Art. 21. Obowiązek wydania czeku utraconego przez posiadacza

Jeżeli kto przez jakikolwiek wypadek utracił posiadanie czeku, posiadacz, w którego ręce czek się dostał – bez względu na to, czy chodzi o czek na okaziciela, czy też o czek na zlecenie, którego posiadacz wykaże swe prawo w sposób, wskazany w art. 19 – będzie obowiązany do wydania czeku tylko, jeżeli go nabył w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Komentarz do Art. 21.

Przepis określa zasady wydania czeku w sytuacji, gdy dotychczasowy posiadacz utracił jego posiadanie w wyniku jakiegokolwiek zdarzenia. Dotyczy zarówno czeku na okaziciela, jak i czeku na zlecenie, jeżeli jego posiadacz wykazuje swoje prawo w sposób wskazany w art. 19.

Sam fakt, że czek znalazł się w rękach innej osoby, nie oznacza jeszcze, że osoba ta ma obowiązek go wydać. Obowiązek powstaje tylko wtedy, gdy posiadacz nabył czek w złej wierze albo przy jego nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa. Przepis wiąże więc obowiązek wydania z okolicznościami nabycia dokumentu, a nie wyłącznie z tym, że czek wcześniej wyszedł z posiadania uprawnionej osoby.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wyznaczeniu granicy ochrony aktualnego posiadacza czeku. Jeżeli nabył go bez złej wiary i bez rażącego niedbalstwa, przepis nie nakłada na niego obowiązku wydania czeku na podstawie opisanej sytuacji. Jeżeli natomiast sposób nabycia był naganny w stopniu określonym w przepisie, aktualny posiadacz jest obowiązany czek wydać. Rozwiązanie to obejmuje oba wskazane rodzaje czeków, przy czym przy czeku na zlecenie znaczenie ma także wykazanie prawa w formie odsyłającej do art. 19.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 20.Art. 22.