Art. 127. Powołanie członków rady wierzycieli

§ 1. Członków rady i ich zastępców sędzia-komisarz powołuje spośród wierzycieli upadłego, których wierzytelności zostały uznane albo uprawdopodobnione. Jeżeli wierzycielem jest osoba prawna, sędzia-komisarz może powołać jednego z reprezentantów tej osoby.

§ 2. Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub zastępcy.

Komentarz do Art. 127.

Przepis określa, kto może zostać członkiem rady lub jej zastępcą oraz kto dokonuje takiego powołania. Kompetencję tę ma sędzia-komisarz, a krąg możliwych kandydatów ograniczono do wierzycieli upadłego. Ich wierzytelności muszą zostać uznane albo uprawdopodobnione. Oznacza to, że samo twierdzenie o istnieniu wierzytelności nie wystarcza, jeżeli nie została ona przynajmniej uprawdopodobniona.

Jeżeli wierzycielem jest osoba prawna, sędzia-komisarz może powołać do rady jednego z reprezentantów tej osoby. Przepis wskazuje więc, że w takim przypadku funkcję wykonuje konkretna osoba reprezentująca wierzyciela, a nie sama osoba prawna jako podmiot. Użycie słowa „może” oznacza, że powołanie reprezentanta pozostawiono ocenie sędziego-komisarza.

Regulacja obejmuje zarówno członków rady, jak i ich zastępców. Jednocześnie pełnienie tej funkcji nie jest obowiązkowe. Wierzyciel może nie przyjąć obowiązków członka rady lub zastępcy, a przepis nie uzależnia tej możliwości od wskazania przyczyny. W praktyce oznacza to, że powołanie nie przesądza jeszcze o objęciu funkcji, ponieważ wierzyciel może odmówić jej przyjęcia. Artykuł łączy zatem wymóg odpowiedniego związku z upadłym, wyrażonego statusem wierzyciela i stanem jego wierzytelności, z możliwością odmowy wykonywania obowiązków.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 126.Art. 128.