Art. 5. Oznaczenie osoby uprawnionej do zapłaty

Czek może być wystawiony: na określoną osobę z dodaniem wyraźnego zastrzeżenia „na zlecenie” lub bez takiego zastrzeżenia; na określoną osobę z dodaniem zastrzeżenia „nie na zlecenie” lub innego równoznacznego; na okaziciela. Czek na rzecz określonej osoby z dodaniem wyrazów „lub okazicielowi” albo innego zwrotu równoznacznego uważa się za czek na okaziciela. Za czek na okaziciela uważa się również czek, nie wskazujący, komu ma być uiszczona zapłata.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa, w jaki sposób czek może wskazywać osobę uprawnioną do otrzymania zapłaty. Dopuszczalne są trzy podstawowe formy:

czek wystawiony na określoną osobę, z wyraźnym zastrzeżeniem „na zlecenie” albo bez tego zastrzeżenia;
czek wystawiony na określoną osobę z zastrzeżeniem „nie na zlecenie” lub innym zwrotem równoznacznym;
czek wystawiony na okaziciela.

Przepis rozróżnia więc czeki, w których wskazano konkretną osobę, oraz czeki, przy których nie określono imiennie odbiorcy zapłaty. O tym, że czek ma charakter czeku na okaziciela, decyduje nie tylko wyraźne oznaczenie „na okaziciela”. Taki skutek występuje również wtedy, gdy przy wskazaniu określonej osoby dodano wyrazy „lub okazicielowi” albo inny zwrot równoznaczny. Za czek na okaziciela uznaje się także dokument, który w ogóle nie wskazuje, komu ma być uiszczona zapłata.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na uporządkowaniu sposobów oznaczenia odbiorcy zapłaty. Treść czeku może wskazywać konkretną osobę i jednocześnie zawierać zastrzeżenie dotyczące jego charakteru, albo nie wskazywać takiej osoby i tym samym należeć do kategorii czeków na okaziciela. Szczególne znaczenie ma użycie sformułowania „nie na zlecenie” lub zwrotu równoznacznego, ponieważ przepis wyodrębnia tę formę od czeku opatrzonego zastrzeżeniem „na zlecenie” albo pozbawionego takiego zastrzeżenia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 6.