Art. 4. Uprawnienie do złożenia wniosku

§ 1. Ogłoszenia upadłości może żądać dłużnik, jak również każdy z jego wierzycieli.

§ 2. Żądanie to, oprócz wierzycieli mogą zgłosić:

1) w stosunku do spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo- akcyjnej - każdy ze wspólników, partnerów lub akcjonariuszy,

2) w stosunku do osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych - każdy kto ma prawo je reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami;

3) w stosunku do przedsiębiorstwa państwowego - także organ założycielski oraz organ uprawiony do reprezentowania Skarbu Państwa;

4) w stosunku do osoby prawnej i spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej będących w stanie likwidacji - również każdy z likwidatorów.

Komentarz do Art. 4.

Przepis nie obowiązuje. Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe. Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że ogłoszenia upadłości mógł żądać sam dłużnik albo każdy z jego wierzycieli. Oznaczało to, że wszczęcie postępowania mogło zależeć zarówno od inicjatywy osoby, która miała długi, jak i od działania podmiotu, któremu dłużnik był zobowiązany zapłacić. Uprawnienie wierzyciela nie było w tym przepisie ograniczone do określonego rodzaju wierzytelności ani do jednego wierzyciela. Oprócz dłużnika i wierzycieli przepis wskazywał osoby uprawnione zależnie od formy organizacyjnej podmiotu. W przypadku spółki jawnej, partnerskiej, komandytowej oraz komandytowo-akcyjnej żądanie mogli zgłosić także każdy wspólnik, partner lub akcjonariusz. W odniesieniu do osoby prawnej i innej jednostki organizacyjnej uprawnienie przysługiwało każdemu, kto miał prawo reprezentować taki podmiot samodzielnie albo łącznie z innymi osobami. Decydujące było więc posiadanie prawa do reprezentacji, a nie samo zatrudnienie w danej jednostce lub pełnienie w niej dowolnej funkcji. W stosunku do przedsiębiorstwa państwowego żądanie mogło dodatkowo pochodzić od organu założycielskiego oraz organu uprawnionego do reprezentowania Skarbu Państwa. Jeżeli osoba prawna albo jedna ze wskazanych spółek znajdowała się w likwidacji, takie uprawnienie miał również każdy z likwidatorów. Przepis obejmował zatem także sytuacje, w których podmiot był już formalnie przeznaczony do zakończenia działalności, a jego sprawy prowadziły osoby odpowiedzialne za likwidację.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

partner

akcjonariusz likwidator osoba prawna

Art. 3.Art. 5.