowania publicznego”, w tym między innymi emitentów, banki, zakłady ubezpieczeń, wybrane instytucje finansowe, fundusze oraz podmioty spełniające określone kryteria wielkości. Zdefiniowano również „dużą jednostkę”, banki spółdzielcze i zrzeszające, a także „kluczowego biegłego rewidenta” oraz osobę odpowiedzialną za atestację sprawozdawczości zrównoważonego rozwoju.

Praktyczne znaczenie ma także określenie, kto należy do zespołu wykonującego badanie lub atestację, oraz wyjaśnienie pojęć „firma audytorska grupy”, „sieć” i „podmiot powiązany z firmą audytorską”. Dzięki temu przepis ustala jednolite znaczenie terminów wykorzystywanych w dalszych regulacjach ustawy.

o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1089/text/U/D20171089Lj.pdf

Art. 6 reguluje mechanizm finansowania przedsiębiorstw energetycznych, których działalność w całości albo w przeważającej części dotyczy wytwarzania ciepła i wymaga uzyskania koncesji. Bank Gospodarstwa Krajowego może w tym celu zaciągać kredyty oraz emitować obligacje, a uzyskane środki przeznacza na utworzenie linii kredytowej dla takich przedsiębiorców.

Kredyty z tej linii mają służyć zapewnieniu ciągłości dostaw ciepła odbiorcom na cele mieszkaniowe lub użyteczności publicznej, w szczególności na zakup i rozliczenie węgla kamiennego. Finansowanie może zostać udzielone w okresie wskazanym w ust. 2, jeżeli przedsiębiorca wcześniej bezskutecznie ubiegał się o kredyt lub pożyczkę w innej instytucji finansowej, w tym o kredyt zabezpieczony poręczeniem albo gwarancją. Maksymalna kwota kredytu dla jednego przedsiębiorcy wynosi 20 000 000 zł. Regulamin udzielania kredytów przedstawia BGK, a akceptuje go minister właściwy do spraw energii.

Zobowiązania BGK z tytułu tych kredytów i obligacji obejmuje gwarancja Skarbu Państwa. Gwarancja może pokrywać całość pozostających do spłaty świadczeń, odsetek i bezpośrednio związanych kosztów, jednak jej łączna wysokość nie może przekroczyć 2 000 000 000 zł. Jest skuteczna po złożeniu przez właściwego ministra oświadczenia o objęciu zobowiązania gwarancją. BGK nie ustanawia z tego tytułu zabezpieczenia ani nie wnosi opłaty prowizyjnej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych odzyskuje wypłacone kwoty, a Rada Ministrów może, na jego wniosek, umorzyć wierzytelności Skarbu Państwa w całości lub części.

o dodatku węglowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1692/text/U/D20221692Lj.pdf

Przepis określa zasady funkcjonowania turystycznego rachunku powierniczego oraz warunki wypłaty środków zgromadzonych na tym rachunku. Stronami umowy o jego prowadzenie są organizator turystyki albo przedsiębiorca ułatwiający nabywanie powiązanych usług turystycznych oraz bank.

Bank ma obowiązek prowadzić odrębną ewidencję wpłat i wypłat dla każdej umowy o udział w imprezie turystycznej oraz dla każdej usługi opłaconej przedsiębiorcy ułatwiającemu nabywanie powiązanych usług turystycznych. Zasadniczo wpłaty są przekazywane odpowiedniemu przedsiębiorcy dopiero po potwierdzeniu wykonania usług objętych umową. Rozwiązanie to wiąże przekazanie pieniędzy z wykonaniem świadczeń wskazanych w umowie.

Przepis wskazuje również sytuacje, w których bank wypłaca podróżnemu środki zgromadzone na rachunku, maksymalnie do wysokości kwoty określonej w umowie albo wartości opłaconej usługi. Wypłata może nastąpić na podstawie oświadczenia o niewypłacalności lub wystąpienia marszałka województwa, o których mowa w art. 13, a także na podstawie dyspozycji organizatora, przedsiębiorcy lub podróżnego. Dyspozycja podróżnego wymaga dodatkowego oświadczenia o rozwiązaniu albo odstąpieniu od umowy. Podstawą wypłaty może być także zgodne oświadczenie przedsiębiorcy i podróżnego albo prawomocne orzeczenie sądu.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na wyodrębnieniu wpłat dotyczących poszczególnych umów oraz wskazaniu zamkniętego katalogu podstaw wypłaty środków podróżnemu. Środki są objęte ochroną przewidzianą w art. 59 ust. 3a do ust. 6 ustawy Prawo bankowe od dnia zawarcia umowy albo opłacenia usług.

o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/2361/text/U/D20172361Lj.pdf

Przepis wyjaśnia podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza ich znaczenie dla dalszych regulacji. Kluczowe jest rozróżnienie między pojedynczą „usługą turystyczną”, „imprezą turystyczną” oraz „powiązanymi usługami turystycznymi”.

„Usługa turystyczna” obejmuje przewóz pasażerów, zakwaterowanie w celach innych niż pobytowe, wynajem pojazdów oraz inną usługę świadczoną podróżnemu, jeżeli nie jest integralną częścią wskazanych rodzajów usług. „Impreza turystyczna” wymaga połączenia co najmniej dwóch różnych usług na potrzeby tej samej podróży lub wakacji i musi spełniać warunki z art. 5 ust. 1. „Powiązane usługi turystyczne” również obejmują co najmniej dwa rodzaje usług, ale są nabywane na podstawie odrębnych umów i nie stanowią imprezy turystycznej, a ponadto muszą spełniać warunki z art. 6 ust. 1.

Przepis definiuje także uczestników i podmioty rynku. „Podróżny” to osoba, która chce zawrzeć umowę albo jest uprawniona do podróżowania na jej podstawie. „Przedsiębiorca turystyczny” może być organizatorem, podmiotem ułatwiającym nabywanie powiązanych usług, agentem albo dostawcą usług. Wskazano również odrębne role organizatora turystyki i agenta turystycznego.

Znaczenie praktyczne mają definicje „trwałego nośnika”, punktu sprzedaży, powrotu do kraju, turystycznego rachunku powierniczego i zabezpieczenia finansowego. Przepis określa ponadto, czym są „nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności” oraz „niezgodność”, rozumiana jako niewykonanie lub nienależyte wykonanie usług objętych imprezą turystyczną.

Art. 2 porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie o osobistych kontach inwestycyjnych. Najważniejsza definicja dotyczy **OKI**, czyli osobistego konta inwestycyjnego prowadzonego jako wyodrębniony rachunek bankowy, rachunek papierów wartościowych i rachunek pieniężny, rachunek w ubezpieczeniowym funduszu kapitałowym, zapis w rejestrze uczestników funduszu inwestycyjnego albo rachunek w dobrowolnym funduszu emerytalnym, zgodnie z ust. 1 pkt 12.

Przepis szczegółowo określa również, jakie składniki mogą stanowić **aktywa OKI**. Obejmują one między innymi środki pieniężne, określone obligacje, jednostki uczestnictwa funduszy, jednostki rozrachunkowe, papiery wartościowe oraz niektóre instrumenty finansowe niebędące papierami wartościowymi. W przypadku środków na rachunku bankowym wskazano wyłączenia dotyczące rachunków służących do obsługi określonych produktów inwestycyjnych lub emerytalnych.

Ustawa rozróżnia uczestników i podmioty związane z prowadzeniem konta. **Inwestujący** to osoba fizyczna, dla której prowadzone jest OKI, natomiast **instytucją finansową OKI** może być bank krajowy, podmiot prowadzący działalność maklerską, fundusz inwestycyjny, dobrowolny fundusz emerytalny albo zakład ubezpieczeń prowadzący takie konto. Zdefiniowano też koordynatora OKI oraz umowę parasolową, która może obejmować kilka form OKI oferowanych przez koordynatora.

Znaczenie praktyczne mają także definicje wpłaty, wypłaty i wypłaty transferowej. Ta ostatnia pozwala na przeniesienie określonych aktywów do innej instytucji, na rachunek papierów wartościowych w razie zawieszenia lub wycofania aktywów z obrotu, a także na OKI lub rachunek papierów wartościowych osoby uprawnionej po śmierci inwestującego. Ustęp 2 wyjaśnia ponadto skróty nazw ustaw, do których odwołuje się ustawa.

o osobistych kontach inwestycyjnych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2026/1098/text/T/D20261098L.pdf

Przepis określa zasady przekazywania informacji i dokumentów Generalnemu Inspektorowi przez dwa rodzaje podmiotów: izby rozliczeniowe utworzone na podstawie wskazanego przepisu Prawa bankowego oraz instytucje utworzone na podstawie wskazanego przepisu tej ustawy. Przekazanie następuje **na żądanie Generalnego Inspektora**, a więc przepis wiąże obowiązek podmiotów z wystąpieniem przez niego z żądaniem.

Zakres przekazywanych materiałów wyznacza treść żądania. Obejmuje on informacje oraz dokumenty objęte tym żądaniem. Przepis nie wprowadza w tym miejscu dodatkowego wyliczenia ich rodzaju ani formy, lecz wskazuje, że powinny odpowiadać zakresowi żądania skierowanego do izby rozliczeniowej lub instytucji. Regulacja służy realizacji celu wskazanego w ust. 1, którym jest przeciwdziałanie praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu.

Ust. 2 dopuszcza przekazywanie żądań, informacji i dokumentów przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego. Jest to możliwość odnosząca się do całego wskazanego zestawu materiałów i czynności, a nie wyłącznie do samych informacji. Przepis nie przesądza, że system teleinformatyczny musi być wykorzystany w każdym przypadku, lecz ustanawia taką drogę przekazywania.

W praktyce art. 13 tworzy podstawę do pozyskiwania przez Generalnego Inspektora danych i dokumentów od określonych podmiotów oraz pozwala na ich przekazywanie w formie elektronicznej. Znaczenie regulacji polega na połączeniu uprawnienia do wystąpienia z żądaniem z obowiązkiem przekazania materiałów objętych tym żądaniem.

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/723/text/U/D20180723Lj.pdf

Przepis określa, jakie podmioty mają status „instytucji obowiązanych”. Tworzy szeroki katalog obejmujący zarówno sektor finansowy, jak i wybrane zawody oraz przedsiębiorców wykonujących określone usługi. Wśród wymienionych podmiotów znajdują się między innymi banki, spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe, instytucje płatnicze, firmy inwestycyjne, fundusze inwestycyjne, zakłady ubezpieczeń i pośrednicy ubezpieczeniowi. Przepis obejmuje także podmioty prowadzące działalność kantorową, świadczące usługi związane z walutami wirtualnymi, prowadzące rachunki papierów wartościowych lub rachunki oparte na DLT, a także operatorów pocztowych i podmioty rynku gier hazardowych.

Status instytucji obowiązanej może wynikać nie tylko z rodzaju podmiotu, lecz także z zakresu wykonywanej działalności. Dotyczy to między innymi notariuszy, adwokatów, radców prawnych, prawników zagranicznych, doradców podatkowych i biegłych rewidentów, ale tylko w zakresie wskazanych czynności. Obejmuje również przedsiębiorców świadczących usługi związane z tworzeniem i obsługą osób prawnych, usługowym prowadzeniem ksiąg rachunkowych oraz pośrednictwem w obrocie nieruchomościami.

W niektórych przypadkach przepis wprowadza wyłączenia albo warunki kwotowe. Przykładowo fundacje, stowarzyszenia posiadające osobowość prawną oraz przedsiębiorcy są objęci zakresem regulacji w związku z przyjmowaniem lub dokonywaniem określonych płatności gotówkowych, jeżeli ich wartość osiąga równowartość 10 000 euro. Podobne ograniczenie dotyczy przedsiębiorców przyjmujących płatności za towary w gotówce. Znaczenie praktyczne przepisu polega na precyzyjnym wskazaniu, które podmioty i w jakich sytuacjach należą do kręgu instytucji obowiązanych.

Przepis określa, kiedy instytucje obowiązane mają stosować wzmożone środki bezpieczeństwa finansowego. Obowiązek ten powstaje w razie wyższego ryzyka prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, a także w przypadkach wskazanych w art. 44-46. Przepis wymienia okoliczności, które mogą świadczyć o podwyższonym ryzyku, przy czym użycie zwrotu „w szczególności” wskazuje, że przedstawiony katalog nie ogranicza się do tych sytuacji.

Do takich okoliczności należą między innymi nietypowe warunki nawiązania relacji gospodarczej, określone formy prawne lub struktury własnościowe klienta, znaczny udział transakcji gotówkowych, korzystanie z bankowości prywatnej albo produktów sprzyjających anonimowości. Znaczenie może mieć również brak fizycznej obecności klienta, zlecanie transakcji przez nieznane lub niepowiązane podmioty, zastosowanie nowych produktów, kanałów dystrybucji lub rozwiązań technologicznych. Ryzyko zwiększa także powiązanie relacji lub transakcji z określonymi państwami, sankcjami, wybranymi towarami, a także z klientem ubiegającym się o prawo pobytu lub obywatelstwo w zamian za transfer kapitału, nabycie określonych aktywów lub inwestycję.

Instytucje obowiązane muszą ponadto prowadzić bieżącą analizę transakcji. Jeżeli transakcja jest skomplikowana, opiewa na nieuzasadnioną wysoką kwotę, przebiega nietypowo albo nie wydaje się mieć uzasadnienia prawnego lub gospodarczego, powinny wyjaśnić okoliczności jej przeprowadzenia. W przypadku transakcji realizowanych w ramach stosunków gospodarczych intensyfikują także stosowanie środka bezpieczeństwa finansowego, o którym mowa w art. 34 ust. 1 pkt 4. Praktyczne znaczenie przepisu polega na powiązaniu rozpoznanego ryzyka z obowiązkiem stałego monitorowania i pogłębienia działań wyjaśniających.

Przepis określa dopuszczalne sposoby przekazywania Generalnemu Inspektorowi informacji, o których mowa w art. 72. Informacje te mogą być przekazywane bezpośrednio za pośrednictwem wskazanych podmiotów, także z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Rozwiązanie to pozwala instytucji obowiązanej korzystać z pośrednictwa podmiotu, który organizuje lub obsługuje przekazywanie informacji.

Ustęp 1 wymienia cztery grupy pośredników:

1. izby gospodarcze zrzeszające instytucje obowiązane,
2. banki zrzeszające banki spółdzielcze,
3. izby rozliczeniowe utworzone na podstawie art. 67 ustawy Prawo bankowe oraz instytucje utworzone na podstawie art. 105 ust. 4 tej ustawy,
4. inne podmioty, jeżeli podstawą pośrednictwa są umowy podpisane przez instytucję obowiązaną.

Katalog obejmuje więc zarówno określone rodzaje podmiotów wskazane wprost w przepisie, jak i inne podmioty, pod warunkiem zawarcia odpowiedniej umowy. Przekazywanie może odbywać się przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego, co wskazuje na możliwość stosowania elektronicznego kanału wymiany informacji.

Kluczowe znaczenie ma ustęp 2. Skorzystanie z pośrednika nie przenosi odpowiedzialności za przekazanie informacji na ten podmiot. Nadal ponosi ją instytucja obowiązana, która pozostaje odpowiedzialna za przekazanie informacji Generalnemu Inspektorowi. Pośrednictwo ułatwia zatem techniczną lub organizacyjną realizację obowiązku, ale nie zmienia podmiotu odpowiedzialnego za jego wykonanie.

Przepis wprowadza dwie zmiany w ustawie o ochronie informacji niejawnych, związane z zakresem pomocy udzielanej przy postępowaniach sprawdzających oraz z zasadami wykonywania określonych czynności.

W art. 13 ust. 4 pkt 2 wskazano, że szczegółowy zakres, warunki, sposób i tryb udzielania niezbędnej pomocy obejmuje także organy Krajowej Administracji Skarbowej. Pomoc ta może być udzielana służbom i instytucjom uprawnionym do prowadzenia poszerzonych postępowań sprawdzających, kontrolnych postępowań sprawdzających oraz postępowań bezpieczeństwa przemysłowego. W przepisie wymieniono również CBA, Policję, Straż Graniczną i Żandarmerię Wojskową. Zmiana określa więc katalog podmiotów, które mogą uczestniczyć w wykonywaniu czynności w ramach tych postępowań, oraz odsyła do regulacji dotyczących szczegółowych zasad takiej pomocy.

Druga zmiana dotyczy art. 26 ust. 3. Czynności, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 3, mają być wykonywane zgodnie z art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. k ustawy Prawo bankowe. Jednocześnie przepis nakazuje odpowiednie stosowanie art. 82 § 1 i 2 oraz art. 182 Ordynacji podatkowej, a także art. 48 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Oznacza to, że przy wykonywaniu tych czynności należy uwzględniać wskazane regulacje bankowe, podatkowe i dotyczące Krajowej Administracji Skarbowej, w zakresie odpowiadającym ich charakterowi. W praktyce przepis porządkuje podstawy prawne współpracy i wykonywania czynności związanych z ochroną informacji niejawnych.

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/1948/text/U/D20161948Lj.pdf

Przepis zmienia wybrane regulacje Prawa bankowego dotyczące udostępniania informacji bankowych oraz uprawnień organów publicznych wobec banków. Najważniejsza zmiana obejmuje art. 105 ust. 1 pkt 2, w którym wskazano Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz naczelnika urzędu celno-skarbowego jako podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji w trybie i na zasadach określonych w przepisach o Krajowej Administracji Skarbowej, w związku z toczącą się sprawą.

Zmodyfikowano także zakres informacji dostępnych dla administracyjnego organu egzekucyjnego i centralnego biura łącznikowego. Może on obejmować między innymi dane o rachunkach bankowych i papierów wartościowych, obrotach i saldach, umowach kredytowych, pożyczkach, depozytach, skrytkach sejfowych oraz określonych papierach wartościowych. Udostępnienie tych informacji ma pozostawać w związku z postępowaniem egzekucyjnym, postępowaniem zabezpieczającym albo wykonywaniem ustawowych zadań tych organów. Jednocześnie uchylono lit. t w art. 105 ust. 1 pkt 2.

Nowe brzmienie art. 105 ust. 2 przesądza, że zasady przekazywania informacji przez banki organom podatkowym, organom Krajowej Administracji Skarbowej oraz powiernikowi i jego zastępcy regulują odrębne ustawy. Art. 105b rozszerza możliwość uzyskania w dowolnym banku zbiorczej informacji, o której mowa w art. 92ba ust. 1, przez wskazane podmioty oraz przez gminę po uzyskaniu informacji o śmierci posiadacza rachunku.

Ponadto uchylono art. 106a ust. 11, zmieniono art. 110 pkt 4, wskazując na odrębne ustawy jako podstawę działania organu Krajowej Administracji Skarbowej, oraz uchylono art. 110 pkt 8. W praktyce przepis porządkuje i określa podstawy dostępu właściwych organów do danych bankowych.

Przepis wprowadza zmiany w regulacji dotyczącej banków państwowych oraz ich nadzoru. Najważniejsze rozwiązania dotyczą sposobu tworzenia i likwidacji banku państwowego, organizacji jego organów oraz kompetencji Prezesa Rady Ministrów i Ministra właściwego do spraw instytucji finansowych.

Bank państwowy może zostać utworzony albo zlikwidowany przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Co do zasady wymaga to zasięgnięcia opinii Komisji Nadzoru Finansowego, z wyjątkiem przypadku wskazanego w art. 147 ust. 1 pkt 2. Opinia Komisji jest również wymagana przy nadawaniu bankowi statutu przez Prezesa Rady Ministrów. Statut ma uwzględniać potrzebę sprawnej realizacji zadań przez bank państwowy.

Przepis szczegółowo określa zasady powoływania rady nadzorczej. Jest ona ustanawiana na 3 lata spośród osób posiadających odpowiednie kwalifikacje z zakresu finansów. Przewodniczącego oraz członków rady powołuje Prezes Rady Ministrów, przy czym członkowie nie mogą być jednocześnie członkami zarządu banku. W tym samym trybie następuje ich odwołanie.

Zmiana art. 44 wiąże działania Prezesa Rady Ministrów z opinią Komisji Nadzoru Finansowego oraz z koniecznością ochrony interesów Skarbu Państwa. Jednocześnie uchylony zostaje art. 48. Minister właściwy do spraw instytucji finansowych otrzymuje natomiast możliwość wystąpienia do Komisji o podjęcie czynności lub środków w ramach nadzoru, o których mowa w art. 133 i art. 138. W praktyce przepis porządkuje udział organów państwa w funkcjonowaniu banku państwowego i wzmacnia formalne powiązanie jego organizacji z nadzorem finansowym.

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Przepis aktualizuje zasady stosowania ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, dostosowując je do regulacji dotyczących przedsiębiorców, przedsiębiorców zagranicznych oraz ewidencji działalności gospodarczej. Zmiany obejmują przede wszystkim zakres podmiotów, których niewypłacalność może uruchomić zastosowanie ustawy, sposób ustalania daty niewypłacalności oraz dokumenty wymagane w określonych przypadkach.

Ustawa ma być stosowana między innymi wobec przedsiębiorcy, oddziału banku zagranicznego oraz przedsiębiorcy zagranicznego, który utworzył w Polsce oddział lub przedstawicielstwo. W art. 8 doprecyzowano, że niewypłacalność może być związana z decyzją o zakazie wykonywania działalności przez przedsiębiorcę zagranicznego w ramach oddziału albo z wykreśleniem jego przedstawicielstwa z rejestru. Dodano także przesłankę dotyczącą wykreślenia osoby fizycznej z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskutek zawiadomienia o zaprzestaniu działalności lub stwierdzenia jej trwałego zaprzestania.

**Znaczenie praktyczne ma określenie daty niewypłacalności.** Może nią być między innymi data wydania decyzji, uprawomocnienia się orzeczenia sądu, dokonania wykreślenia, zaprzestania działalności albo wpisu w odpowiednim rejestrze. Data ta zależy więc od rodzaju zdarzenia dotyczącego pracodawcy.

Przepis uwzględnia również sytuację, gdy pracodawca nie przebywa w siedzibie lub miejscu wykonywania działalności mimo wpisu w rejestrze albo gdy jego siedziba została z urzędu wykreślona. W odniesieniu do oddziałów i przedstawicielstw przedsiębiorców zagranicznych wskazano osoby odpowiedzialne za przekazanie dokumentów oraz rozszerzono wymagania dotyczące informacji o orzeczeniu, wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego lub rejestru przedstawicielstw.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

Przepis wprowadza trzy zmiany w ustawie - Prawo bankowe, które dostosowują jej treść do regulacji dotyczących przedsiębiorców i działalności gospodarczej. Zmiany dotyczą definicji, zakresu czynności powierzanych przez bank oraz zasad kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy.

Po pierwsze, nowo określono znaczenie pojęć „przedsiębiorca” i „przedsiębiorca zagraniczny”. Ustawa - Prawo bankowe odsyła w tym zakresie odpowiednio do ustawy - Prawo przedsiębiorców oraz do ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że sposób rozumienia tych pojęć w prawie bankowym wynika z przepisów wskazanych ustaw.

Po drugie, zmieniono przepis dotyczący czynności, które bank może powierzyć przedsiębiorcy. Obejmuje on zawieranie i zmianę umów kredytów oraz pożyczek pieniężnych dotyczących mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców. Ich znaczenie ustala się na podstawie ustawy - Prawo przedsiębiorców.

Po trzecie, przepis wskazuje, że do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy - Prawo przedsiębiorców. W praktyce wprowadza to jednoznaczne odesłanie do regulacji kontrolnych tej ustawy. Całość zmian porządkuje powiązania między prawem bankowym a przepisami określającymi status przedsiębiorców, działalność przedsiębiorców zagranicznych, wybrane czynności bankowe oraz kontrolę działalności gospodarczej.

Bankowe prawo

Bankowe prawo w przepisach

o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji2 przepisy

o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym1 przepis

o dodatku węglowym1 przepis

o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych2 przepisy

o osobistych kontach inwestycyjnych1 przepis

o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu4 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej2 przepisy

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej2 przepisy