Sygn. akt XVII AmE 232/23
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 08 lipca2024 r.
Sąd Okręgowy w Warszawie – XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów
w składzie:
Przewodniczący – SSO Bogdan Gierzyński
Protokolant – sekretarz sądowy Joanna Nande
po rozpoznaniu w dniu 08 lipca 2024 r. w Warszawie
na rozprawie
sprawy z powództwa
P. K. prowadzącego działalność gospodarcza pod firma (...) w Z.
przeciwko
Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wymierzenie kary pieniężnej
na skutek odwołania od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 30 grudnia 2022 r., znak: (...)
I.
oddala odwołanie;
II.
zasądza od powoda P. K. prowadzącego działalność gospodarcza pod firma (...) w Z. na rzecz pozwanego Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zastępstwa procesowego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.
Sędzia SO Bogdan Gierzyński
Sygn. akt XVII AmE 232/23
UZASADNIENIE
Prezes Urzędu Regulacji Energetyki decyzją z 30 grudnia 2022 r., znak: (...)), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 56 ust. 2, ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, z późn. zm.), oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej Panu P. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Z. gm. N., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...) orzekł, że:
1)
P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Z. gm. N., posiadający numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), naruszył warunek 1, określający przedmiot i zakres działalności, koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 3 lutego 2012 r. Nr (...), z późn. zm., udzielonej na okres od dnia
6 lutego 2012 roku do dnia 31 grudnia 2030 roku, w ten sposób, że w okresie od 4 maja 2021 roku co najmniej do dnia 26 października 2021 roku wykonywał działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu - cystern drogowych;
2)
za działania opisane w pkt 1 wymierzył P. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Z. gm. N., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...), karę pieniężną w wysokości 300 000 złotych (słownie: trzysta tysięcy złotych).
Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Z. zaskarżając ją w całości.
Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
1.
art. 56 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U z 2022r. , poz. 1385 z późń. zm.) dalej zwaną p.e poprzez przyjęcie, że: Odwołujący (powód) nie przestrzegał obowiązków wynikających z koncesji na obrót paliwami ciekłymi udzielonej decyzją Prezesa URE (...) działał w sposób świadomy, a stopień zawinienia był wyjątkowo duży, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia kary pieniężnej w rażąco wysokiej kwocie.
2.
art. 56 ust. 6a p.e. poprzez jego niezastosowanie tj. przez zaniechanie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy stopień stwierdzonego przez Organ naruszenia implikującego odpowiedzialność, jest znikomy, a jednocześnie Odwołujący zaprzestał naruszeń, bowiem uzyskał zmianę decyzji o udzieleniu koncesji w zakresie jej rozszerzenia.
3.
art. 56 ust. 3 i 6 p.e. poprzez nieprawidłowe zastosowanie przesłanek dotyczących wymiaru kary i wymierzenie Odwołującemu rażąco wysokiej kary pieniężnej (bo stanowiącej ok. (...) osiągniętego w 2021 r. przychodu z działalności koncesjonowanej) w oparciu o błędne przyjęcie, że stopień zawinienia oraz stopień szkodliwości zarzucanego czynu był wyjątkowo duży, podczas gdy stopień zawinienia Odwołującego oraz stopień szkodliwości czynu były znikome, a Odwołujący od dnia uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi tj. od 2012 r. nigdy wcześniej nie był karany na podstawie ustawy p.e.
4.
błąd w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na nie wyjaśnieniu stanu faktycznego skutkującego błędnymi ustaleniami faktycznymi dotyczącymi stopnia szkodliwości społecznej czynu, w szczególności pominięciu przewlekłości postępowania Prezesa URE w rozpatrywaniu wniosku o rozszerzenie koncesji złożonego w 2017 r. oraz wpływu tego postępowania na wydanie decyzji o wymierzeniu kary.
5.
naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na rozstrzygnięcie Organu, tj. art. 7 k.p.a. , art. 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło Prezesa URE do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych, w szczególności brak stwierdzenia przewlekłości postępowania Prezesa URE w postępowaniu o zmianę decyzji koncesyjnej wszczętego wnioskiem z dnia 12.01.2017 r. i wpływu tej przewlekłości na wydanie decyzji o nałożeniu kar}' pieniężnej.
6.
naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej tym samym naruszenie interesu publicznego, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem faktu, że to działanie Prezesa URE uniemożliwiło wydanie decyzji o zmianie koncesji poprzez jej rozszerzenie i końcowo doprowadziło do nałożenia kary,
7.
naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych i lakonicznych stwierdzeń, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia.
8.
art. 355§ 2 k.c. poprzez błędną wykładnię sformułowania należyta staranność w odniesieniu do zachowania Odwołującego w kontekście okoliczności przedmiotowej sprawy, w sytuacji gdy Odwołujący wywiązywał się z nałożonych na niego obowiązków koncesyjnych.
Mając na uwadze powyższe Odwołujący wniósł :
1.
o uchylenie w całości decyzji Prezesa URE z dnia 30.12.2022r.
ewentualnie o:
2.
zmianę decyzji w całości lub w części poprzez odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, ewentualnie o zmianę decyzji w części poprzez zmiarkowanie wymierzonej kary pieniężnej do możliwie najniższej wysokości.
3.
zasądzenie od Organu na rzecz Odwołującego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
4.
o przeprowadzenie rozprawy .
5.
o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:
1.
przesłuchania Odwołującego w charakterze Strony,
2.
wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt postępowania znak: (...)poprzez ich załączenie na potrzeby przedmiotowego postępowania, w szczególności ze znajdujących się tam dokumentów i informacji na potwierdzenie faktu, że Organ prowadził ww. postępowanie w sposób przewlekły, co doprowadziło do sytuacji ,że organ nie wydał decyzji przez okres około 6 lat, co jest działaniem nagannym, niezgodnym z przepisami prawa i tym samym powinno mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a także, na potwierdzenie faktu i wykazanie należytej staranności koncesjonariusza w wypełnianiu obowiązków koncesyjnych i stwierdzeniu (przy uznaniu prze Sąd, że Odwołujący-dopuścił się naruszenia warunków koncesji), że zachodzą podstawy do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej bądź też jej zmiarkowania do możliwie najniżej kwoty z uwagi na jej rzeczywistą sytuację finansową, dokumentów przywołanych w treści uzasadnienia niniejszego odwołania takich jak: - wydruk
3.
artykułu z czasopisma (...) na potwierdzenie faktu, że Organ w pełni świadomie dopuścił się przewlekłości postępowania w sprawie o zmianę koncesji wszczętej wnioskiem z 2017 r.
-
zestawienie finansowe sporządzone przez T. P. z Biura Rachunkowego obsługującego Odwołującego; zeznanie PIT za 2021 r. na potwierdzenie faktu sytuacji finansowej Odwołującego.
-
potwierdzenie przelewu z dnia 18.09.2021 r. w wysokości 86.635,95 zł; potwierdzenie przelewu z dnia 17.09.2021 r. w wysokości 200.000 zł, potwierdzenie przelewu z dnia 16.09.2021 r. w wysokości 143.565,74 zł, pokwitowanie zapłaty 269.798,31 zł z dnia 22.09.2021 r. na potwierdzenie faktu wydatków które poniósł Odwołujący w 202Ir. co miało wpływ na jego sytuację finansową.
W odpowiedzi na odwołanie pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wniósł o:
1)
oddalenie odwołania w całości;
2)
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych;
3)
pominięcie na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2] i 5) k.p.c. wniosków dowodowych wskazanych w pkt 5 odwołania - powołanych na okoliczności wskazane w odwołaniu, jako nieistotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzających jedynie do przedłużenia postępowania. Ponadto w zakresie dowodu dot. przesłuchania odwołującego w charakterze strony, wnoszę o jego pominięcie również (poza ww. przesłankami) na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 6) k.p.c., z uwagi na to, że powód nie wskazał, na jaki fakt przedmiotowy dowód ma być przeprowadzony;
4)
zwolnienie strony (Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki) od udziału w posiedzeniu przygotowawczym, ze względu na hierarchiczną strukturę urzędu i przekazywanie spraw na niższe szczeble, zatem udział pełnomocnika będzie wystarczający jako osoby mającej pełną wiedzę w niniejszej sprawie.
Sąd Okręgowy W Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny:
Decyzją z dnia 3 lutego 2012 r., Nr (...) udzielona została P. K. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą (...) w Z. gm. N., posiadającemu numer identyfikacji podatkowej (NIP): (...) koncesja na obrót paliwami ciekłymi na okres od dnia 3 lutego 2012 roku do dnia 31 grudnia 2030 roku. /okoliczność bezsporna, k. 44, k. 87-89 akt adm./
Zgodnie z brzmieniem warunku 1, określającego przedmiot i zakres działalności, Przedsiębiorca uprawniony był do obrotu:
1)
gazem płynnym LPG przy wykorzystaniu stacji paliw ciekłych zlokalizowanej
w D. przy ul. (...);
2)
konfekcjonowanym gazem płynnym LPG przy wykorzystaniu rozlewni gazu płynnego zlokalizowanej w miejscowości S. (...) gm. P.;
3)
konfekcjonowanym gazem płynnym LPG. /k. 87v akt adm./
Pismem z 12 stycznia 2017 r. (wpływ do URE) Przedsiębiorca zwrócił się do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z wnioskiem o zmianę koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 3 lutego 2012 r. Nr (...), poprzez m.in. nadanie uprawnień do prowadzenia obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu eksploatowanych przez Przedsiębiorcę środków transportu paliw ciekłych - cystern drogowych. /k. 44-45 akt adm./
Następnie pismem, z 6 listopada 2019 r. (wpływ do URE) Przedsiębiorca zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania w sprawie zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi znak (...) z uwagi na zmianę współwłasności nieruchomości położonej w S. (...) (...)-(...) P., którą użytkuje Przedsiębiorca. /k. 96v akt adm./
Pismem z dnia 30 lipca 2021 r. Przedsiębiorca zawnioskował o podjęcie zawieszonego postępowania znak (...) /k. 79 akt adm./
Postanowieniem z dnia 4 lutego 2022 r. podjęto zawieszone postepowanie w sprawie zmiany koncesji na obrót paliwami ciekłymi znak (...)/k. 9899v akt adm./
Decyzją z dnia 15 grudnia 2022 r. znak (...) nadano Przedsiębiorcy uprawnienia do obrotu min. paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu – cystern drogowych.
Pismem z 15 grudnia 2021 r. znak (...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki wezwał Przedsiębiorcę o przedstawienie zestawienia wszystkich faktur zakupu i sprzedaży paliw ciekłych za okres od 1 maja 2021 r. do 31 października 2021 r. obejmującego datę operacji, numer faktury, rodzaj paliwa oraz wskazanie dostawców i odbiorców. /k. 1-2 akt adm./
W odpowiedzi pismem z 13 stycznia 2022 r. (wpływ do URE) Przedsiębiorca przesłał wymagane dokumenty w formie elektronicznej oraz poinformował, iż prowadzi działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu:
- gazem płynnym LPG przy wykorzystaniu stacji auto-gazu zlokalizowanej
w D. przy ul. (...),
- konfekcjonowanym gazem płynnym w butlach przy wykorzystaniu rozlewni gazu płynnego zlokalizowanej w miejscowości S. (...) gm. P.
- konfekcjonowanym gazem płynnym w butlach”. /k. 4 akt adm./
Przedsiębiorca przedstawił również zestawienie sprzedaży i zakupu paliw ciekłych za okres od 1 maja 2021 r. do 31 października 2021 r. /k. 9-11 akt adm./
Z pozyskanych danych wynika, iż w danym czasie Przedsiębiorca zakupił (...) litrów paliw ciekłych w cenie netto (...) złotych oraz sprzedał łącznie (...) litrów paliw ciekłych w cenie netto (...) zł.
Niezależnie od powyższego, na podstawie art. 23r ustawy – Prawo energetyczne, w związku z art. 12 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, pismem z dnia
16 sierpnia 2022 r. Nr (...)Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z prośbą o przekazanie znajdujących się w systemie monitorowania drogowego przewozu towarów informacji dotyczących operacji przewozu towarów – paliw ciekłych, w których Przedsiębiorca figurował jako nadawca, odbiorca lub przewoźnik paliw ciekłych w okresie od 1 maja 2021 roku do dnia
31 października 2021 roku. /k. 6 akt adm./
W odpowiedzi, pismem z dnia 12 kwietnia 2021 r. Nr (...) Szef Krajowej Administracji Skarbowej przekazał Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki wskazane wyżej informacje, z których jednoznacznie wynika, iż w okresie od dnia 4 maja 2021 roku do 26 października 2021 roku Przedsiębiorca figurował w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi jako nadawca i jednocześnie przewoźnik w (...)transakcjach SENT obejmujących łącznie (...) litrów paliw ciekłych.
Pismem z dnia 20 września 2022 r. Nr (...), zawiadomiono Przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w związku z możliwością naruszenia warunku 1, określającego przedmiot i zakres działalności, koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 3 lutego 2012 r. Nr (...), z późn. zm., udzielonej Przedsiębiorcy na okres od dnia 6 lutego 2012 roku do dnia 31 grudnia 2030 roku. Równocześnie, mając na uwadze dyspozycję art. 50, art. 77 § 1 i art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, wezwany został do złożenia szczegółowych wyjaśnień w tej sprawie oraz przesłanie uwierzytelnionych kopii dokumentów mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowego postępowania. Przedsiębiorca wezwany został do nadesłania:
1)
informacji o ogólnej sytuacji finansowej Przedsiębiorcy;
2)
dokumentów finansowych za 2021 r. (bilans oraz rachunek zysków i strat, zeznania podatkowe, itp.);
3)
oświadczenia o osiągniętych w 2021 r. przychodach i dochodach z działalności koncesjonowanej w zakresie sprzedaży paliw ciekłych;
4)
zestawienia dowodów sprzedaży paliw ciekłych przy wykorzystaniu eksploatowanych przez Przedsiębiorcę środków transportu paliw ciekłych – cystern drogowych, w okresie od dnia 1 kwietnia 2021 roku do dnia sporządzenia odpowiedzi na niniejsze pismo (zawierające co najmniej: datę dokumentu, jego oznaczenie, informację o odbiorcy oraz ilość sprzedanych paliw ciekłych). /k. 21-22v akt adm./
Pismem z dnia 11 października 2022 r., Przedsiębiorca udzielił odpowiedzi na zawiadomienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 20 września 2022 r.
Nr (...)Przedłożył oświadczenie o przychodach
z działalności koncesjonowanej za 2021 r. oraz następujące uwierzytelnione kopie dokumentów: zaświadczenie o wysokości salda i obrotów na rachunku wystawione przez Bank (...) S.A. w dniu 3 października 2022 r., zestawienie umów leasingowych, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty za 2021 rok, wniosek
o zmianę posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 12 stycznia 2017 r., wezwanie Środkowo-Zachodniego Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki
z dnia 7 czerwca 2018 r. Nr (...), wezwanie Środkowo-Zachodniego Oddziału Terenowego oddziału Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 27 września 2019 r.
Nr (...), pismo Przedsiębiorcy z dnia 30 października 2019 r., Postanowienie Środkowo-Zachodniego Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 26 listopada 2019 r. Nr (...), wniosek o podjęcie postępowania z dnia 30 lipca 2021 r. oraz odpowiedź na wezwanie Środkowo-Zachodniego Oddziału Terenowego Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 11 października 2021 r.
W przedmiotowym piśmie Przedsiębiorca poinformował również: „na podstawie
art. 56 ust. 6 ustawy Prawo Energetyczne wnoszę o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej ze względu na fakt, iż stopień szkodliwości czynu (czyli prowadzenia działalności gospodarczej przy wykorzystaniu środków transportu paliw ciekłych po złożeniu wniosku
o zmianę koncesji w tym zakresie a przed wydaniem decyzji zmieniającej jest znikomy z uwagi na fakt, że Przedsiębiorca już w 2017 r. wskazywał na wykazy środków transportowych wykorzystywanych w działalności koncesjonowanej, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 12.01.2017 r. prowadzone przez Środkowo-Zachodni Oddział Terenowy w Ł. (znak: (...)) do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone, a także z uwagi na fakt, że dopełniał On w ustawowych terminach stosownych zgłoszeń w informacji o rodzajach infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej do prowadzonej działalności koncesjonowanej”. /k. 25-28 i nast. akt adm./
Pismem z dnia 25 października 2022 r. Nr (...), Przedsiębiorca zawiadomiony został o zakończeniu postępowania dowodowego w niniejszej sprawie oraz poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym w terminie 7 dni licząc od dnia otrzymania niniejszego zawiadomienia. Pismo powyższe zostało poprawnie doręczone Przedsiębiorcy w dniu 9 listopada 2022 r. i pozostało bez odpowiedzi. /k. 103-103v akt adm./
Przedsiębiorca w 2021 r. osiągnął przychody z działalności gospodarczej w wysokości (...) złotych oraz zysk w wysokości (...) zł. Ponadto ze złożonego przez Przedsiębiorcę oświadczenia oraz formularza opłat koncesyjnych za 2021 rok wynika, iż w roku 2021 osiągnął przychody z działalności koncesjonowanej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi w wysokości (...) zł. Jednocześnie organ uwzględnił również wyjaśnienia Przedsiębiorcy dotyczące jego aktualnej sytuacji finansowej.
Powyższy stan faktyczny został ustalony w oparciu o bezsporne twierdzenia stron postępowania oraz o dowody z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, które nie były przez żadną ze stron niniejszego postępowania kwestionowane, jak też w ocenie Sądu nie budziły wątpliwości.
Sąd pominął wniosek dowodowy powoda dot. przesłuchania odwołującego w charakterze strony, uznając go za nieistotny dla sprawy, zmierza jedynie do przedłużenia postępowania i nie odpowiada wymogom art. 235
1 k.p.c.,tj. brak jest wyszczególnienia faktów, które mają zostać wykazane tym dowodem.
Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje.
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że powód w zasadzie nie zakwestionował ustalonego stanu faktycznego, w szczególności faktu, że we wskazanym okresie prowadził swoją działalność w zakresie przekraczającym możliwość swojej działalności wyznaczonej przez udzieloną koncesję. Samo rozszerzenie koncesji nastąpiło już po zaistnieniu faktycznej działalności powoda. Należy zatem stwierdzić, że powód nie kwestionował powyższych okoliczności faktycznych, jak również nie zakwestionował faktu naruszenia obowiązków wynikających z koncesji. W sprawie bezsporne jest, że powód prowadzi działalność gospodarczą polegającą na obrocie paliwami ciekłymi na podstawie koncesji udzielonej przez Prezesa URE w dniu z dnia 3 lutego 2012 r., Nr (...).
W sprawie zarzutu sformułowanego w punkcie 1 odwołania dot. naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 12) ustawy Prawo energetyczne, należy wskazać, że jest on całkowicie bezzasadny. Wywodzenie jakichkolwiek niezgodnych ze stanem prawnym twierdzeń, że w ocenie powoda złożenie wniosku o rozszerzenie koncesji mogło wpłynąć na ustalenia, w tym ocenę zachowania odwołującego, pod kątem jego świadomości, motywacji, nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym i prawym sprawy. Na marginesie należy wskazać, że do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie rozszerzenia przedmiotu działalności powód nie mógł mieć pewności, że decyzja wydana w sprawie będzie dla niego pozytywna. Chociażby Prezes URE przed wydaniem konkretnego i indywidualnego rozstrzygnięcia, w tym w zakresie zmiany koncesji polegającej na rozszerzeniu przedmiotu i zakresu działalności, poprzedza je przeprowadzeniem postępowania administracyjnego, w trakcie którego weryfikuje m.in. możliwości techniczne przedsiębiorcy. Jasnym jest, że dopiero po uzyskaniu stosownej decyzji w przedmiocie rozszerzenia działalności, może nastąpić prowadzenie działalności, w tym zmienionym przedmiocie i zakresie. Powód, co należy podkreślić, wykonuje działalność koncesjonowaną, a co za tym idzie obowiązany jest do zwiększonej skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania.
Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, za niebudzący żadnych wątpliwości należy uznać fakt, że powód wykonywał działalność koncesjonowaną niezgodnie z warunkiem nr 1 określającym przedmiot i zakres działalności, koncesji na obrót paliwami ciekłymi z dnia 3 lutego 2012 r. Nr (...), z póżn. zm., udzielonej powodowi na okres od dnia 6 lutego 2012 roku do dnia 31 grudnia 2030 roku, w ten sposób, że w okresie od dnia 4 maja 2021 roku co najmniej do dnia 31 października 2021 roku wykonywał działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu cystern drogowych.
Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 4 P.e. prowadzenie działalności w zakresie obrotu paliwami ciekłymi wymaga uzyskania koncesji na obrót paliwami ciekłymi.
Z kolei zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 2 P.e. koncesja powinna określać przedmiot i zakres działalności, którego przestrzeganie należy traktować jako „obowiązek” nałożony na przedsiębiorstwo energetyczne decyzją Prezesa URE, co jednoznacznie potwierdza orzecznictwo w tym zakresie.
Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt I NSK 14/18, Legalis nr 1884369 ponosi: „Skoro bowiem koncesja wyznacza ramy działalności koncesjonowanej, jaką koncesjonariusz może podjąć, każde działanie podlegające koncesjonowaniu nie mieszczące się w ramach uprawnień wynikających z koncesji należy ocenić jako sprzeczne z warunkami koncesji".
Zgodnie z kolei z art. 56 ust. 1 pkt 12 P.e. karze pieniężnej podlega ten, kto nie przestrzega obowiązków wynikających z koncesji.
Treść powołanego przepisu wskazuje zatem, że już samo naruszenie jednego z warunków koncesji jest wystarczającą przesłanką do zastosowania przepisów z art. 56 ust. 1 i 2 Prawa energetycznego (P.e.) oraz wymierzenia na tej podstawie przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kary pieniężnej.
W ocenie Sądu, brzmienie przepisu przesądza o obligatoryjnym charakterze kary za naruszenie określonych w koncesji warunków wykonywania działalności gospodarczej, przewidując bezwzględny obowiązek ukarania danego przedsiębiorcy w sytuacji spełnienia hipotezy przedmiotowej normy prawnej. Powyższy przepis stanowi w związku z tym samodzielną podstawę do wymierzenia kary przedsiębiorcy za niedochowanie obowiązków udzielonej koncesji i nie wymaga wykazania zawinionego działania przedsiębiorcy. Stąd też nawet niezawinione działanie przedsiębiorcy uprawnia organ regulacyjny do nałożenia kary pieniężnej przy wystąpieniu naruszenia warunków koncesji. Należy przy tym zaznaczyć, że naruszenie któregokolwiek z obowiązków mających swe źródło w koncesji jest wystarczającą przesłanką do zastosowania przepisów art. 56 ust. 1 pkt 12 P.e. i wymierzenia na tej podstawie kary pieniężnej przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. W ocenie Sądu, ww. przepis wskazuje na obligatoryjny charakter kary za naruszenie określonych w koncesji warunków wykonywania działalności gospodarczej, pod jakimi koncesja została wydana, przewidując bezwzględny obowiązek ukarania danego przedsiębiorcy, w razie stwierdzenia okoliczności podlegających karze. Przepis art. 56 ust. 1 pkt 12 P.e. stanowi zatem samodzielną podstawę do wymierzenia kary przedsiębiorcy za niedochowanie obowiązków wynikających z udzielonej koncesji i nie wymaga wykazania zawinionego działania lub zaniechania przedsiębiorcy. W konsekwencji powód poprzez zaakceptowanie warunków udzielonej koncesji na obrót paliwami ciekłymi równocześnie zaaprobował sformułowany przez Prezesa URE przedmiot i zakres działalności objętej koncesją na obrót paliwami ciekłymi, a tym samym jednoznacznie zobowiązał się do jego przestrzegania.
Zarzuty powoda w zakresie przewlekłości postępowania dotyczącego rozszerzenia koncesji nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem zarzuty takie winny być podnoszone w tamtym postępowaniu. Nawet uchybienia organu regulacyjnego nie uprawniają przedsiębiorcy do podejmowania działań sprzecznych w warunkami koncesji.
Na marginesie jedynie, jak słusznie wskazał pozwany, wniosek powoda o rozszerzenie przedmiotu i zakresu działalności koncesjonowanej obarczony był brakami, z kolei pismem, które wpłynęło do Urzędu Regulacji Energetyki w dniu 6 listopada 2019 r. powód zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiocie rozszerzenia koncesji, a pismem z dnia 30 lipca 2021 r. powód zawnioskował o podjęcie zawieszonego postępowania. Zgodnie z pkt 1 zaskarżonej decyzji powód działalność naruszającą warunek nr 1 koncesji wykonywał w okresie od 4 maja 2021 r. do 26 października 2021 r., a więc również w okresie, w którym postępowanie było zawieszone na jego wniosek. Istotnym jest także to, że w sprawie, na którą powołuje się powód nie została stwierdzona żadna przewlekłość czy bezczynność, nie toczyło się też postępowanie w tym zakresie. Z wyżej wskazanych przyczyn, bezzasadny jest również zarzut wskazany w pkt 4 petitum odwołania.
Za chybiony należy uznać zarzut powoda, że organ nieprawidłowo określił karę za okres około 4 miesięcy, w przypadku gdy kara ta powinna zostać określona za popełnienie czynu. Kara pieniężna została wymierzona za naruszenie warunków koncesji, tj. za działanie polegające na naruszeniu warunku nr 1 określającego przedmiot i zakres działalności, koncesji na obrót paliwami ciekłymi, w ten sposób, że w okresie od 4 maja 2021 r. co najmniej do dnia 26 października 2021 r. wykonywał działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu - cystern drogowych. W przedmiocie czynu, za który została wymierzona kara, słusznie zatem pozwany określił, w jakim okresie doszło do naruszenia.
Odnosząc się do kolejnego zarzutu wskazać należy, iż zgodnie z art. 56 ust. 6a P.e. Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek.
Zgodnie z postanowieniami art. 56 ust. 6 P.e. Prezes URE ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia stopień społecznej szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.
W ocenie Sądu, pozwany prawidłowo ocenił stopień szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia powoda jak też uwzględnił fakt, że powódka dotychczas nie była karana za naruszenie przedmiotu i zakresu koncesji na obrót paliwami ciekłymi.
Naruszenie warunku koncesji nosi znamiona znacznej szkodliwości czynu, a powód zaprzestał naruszania prawa dopiero w dniach wydania koncesji rozszerzających prowadzonej przez niego działalność. Odwołujący w sposób nieuprawniony wskazuje, że zaprzestał naruszeń, bowiem uzyskał zmianę decyzji o udzieleniu koncesji w zakresie jej rozszerzenia. Podkreślenia wymaga, że takie „zaprzestanie naruszenia"', na które powołuje się powód nie mogło mieć wpływu chociażby na odstąpienie od wymierzenia kary. Powód jako podmiot posiadający koncesję powinien mieć pieczę nad tym, aby prowadzić działalność zgodnie z przedmiotem i zakresem posiadanej koncesji na obrót paliwami ciekłymi. Składając wniosek o rozszerzenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi, powód miał świadomość, że działalność w rozszerzonym zakresie może rozpocząć dopiero po uzyskaniu stosownych uprawnień, o czym była mowa w odniesieniu do zarzutu pierwszego.
Nie wystąpiły zatem przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej określone w art. 56 ust. 6a P.e.
Stopień zawinienia powoda należało w związku z tym określić jako duży, albowiem, co już podkreślono, to na powodzie ciąży obowiązek stworzenia takiej organizacji działalności koncesjonowanej, aby wykluczyć sytuacje użytkowania infrastruktury technicznej bez wcześniejszego zgłoszenia tego faktu organowi regulacyjnemu, który na wniosek zainteresowanego dokona stosowanej zmiany koncesji, co wynika z zapisów ustawy. Powód, zdaniem Sądu, miała pełną świadomość czego dotyczy udzielona jej koncesja i jaki jest jej zakres. Sąd podziela stanowisko organu regulacyjnego, że odwołująca dopuścił się tu
winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim.
Naruszenie, którego dopuścił się powód miało charakter istotny - prowadzenie działalności w okresie od dnia 4 maja 2021 r. do co najmniej do 26 października 2021 r. w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu, tj. cystern drogowych, stanowiło istotną zmianę sposobu prowadzenia przez niego działalności. Przedsiębiorca wielokrotnie prowadził obrót paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu paliw ciekłych cystern drogowych wbrew zapisom warunku nr 1 udzielonej koncesji na obrót paliwami ciekłymi, przy czym okres naruszenia był długotrwały - tj. prawie 6 miesięcy. W sytuacji bowiem, gdy okres jest długi, istnieje korelacja z okresem bezprawnego zachowania adresata kary, tym samym zwiększona jest społeczna szkodliwość czynu.
W tym miejscu należy wskazać, że wbrew twierdzeniom powoda, ilość transakcji dostaw paliw ciekłych zrealizowana przez przedsiębiorstwo energetyczne była duża oraz dotyczyła paliw ciekłych o znacznej ilości ((...) litrów). Z kolei samo złożenie wniosku o udzielenie lub rozszerzenie koncesji na obrót paliwami ciekłymi nie stanowi gwarancji udzielenia pozwolenia na jej podjęcie lub rozszerzenie przedmiotu i zakresu.
Dodatkowo należy wskazać, że naruszone zostały takie dobra jak bezpieczeństwo, ochrona środowiska czy interes materialny konsumentów, ponieważ pozbawienie możliwości weryfikacji przez organ regulacyjny i inne organy, które korzystają z informacji koncesyjnych kontroli nad tym zakresem działalności powoda do naruszenia tych dóbr prowadzi. Powyższe prowadzi także do naruszenia zasad uczciwej konkurencji, poprzez niepoddanie tego zakresu wykonywania działalności pod kontrolę regulacyjną na takich samych zasadach, do jakich zobowiązany jest każdy przedsiębiorca. Również z tej przyczyny stopień szkodliwości czynu był bardzo duży (patrz: wyrok Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 12 lipca 2021 r., XVII AmE 75/20).
W związku z tym, że Powód jest profesjonalistą, obowiązują go podwyższone standardy w zakresie wymaganej staranności. Uzasadnione jest zatem oczekiwanie od powoda wiedzy na temat prawidłowego sposobu wykonywania działalności koncesjonowanej(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r. wydany w sprawie zawisłej pod sygn. akt VI ACa 1002/11).
Mając na względzie podwyższony miernik staranności, którym powinien kierować się podmiot koncesjonowany, powód miał obowiązek przestrzegania warunków koncesji, na które się zgodził i o co wnioskował składając wniosek o udzielenie koncesji dla prowadzenia zaplanowanej przez siebie działalności gospodarczej. Powód powinien w chwili podjęcia reglamentowanej działalności gospodarczej dążyć do uzyskania rozszerzenia koncesji bez zbędnej zwłoki. Czynności te powinny nastąpić w pierwszej kolejności.
W ugruntowanym już od lat stanowisku doktryny i judykatury, profesjonalizm przedsiębiorcy powinien przejawiać się w dwóch podstawowych cechach jego zachowania: postępowaniu zgodnym z regułami fachowej wiedzy oraz sumienności. Wzorzec należytej staranności musi uwzględnić zwiększone oczekiwania co do zawodowych kwalifikacji koncesjonariusza-specjalisty, co do jego wiedzy i praktycznych umiejętności skorzystania z niej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2005 r., IV CK 100/05, Legalis 92763).
Przepis art. 355 § 2 k.c. wymaga od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą przy uwzględnieniu ich zawodowego charakteru, staranności szczególnego rodzaju. To przemawia za tym, że przedsiębiorca obowiązany jest do zwiększonej skrupulatności, rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania, jak również uzasadnione jest oczekiwanie od niego wiedzy na temat sposobu wykonywania koncesjonowanej działalności. W istotę działalności gospodarczej wpisane jest również posiadanie specjalistycznej wiedzy nie tylko obejmującej czysto formalne kwalifikacje, lecz także doświadczenie wynikające z praktyki zawodowej i ustalone standardy wymagań. Szczególnym przykładem profesjonalnej działalności gospodarczej jest wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami ciekłymi, która powinna cechować się profesjonalizmem wynikającym z zawodowego charakteru tej działalności. Z kolei w
odniesieniu do stosunków o charakterze zawodowym wymagane są kryteria specjalistyczne, wśród których istotnym kryterium gwarantującym prawidłową realizację zadań koncesyjnych jest
staranność, na poziomie wyższym od przeciętnego, która
wymagana jest od specjalistów bez względu na to, czy odpowiednio wysoki stopień biegłości osiągnięty został w drodze uzyskania specjalistycznego wykształcenia zawodowego (fachowego), czy też poprzez praktyczne doskonalenie zawodowe. Powód powyższych kryteriów nie spełnił, albowiem naruszył wymogi koncesyjne w zakresie prowadzenia działalności w okresie od 4 maja 2021 roku co najmniej do dnia 26 października 2021 roku wykonywał działalność koncesjonowaną w zakresie obrotu paliwami ciekłymi przy wykorzystaniu środków transportu - cystern drogowych.
Naruszając warunek pkt. 1 koncesji, poprzez prowadzenie działalności na stacjach paliw z naruszeniem jej zakresu, powódka tym samym wypełniła przesłanki z art. 56 ust. 1 pkt 12 P.e.
W przedmiotowej sprawie podkreślenia wymaga, iż kwestia winy nie ma znaczenia, albowiem z punktu widzenia przepisów ustawy – Prawo energetyczne, w szczególności treści art. 56 ust. 1 pkt 12 ww. ustawy, istotny jest sam fakt jego naruszenia, poprzez naruszenie warunków koncesji, bez konieczności wykazywania zawinionego działania przedsiębiorcy. Odpowiedzialność ponoszona na podstawie wskazanego wyżej przepisu jest odpowiedzialnością o charakterze obiektywnym, która wypływa z samego faktu naruszenia przepisów, nie jest zaś oparta na zasadzie winy. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wielokrotnie już wyraził powyższe stanowisko w orzecznictwie, które wielokrotnie również zostało zaaprobowane przez sąd II instancji (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie: z dnia 19 września 2007 r., sygn. akt VI ACa 458/07, z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt VI ACa 1002/11).
Mając to na względzie, nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie powód zachował należytą staranność. Nie można też uznać, że jak wskazuje powód w zarzucie naruszenia art. 355 § 2 k.c. wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków koncesyjnych i nie naruszył reguł ostrożności. Wobec powyższego bezzasadny jest również zarzut powołany w pkt 8 petitum odwołania.
Za bezzasadne należy uznać twierdzenia Odwołującego, że organ odniósł się do działania spółki kapitałowej sp. z o.o. - tym samym przyjął kryteria zupełnie nieadekwatne do sytuacji finansowej, która dotyczy jednoosobowej działalności gospodarczej. Powód powołuje, że wynika z tego, że sporządzone uzasadnienie dotyczy zupełnie innego podmiotu, tak więc zdaniem powoda sporządzono uzasadnienie w innym stanie faktycznym i prawnym. Pozwany, jak sam przyznał, wskazał na stronie 15, że podmiot prowadzi działalność w formie spółki kapitałowej, ale uznał to za oczywistą omyłkę. Zdaniem Sądu oceniona została w sprawie sytuacja odwołującego, albowiem Prezes URE w odniesieniu do wszystkich uczestników rynku jednolity standard oceny za podobne zachowania, bez znaczenia czy jest to spółka kapitałowa, czy działalność prowadzona w formie jednoosobowej działalności gospodarczej. Istotnym jest, że każda działalność koncesjonowana podlega tym samym regułom i wobec każdego przedsiębiorcy, który prowadzi działalność wymagany jest podwyższony miernik należytej staranności.
Odnośnie z kolei naruszenia art. 56 ust. 3 i 6 P.e. nie jest zasadne stanowisko powoda w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 3 pkt 2 P.e wysokość kary pieniężnej, o której mowa: w ust. 1 pkt 5b, 7, 7a i 12, nie może być niższa niż 2000 zł i wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie może być niższa niż 2000 zł i nie może być wyższa niż 15% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, wynikającego z działalności koncesjonowanej, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym. Zgodnie natomiast z art. 56 ust. 6 P.e. ustalając wysokość kary pieniężnej, Prezes URE uwzględnia stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe.
Przepis art. 56 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo energetyczne jasno wskazuje, że wymierzana kara pieniężna ma być odnoszona do przychodu, a nie do dochodu (zysku czy straty).
Wymierzając powodowi karę pieniężną Pozwany uwzględnił wszystkie przesłanki wynikające z art. 56 ust. 6 ustawy Prawo energetyczne, a mianowicie stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia oraz dotychczasowe zachowanie podmiotu i jego możliwości finansowe, co wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i które to ustalenia pozwany podtrzymuje w całej rozciągłości.
Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie wzięto ponadto pod uwagę przepis art. 56 ust. 3 pkt 2) P.e., który umożliwia Prezesowi URE wymierzenie przedsiębiorcy kary pieniężnej w wysokości, która nie może być niższa niż 2.000 zł i wyższa niż 15 % przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym, a jeżeli kara pieniężna związana jest z działalnością prowadzoną na podstawie koncesji, wysokość kary nie może być niższa niż 2.000 zł i nie może być wyższa niż 15 % przychodu ukaranego przedsiębiorcy wynikającego z działalności koncesjonowanej osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.
W ocenie Sądu, Prezes URE słusznie uznał, że wysokość kary wymierzonej w przedmiotowej sprawie zachowa swój prewencyjno-wychowawczy charakter. Wymierzona kara pieniężna w kwocie 300 000 złotych stanowi jedynie odpowiednio około (...) przychodów z działalności koncesjonowanej osiągniętych przez Przedsiębiorcę w 2021 roku. Wysokość wymierzanej kary pieniężnej jest adekwatna do stopnia zawinienia, szkodliwości czynu oraz pozostaje we właściwej proporcji do uzyskanego przychodu z działalności koncesjonowanej przedsiębiorcy uzyskanego w 2021 r., tj. nie przekracza 15 % tego przychodu. W szczególności Prezes URE przy określaniu podstawy wymiaru kary prawidłowo wziął pod uwagę przychód powoda z działalności koncesjonowanej. Ponadto nie można przyjąć, że wymierzona kara nie uwzględnia możliwości finansowych powoda. Kwota wymierzonej kary pieniężnej była szczegółowo analizowana na podstawie przedkładanych przez powoda dokumentów finansowych, a także stopnia naruszenia warunków koncesji. Ponadto wskazać należy, iż zgromadzony materiał dowodowy, w ocenie Prezesa URE, nie powala na przyjęcie, iż kara pieniężna w wymierzonej wysokości doprowadzi do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa. Zdaniem Sądu kara pieniężna w wysokości 300 000 złotych nie przekracza zysku przedsiębiorcy osiągniętego w 2021 roku z działalności gospodarczej ogółem.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez pozwanego szeregu przepisów postępowania administracyjnego mających w ocenie odwołującego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy należy wskazać, że postępowanie sądowe przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest postępowaniem kontradyktoryjnym, w którym uwzględnia się materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu administracyjnym, co nie pozbawia tym samym stron możliwości podnoszenia nowych twierdzeń faktycznych i nowych dowodów, według zasad obowiązujących w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych. Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zobowiązany jest do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zasad rozkładu ciężaru dowodu i obowiązku stron w postępowaniu dowodowym (vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt VI ACa 952/06). Ewentualne naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie jest przedmiotem postępowania przed tutejszym Sądem, jak również nie stanowi samoistnej podstawy uchylenia decyzji w tym postępowaniu, albowiem nie ma ono wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Wniesienie odwołania od decyzji administracyjnej wszczyna bowiem postępowanie sądowe, w którym Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów rozpoznaje sprawę od nowa, w zakresie przedmiotu sprawy. Należy również stwierdzić, że specyficzny tryb postępowania, z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, zasadza się na założeniu, że organ w toku postępowania administracyjnego gromadzi dowody na poparcie swoich twierdzeń, zaś strona odwołująca się czyli powód, w procesie zwalcza te dowody przedstawiając sądowi inne dowody, które zmierzają do obalenia twierdzeń organu. Sąd na nowo przeprowadza zatem postępowanie dowodowe, gromadząc materiał dowodowy w postępowaniu sądowym, z tego też względu przebieg postępowania administracyjnego nie ma wpływu na ostateczną decyzję podejmowaną przez Sąd. Do powoda należy zatem wykazanie, że zaprezentowane przez organ dowody nie pozwalają na konkluzję taką jak w decyzji, zaś rzeczą Sądu nie jest zastąpienie organu i przeprowadzenie postępowania od początku, a jedynie ocena legalności decyzji i w zależności od przewidzianych prawem możliwości bądź zmiana decyzji bądź jej uchylenie. W sytuacji, gdy organ stosownych dowodów nie dostarczył i decyzja nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, na odwołującym się nie spoczywa ciężar przeprowadzenia dowodu przeciwnego. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego Sąd dokonuje ustaleń faktycznych oraz dokonuje subsumcji przepisów do ustalonego stanu faktycznego, czego skutkiem jest wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie poglądem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 r., sygn. akt III CRN 120/91, Lex nr 3724; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt I CKN 265/98, Lex nr 35385; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., sygn. akt I CKN 351 /99, Lex nr 38556; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2001 r., sygn. akt I CKN 1036/98, Lex nr 52708) Sąd Ochrony konkurencji i Konsumentów nie może ograniczyć rozpoznania sprawy wynikającej z odwołania od decyzji tylko do funkcji sprawdzającej prawidłowość postępowania administracyjnego, które poprzedza postępowania sądowe. Przekazanie przez Prezesa URE odwołania wszczyna kontradyktoryjne postępowanie cywilne, którego celem nie jest przeprowadzenie kontroli postępowania administracyjnego ale merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W związku z powyższym zarzuty powoda należy uznać za nieuzasadnione.
Z kolei odniesieniu m.in. do zarzutów z pkt 4, 5 i 6 powołanych w petitum odwołania, należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie zmiany koncesji jest postępowaniem odrębnym od przedmiotowego postępowania, co zostało dokładnie wyjaśnione w niniejszej odpowiedzi na odwołanie. Co jednak istotniejsze, okres za który kara została wymierzona, to także okres w którym postępowanie „spoczywało" na skutek żądania strony. Tym samym podnoszenie a niniejszym postępowaniu tego argumentu jest tym bardziej nieuzasadnione, ponieważ organ nie mógł podejmować żadnych skutecznych działań w odniesieniu do wniosku o zmianę koncesji złożonego przez powoda. Pozwany ponadto w niniejszej sprawie nie miał żadnych możliwości prawnych do stwierdzenia, czy doszło do przewlekłości postępowania w przedmiocie zmiany koncesji, które zostało zakończone - co przyznaje sam powód - i nie istnieje możliwość merytorycznego rozpoznania ewentualnej skargi po wydaniu decyzji (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. wydana w sprawie zawisłej pod sygn. akt II OPS 5/19). Z tych też przyczyn nie można skutecznie podnosić zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu powołanego w pkt 4 poza argumentacją powyższej, należy powołać się na ustalenia pozwanego co do szkodliwości czynu, który był szerzej omawiany powyżej w odniesieniu pozwanego do zarzutu 2 odwołaniu. Jasno ze stanu faktycznego i prawnego wynika, że nie ma mowy w sprawie o znikomej szkodliwości czynu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie
art. 98 k.p.c.
, zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).
SSO Bogdan Gierzyński