Art. 22. Zarzuty osobiste wobec posiadacza czeku

Osoby, przeciw którym dochodzi się praw z czeku, nie mogą wobec posiadacza zasłaniać się zarzutami, opartemi na swych stosunkach osobistych z wystawcą lub z posiadaczami poprzednimi, chyba że posiadacz, nabywając czek, działał świadomie na szkodę dłużnika.

Komentarz do Art. 22.

Przepis określa zakres zarzutów, które mogą być podnoszone przez osoby, przeciw którym dochodzi się praw z czeku. Jego podstawową zasadą jest to, że takie osoby nie mogą wobec posiadacza powoływać się na zarzuty wynikające z ich osobistych stosunków z wystawcą czeku albo z jego wcześniejszymi posiadaczami. Oznacza to, że spory lub okoliczności dotyczące tych indywidualnych relacji co do zasady nie mogą zostać wykorzystane przeciwko posiadaczowi dochodzącemu praw z czeku.

Reguła odnosi się zarówno do stosunków z wystawcą, czyli osobą, która wystawiła czek, jak i do stosunków z posiadaczami poprzednimi. Istotne jest więc, że przepis obejmuje relacje z osobami, które miały czek przed obecnym posiadaczem. Nie rozstrzyga przy tym treści tych stosunków ani rodzaju zarzutów, lecz wskazuje, że ich osobisty charakter sam w sobie nie pozwala na podniesienie ich wobec posiadacza.

Przepis przewiduje jednak wyjątek. Zarzuty mogą zostać skierowane przeciwko posiadaczowi, jeżeli przy nabywaniu czeku działał on świadomie na szkodę dłużnika. Konieczne jest zatem łączne wystąpienie dwóch elementów: świadomości posiadacza oraz działania ukierunkowanego na wyrządzenie szkody dłużnikowi w chwili nabywania czeku. Znaczenie praktyczne regulacji polega na ochronie posiadacza przed zarzutami opartymi wyłącznie na cudzych, osobistych relacjach, przy jednoczesnym wyłączeniu tej ochrony w przypadku świadomego działania na szkodę dłużnika.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 21.Art. 23.