Art. 20. Indos czeku na okaziciela i jego skutki

Indos, umieszczony na czeku na okaziciela, zobowiązuje indosanta według przepisów o zwrotnem poszukiwaniu; nie zmienia on zresztą dokumentu na czek na zlecenie.

Komentarz do Art. 20.

Przepis określa skutki umieszczenia indosu na czeku na okaziciela. Taki indos powoduje, że indosant zostaje zobowiązany na zasadach przewidzianych dla „zwrotnego poszukiwania”. Oznacza to, że jego odpowiedzialność wynika z samego zamieszczenia indosu na tym dokumencie i jest oceniana według przepisów dotyczących zwrotnego poszukiwania.

Jednocześnie indos nie zmienia charakteru czeku. Czek na okaziciela pozostaje czekiem na okaziciela, a więc nie staje się przez dokonanie indosu „czekiem na zlecenie”. Przepis wyraźnie rozdziela zatem dwa skutki: indosant zostaje zobowiązany, ale rodzaj czeku pozostaje bez zmian.

Znaczenie praktyczne tej regulacji polega na tym, że indos na czeku na okaziciela nie jest pozbawiony skutków prawnych. Może prowadzić do powstania zobowiązania indosanta, lecz nie nadaje dokumentowi cech czeku na zlecenie. Sam indos nie przekształca więc czeku, a jedynie wywołuje skutek wobec osoby, która go umieściła, zgodnie z regułami zwrotnego poszukiwania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 19.Art. 21.