Art. 6. Wystawienie czeku na własne zlecenie i rachunek osoby trzeciej

Czek może być wystawiony na własne zlecenie wystawcy. Czek może być wystawiony na rachunek osoby trzeciej. Czek na okaziciela, w którym wystawca jest zarazem trasatem, jest nieważny.

Komentarz do Art. 6.

Przepis określa trzy dopuszczalne lub wyłączone sposoby wystawienia czeku, zależnie od tego, na czyją rzecz ma on zostać wystawiony i jaka relacja zachodzi między wystawcą a trasatem. Po pierwsze, wystawca może wystawić czek „na własne zlecenie”, a więc wskazać w nim własne zlecenie jako podstawę wystawienia. Przepis wyraźnie dopuszcza taką konstrukcję.

Po drugie, czek może zostać wystawiony „na rachunek osoby trzeciej”. Oznacza to, że w treści przepisu przewidziano również wystawienie czeku w związku z osobą inną niż wystawca. Regulacja nie określa w tym miejscu dodatkowych warunków takiego wystawienia, wskazuje jedynie, że jest ono możliwe.

Po trzecie, przepis wprowadza szczególne ograniczenie dotyczące czeku na okaziciela. Taki czek jest nieważny, jeżeli wystawca jest jednocześnie trasatem. Nieważność została powiązana łącznie z dwoma elementami: czek musi być czekiem na okaziciela, a wystawca i trasat muszą być tą samą osobą. Nie chodzi więc o każdy czek na okaziciela, lecz wyłącznie o przypadek wskazany w tym przepisie.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu, jakie konfiguracje wystawienia czeku są przewidziane, a także na wyraźnym wyłączeniu jednej z nich. Przy ocenie czeku trzeba zatem uwzględnić zarówno to, na czyją rzecz został wystawiony, jak i to, czy wystawca występuje zarazem jako trasat. W razie spełnienia wskazanej przesłanki czek na okaziciela nie zachowuje ważności.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 5.Art. 7.