Art. 4. Niedopuszczalność przyjęcia czeku

Czek nie ulega przyjęciu. Wzmiankę o przyjęciu, umieszczoną na czeku, uważa się za nienapisaną.

Komentarz do Art. 4.

Przepis reguluje sposób traktowania przyjęcia czeku. Stanowi jednoznacznie, że czek nie ulega przyjęciu, a więc na czeku nie wywołuje skutku prawnego czynność polegająca na jego przyjęciu. Zakaz obejmuje zarówno samo przyjęcie, jak i jego oznaczenie w treści dokumentu.

Druga część przepisu określa konsekwencję zamieszczenia takiej wzmianki. Jeżeli na czeku pojawi się informacja o przyjęciu, uważa się ją za „nienapisaną”. Oznacza to, że wzmianka pozostaje bez znaczenia przy ocenie treści czeku i nie jest uwzględniana jako element jego treści. Nie chodzi więc o usunięcie zapisu z dokumentu, lecz o przyjęcie, że prawnie traktuje się go tak, jakby nie został umieszczony.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wyraźnym oddzieleniu czeku od dokumentu, w którym przyjęcie mogłoby mieć znaczenie. Samo zamieszczenie na czeku słów lub oznaczeń wskazujących na przyjęcie nie zmienia zasad określonych w tym przepisie. Z punktu widzenia jego treści liczy się wyłącznie reguła, że czek nie podlega przyjęciu, oraz związana z nią fikcja, że wzmianka o przyjęciu jest „nienapisana”. Przepis nie przewiduje wyjątków ani odmiennych skutków w zależności od formy lub treści takiej wzmianki.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 3.Art. 5.