Art. 126. Ustanowienie rady wierzycieli

§ 1. Sędzia-komisarz ustanowi radę wierzycieli, jeżeli uzna to za potrzebne.

§ 2. Na wniosek wierzycieli mających przynajmniej piątą część ogólnej sumy wierzytelności, które zostały uznane lub uprawdopodobnione, sędzia- komisarz obowiązany jest ustanowić radę wierzycieli.

§ 3. Rada składa się z trzech lub pięciu członków oraz jednego lub dwóch zastępców, wyznaczonych przez sędziego-komisarza. Sędzia-komisarz może wyznaczonych członków odwołać, jeżeli nie pełnią należycie obowiązków, i wyznaczyć innych. Na postanowienie sędziego-komisarza nie ma zażalenia.

Komentarz do Art. 126.

Przepis określa zasady ustanawiania i obsady rady wierzycieli. Rada nie powstaje automatycznie w każdym przypadku. Sędzia-komisarz ustanawia ją, jeżeli uzna to za potrzebne, co oznacza, że może ocenić potrzebę jej powołania z własnej inicjatywy.

Obowiązek ustanowienia rady powstaje natomiast na wniosek wierzycieli, którzy mają co najmniej jedną piątą ogólnej sumy wierzytelności uznanych lub uprawdopodobnionych. Próg ten odnosi się więc do łącznej wartości wierzytelności, a nie do samej liczby wierzycieli składających wniosek. Jeżeli wskazany udział zostanie osiągnięty, sędzia-komisarz jest obowiązany ustanowić radę.

Rada składa się z trzech albo pięciu członków. Przepis przewiduje również od jednego do dwóch zastępców. Wszystkie te osoby wyznacza sędzia-komisarz. Oznacza to, że przepis nie pozostawia w tekście procedury wyboru członków przez ogół wierzycieli, lecz powierza ich wskazanie sędziemu-komisarzowi.

Sędzia-komisarz może odwołać wyznaczonych członków, jeżeli nie wykonują należycie swoich obowiązków, a następnie wyznaczyć inne osoby. Uprawnienie to pozwala zmienić skład rady w razie nienależytego wykonywania jej zadań. Jednocześnie przepis wyraźnie stanowi, że na postanowienie sędziego-komisarza w tej sprawie nie ma zażalenia. W praktyce regulacja wyznacza więc zarówno sposób uruchomienia rady, jej liczebność i zastępstwo, jak i zasady zmiany jej składu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 125.Art. 127.