Sygnatura akt VIII U 1080/25
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia (...) r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w E. ustalił dla P. B. kapitał początkowy na dzień (...) r. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy organ przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj. od (...) r. do (...) r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...), co zostało pomnożone przez kwotę bazową w wysokości (...) zł, w związku z czym podstawa wymiaru kapitału początkowego wyniosła (...) zł. Przyjęto łącznie (...) tj.(...) miesięcy okresów składkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do dnia (...) r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł (...). Średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat przyjęto w ilości (...) miesięcy. Wysokość kapitału początkowego ustalona na dzień(...) r. wyniosła (...) zł, a została obliczona w następujący sposób:
(...) (współczynnik proporcjonalny) = (...) zł
((...) miesięcy składkowych x(...)) :(...) (podst. wym.) =(...) zł
RAZEM = (...) zł
(...) miesięcy (średn. dalsze trwanie życia) = (...) zł
ZUS nie uwzględnił do ustalenia wartości kapitału początkowego okresu od (...) r. do (...) r. - zawieszenie działalności oraz od(...) r. do (...) r. - zawieszenie działalności - likwidacja (...)r.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru akt kapitałowych ZUS)
Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. B., wnosząc o jej zmianę i ponowne przeliczenie kapitału początkowego. W ocenie ubezpieczonego jego kapitał początkowy został niedoszacowany. Przed(...)r. przepracował (...) dni, natomiast ZUS błędnie wyliczył (...) dni. Jednocześnie skarżący podniósł, że Zakład błędnie wyliczył wskaźnik podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjmując stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za lata (...). Jego zdaniem wszystkie obliczenia to tylko matematyka, a zasady matematyki są stałe dla wszystkich.
(odwołanie od decyzji z dnia (...) r. - k. 3)
Decyzją z dnia (...) r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w E. po rozpatrzeniu wniosku z dnia (...) r. przyznał P. B. emeryturę od (...) r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.
Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi(...) zł;
kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi (...) zł;
średnie dalsze trwanie życia wynosi (...) m-cy;
wyliczona kwota emerytury wynosi (...) zł.
Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ((...)) / (...) =(...)zł.
Emerytura przyznana od(...) r. w kwocie(...) zł jest niższa od najniższej emerytury, która wynosi (...) zł. Emerytury nie podwyższa się, gdyż ubezpieczony nie udowodnił łącznie okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 25 lat.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru akt ZUS)
Odwołanie od przedmiotowej decyzji złożył P. B., uznając ją za krzywdzącą. W ocenie odwołującego Zakład błędnie ustalił kwotę zwaloryzowanego kapitału początkowego i to skutkowało zaniżeniem wartości emerytury. W konsekwencji skarżący wniósł o zmianę decyzji ZUS.
(odwołanie od decyzji z dnia (...) r. - k. 3 akt VIII U (...))
W odpowiedzi na oba w/w odwołania organ rentowy wniósł o ich oddalenie, wywodząc, jak w zaskarżonych decyzjach. Jednocześnie organ rentowy wskazał, że w dniu 27 marca 2025 r. ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie świadczenia w oparciu o nowy dokument, tj. ERP - 7 z (...) r. potwierdzający wynagrodzenie za 1989 r. W oparciu o wskazany wniosek decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ponownie ustalił kapitał początkowy wnioskodawcy. W wyniku przeliczenia wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...), a wartość kapitału początkowego zwiększyła się do kwoty(...) zł. W związku z ponownym ustaleniem kapitału początkowego organ rentowy decyzją z dnia (...) r. przeliczył emeryturę wnioskodawcy od daty nabycia uprawnień. Po przeliczeniu wysokość świadczenia wyniosła(...) zł.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu Zakład wyjaśnił, że w spornych latach wnioskodawca pozostawał w ubezpieczeniu jedynie przez część miesięcy danego roku, tj. (...) r. przez (...), w(...)r. przez(...), w (...) r. przez (...) i w (...) r. przez 6(...), dlatego do obliczenia stosunku podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za dany rok zastosowano przepisy art. 174 ust. 3b. Zgodnie z § 31 (w brzmieniu obowiązującym do 28 grudnia 2024 r.) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe z 11 października 2011 r. (Dz. U. Nr 237, poz. 1412), przy obliczaniu okresu składkowego i nieskładkowe dodaje się, osobno dla każdego z tych okresów poszczególne lata, miesiące i dni. Okresy niepełnych miesięcy oblicza się w dniach. Sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc 30 dni kalendarzowych, sumę miesięcy zamienia się na lata przyjmując pełne 12 miesięcy za jeden rok. Okresy uwzględnione w decyzji o ustaleniu kapitału początkowego wynoszą (...). Mnożąc ilość miesięcy przez 30 dni kalendarzowych staż ubezpieczeniowy wynosi (...).
(odpowiedź na odwołania - k. 4-5, k. 4-5 akt VIII U (...))
Postanowieniem z dnia(...) r. obie sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
(postanowienie - k. 7 akt VIII U (...))
W dniu(...) r. (data wpływu) stanowiącym uzupełnienie w/w odwołań skarżący wskazał, że doszedł do przekonania, że organ rentowy również błędnie wyliczył stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok (...) oraz pozostałe lata wymienione w odwołaniu. Jednocześnie odwołujący zaznaczył, że Zakład nie uwzględnił okresów składkowych w (...) r., mimo iż nie zawieszał on w tym okresie działalności, jedynie do dziś nie zapłacił składki za ten okres. Jest dłużnikiem ZUS i zapłaci tę składkę. Działalność zakończył i wyrejestrował (...) r. Powyższe skutkowało złym obliczeniem okresów składkowych, których powinno być po uwzględnieniu wszystkiego (...) dni. W konsekwencji wniósł o uwzględnienie wszystkich jego argumentów i zmianę decyzji ZUS.
(pismo procesowe ubezpieczonego z dnia 14 października 2025 r. - k. 26)
Pismem procesowym z dnia 5 listopada 2025 r. (data wpływu) wnioskodawca doprecyzował, że organ rentowy błędnie wyliczył i przyjął do dalszego przeliczenia wskaźniki podstawy wysokości wymiaru kapitału początkowego za lata: (...). Biorąc do wyliczenia metodę ZUS, gdzie(...) stosunek podstawy wymiaru składek za faktycznie przepracowany okres do przeciętnego wynagrodzenia za ten okres powinien wynosić: (...), w którym ZUS bezprawnie nie zaliczył mu okresu kilku miesięcy sugerując zawieszenie działalności, które nie miało miejsca. Dopiero po zaliczeniu tego okresu będzie mógł obliczyć wskaźnik. To wszystko wpłynęło na błędne wyliczenie kapitału początkowego i emerytury. Reasumując odwołujący wniósł o zaliczenie okresu oznaczonego za zawieszenie działalności w roku (...) r. za okres przepracowany aż do zakończenia działalności i wyrejestrowania działalności(...) r. oraz o prawidłowe przeliczenie podstawy wymiaru kapitału początkowego i ponowne wyliczenie emerytury.
(pismo procesowe ubezpieczonego z dnia 5 listopada 2025 r. - k. 35-35 verte)
Pismem procesowym z dnia 1 grudnia 2025 r. organ rentowy wskazał, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko w sprawie podkreślając, że od (...) r. do (...) r. i od (...) r. do likwidacji, tj. (...)r. działalność gospodarcza ubezpieczonego była zawieszona. Zatem uwzględniony jest okres prowadzonej działalności gospodarczej od (...) r. do(...)r. Okresy prowadzenia działalności podlegają zaliczeniu pod warunkiem objęcia obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i okresy kontynuowania tego ubezpieczenia, za które opłacono składkę na to ubezpieczenie.
(pismo procesowe organu rentowego z dnia 1 grudnia 2025 r. - k. 44)
Na rozprawie z dnia 19 stycznia 2026 r., bezpośrednio poprzedzającej wydanie wyroku, ubezpieczony poparł odwołanie oświadczając, że ZUS nie uwzględnił okresów składkowych w (...) r., kiedy to skarżący nie zawieszał działalności, ale wydaje mu się, że nie zapłacił składki. Natomiast pełnomocnik ZUS wniósł o oddalenie odwołania oświadczając, że nie ma żadnych dowodów na opłacenie przez wnioskodawcę składek za te dwa miesiące. Jest tylko informacja o zawieszeniu działalności.
(stanowiska końcowe stron e-protokół rozprawy z dnia 19 stycznia 2026 r. 00:07:17 i dalej)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
P. B. urodził się (...)
(bezsporne)
Z zaświadczeń wystawionych przez(...) w E. wynika, że skarżący był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy jako pracownik fizyczny w okresach od: (...) r. ((...)), od (...) r. ((...)), od (...)r. ((...)), jak również w okresach od (...)r. ((...)), od (...) r. ((...)), od (...) r. ((...)) oraz od (...) r. ((...) P.).
(zaświadczenia o wykonywaniu pracy - k. bez numeru akt ZUS)
W okresie (...)r. wnioskodawca prowadził własną działalność gospodarczą. Kwoty podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wyniosły w (...) zł. Działalność była zawieszona w okresie od (...) r. - likwidacja (...) r.
(potwierdzenie ubezpieczenia osób opłacających składki na własne ubezpieczenia oraz osób z nimi współpracujących - k. bez numeru akt ZUS)
W dniu (...) r. ubezpieczony złożył w organie rentowym wniosek o emeryturę.
(wniosek - k. bez numeru akt ZUS)
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ustalił dla P. B. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy organ przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj.(...) r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...) co zostało pomnożone przez kwotę bazową w wysokości (...) zł, w związku z czym podstawa wymiaru kapitału początkowego wyniosła (...) zł. Przyjęto łącznie(...), tj. (...)miesięcy okresów składkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do dnia (...) r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł (...). Średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat przyjęto w ilości 209 miesięcy. Wysokość kapitału początkowego ustalona na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła (...) zł, a została obliczona w następujący sposób:
(...) (współczynnik proporcjonalny) =(...) zł
((...)) : (...) (podst. wym.) =(...) zł
RAZEM = (...) zł
(...) (średn. dalsze trwanie życia) = (...) zł
ZUS nie uwzględnił do ustalenia wartości kapitału początkowego okresu (...)r. - zawieszenie działalności oraz (...)r. - zawieszenie działalności - likwidacja(...) r.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru akt kapitałowych ZUS)
Do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjęto:
Lp.
za rok kalendarzowy
zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)
kwotę rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy (w zł)
stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)
1
2
3
4
5 (3:4)
1
(...)
(...)
(...)
(...)
2
(...)
(...)
(...)
(...)
3
(...)
(...)
(...)
(...)
4
(...)
(...)
(...)
(...)
5
(...)
(...)
(...)
(...)
6
7
8
9
10
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...) % i jest średnią arytmetyczną wskaźników z poszczególnych lat kalendarzowych.
Do obliczenia stosunku podstawy wymiaru składek oraz kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w roku (...)do przeciętnego wynagrodzenia za te lata przyjęto sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za dany rok, odpowiednią do liczby miesięcy, w których P. B. podlegał ubezpieczeniu społecznemu na podstawie przepisów prawa polskiego.
(obliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego stanowiące załącznik do decyzji z dnia (...) r. – k. bez numeru akt kapitałowych)
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. organ rentowy po rozpatrzeniu wniosku z dnia(...) r. przyznał P. B. emeryturę od (...) r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego.
Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi(...) zł;
kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi(...) zł;
średnie dalsze trwanie życia wynosi(...)m-cy;
wyliczona kwota emerytury wynosi (...) zł.
Wysokość emerytury została obliczona zgodnie z zasadami określonymi w art. 26 ustawy emerytalnej: ((...)) /(...) = (...)zł.
Emerytura przyznana od(...) r. w kwocie(...) zł jest niższa od najniższej emerytury, która wynosi (...) zł. Emerytury nie podwyższa się, gdyż ubezpieczony nie udowodnił łącznie okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 25 lat.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru akt ZUS)
W dniu (...) r. ubezpieczony złożył w organie rentowym wniosek o przeliczenie świadczenia w oparciu o nowy dokument, tj. ERP - 7 z dnia (...) r. potwierdzający wynagrodzenie uzyskiwane w okresie (...) r. w(...) w F..
(ERP-7 z dnia 27 marca 2025 r. - k. bez numeru akt ZUS)
Decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ustalił dla P. B. kapitał początkowy na dzień 1 stycznia 1999 r. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy organ przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj.(...)r. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...), co zostało pomnożone przez kwotę bazową w wysokości (...) zł, w związku z czym podstawa wymiaru kapitału początkowego wyniosła (...) zł. Przyjęto łącznie (...), tj.(...) miesięcy okresów składkowych. Współczynnik proporcjonalny do osiągniętego do dnia (...) r. wieku oraz okresu składkowego i nieskładkowego wyniósł (...). Średnie dalsze trwanie życia wyrażone w miesiącach dla osób w wieku 62 lat przyjęto w ilości 209 miesięcy. Wysokość kapitału początkowego ustalona na dzień 1 stycznia 1999 r. wyniosła(...) zł, a została obliczona w następujący sposób:
(...)(współczynnik proporcjonalny) = (...) zł
((...)) : (...) (podst. wym.) =(...) zł
RAZEM =(...) zł
(...)miesięcy (średn. dalsze trwanie życia) =(...) zł
ZUS nie uwzględnił do ustalenia wartości kapitału początkowego okresu (...) r. - zawieszenie działalności oraz(...) r. - zawieszenie działalności - likwidacja (...) r.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru akt kapitałowych ZUS)
Do obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego przyjęto:
Lp.
za rok kalendarzowy
zarobki-dochód stanowiący podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne (w zł)
kwotę rocznego przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za rok kalendarzowy (w zł)
stosunek podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za rok kalendarzowy (w %)
1
2
3
4
5 (3:4)
1
(...)
(...)
(...)
(...)
2
(...)
(...)
(...)
(...)
3
(...)
(...)
(...)
(...)
4
(...)
(...)
(...)
(...)
5
(...)
(...)
(...)
(...)
6
7
8
9
10
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
(...)
Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...)% i jest średnią arytmetyczną wskaźników z poszczególnych lat kalendarzowych.
Do obliczenia stosunku podstawy wymiaru składek oraz kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, w roku (...) do przeciętnego wynagrodzenia za te lata przyjęto sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za dany rok, odpowiednią do liczby miesięcy, w których P. B. podlegał ubezpieczeniu społecznemu na podstawie przepisów prawa polskiego.
(obliczenie wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego stanowiącego załącznik do decyzji z dnia (...) r. – k. bez numeru akt kapitałowych)
Decyzja z dnia (...) r. organ rentowy po rozpatrzeniu wniosku z dnia (...) r. przeliczył emeryturę P. B. od (...) r., tj. od daty nabycia uprawnień do emerytury.
Podstawę obliczenia emerytury stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne oraz kapitału początkowego z uwzględnieniem waloryzacji składek i kapitału początkowego zewidencjonowanych na koncie do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury. Emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia emerytury przez średnie dalsze trwanie życia, dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę.
kwota zwaloryzowanego kapitału początkowego wynosi(...) zł;
kwota składek zewidencjonowanych na koncie z uwzględnieniem waloryzacji wynosi (...) zł;
średnie dalsze trwanie życia wynosi (...)m-cy;
Po korekcie kapitału początkowego na koncie, wysokość emerytury wynosi ((...)) /(...) = (...) zł.
Emerytura przyznana od (...) r. w kwocie (...) zł jest niższa od najniższej emerytury, która wynosi (...) zł. Emerytury nie podwyższa się, gdyż nie udowodnił łącznie okresów składkowych i nieskładkowych w wymiarze 25 lat.
(decyzja z dnia (...) r. - k. bez numeru pliku II akt ZUS)
Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał na podstawie powołanych dowodów w postaci dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, w tym w aktach ZUS, uznając, że treść zgromadzonych dokumentów i ich forma nie budziły zastrzeżeń i wątpliwości, jak również nie ujawniły się takie okoliczności, które należałoby brać pod uwagę z urzędu, a które podważałyby wiarygodność tej kategorii dowodów i godziły w ich moc dowodową.
Na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd Okręgowy oddalił wniosek ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, który wyliczy wysokość kapitału początkowego jako nieistotny dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Należy mieć bowiem na względzie, iż sposób, w jaki ubezpieczony chciałby ustalić wysokość kapitału początkowa nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Tym samym nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Wnioskodawca nie przedłożył także żadnego dowodu, z którego wynikałoby, aby opłacił składki za listopad i grudzień 1987 r., a tym samym okres ten mógł zostać uwzględniony jako okres prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji brak było podstaw do kwestionowania wysokości kapitału początkowego ustalonej przez organ rentowy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, iż zgodnie z art. 173 ust 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1749 z późn. zm., dalej: ustawa emerytalna, ustawa o emeryturach i rentach z FUS) dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r., którzy przed dniem wejścia w życie ustawy opłacali składki na ubezpieczenie społeczne lub za których składki opłacali płatnicy składek, ustala się kapitał początkowy.
Stosownie do art. 174 ust. 1 tejże ustawy, kapitał początkowy ustala się na zasadach określonych w art. 53, z uwzględnieniem ust. 2-12. Zgodnie z ust. 2, przy ustalaniu kapitału początkowego przyjmuje się przebyte przed dniem wejścia w życie ustawy:
1) okresy składkowe, o których mowa w art. 6;
2) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 5;
3) okresy nieskładkowe, o których mowa w art. 7 pkt 1-4 i 6-12, w wymiarze nie większym niż określony w art. 5 ust. 2.
Zgodnie z ust. 3 przywołanego artykułu, podstawę wymiaru kapitału początkowego ustala się na zasadach określonych w art. 15, 16, 17 ust. 1 i 3 oraz art. 18, z tym że okres kolejnych 10 lat kalendarzowych ustala się z okresu przed dniem 1 stycznia 1999 r.
Według ust. 3b w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2013 roku (w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 21 czerwca 2013 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) jeżeli okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego obejmuje rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu społecznym na podstawie przepisów prawa polskiego jedynie przez część miesięcy tego roku, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3, w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu.
Natomiast w myśl ust. 7 analizowanego przepisu do obliczenia kapitału początkowego przyjmuje się kwotę bazową wynoszącą 100 % przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w II kwartale kalendarzowym 1998 roku. Ustęp 8 powyższego przepisu stanowi, że przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej 24 % tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia (...) roku.
Zgodnie natomiast z treścią ust. 8 przy obliczaniu kapitału początkowego część kwoty bazowej wynoszącej (...) tej kwoty mnoży się przez współczynnik proporcjonalny do wieku ubezpieczonego oraz okresu składkowego i nieskładkowego osiągniętego do dnia (...) roku, według wskazanego w nim wzoru.
Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 powyższej ustawy podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne na podstawie przepisów prawa polskiego w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, z uwzględnieniem ust. 6 i art. 176.
Natomiast stosownie do brzmienia ust. 2a tego samego przepisu, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru składek w okresie pozostawania w stosunku pracy wskazanym do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty, za podstawę wymiaru składek przyjmuje się kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy.
Z kolei na postawie ust. 6 omawianego przepisu na wniosek ubezpieczonego podstawę wymiaru emerytury lub renty może stanowić ustalona w sposób określony w ust. 4 i 5 przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe w okresie 20 lat kalendarzowych przypadających przed rokiem zgłoszenia wniosku, wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu.
Zgodnie z art. 17 ust.1 ustawy emerytalnej jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru renty w myśl art. 15 ust. 1 dla ubezpieczonego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 1-4, do ustalenia podstawy wymiaru przyjmuje się podstawę wymiaru składek za okres faktycznego podlegania ubezpieczeniu, z uwzględnieniem ust. 2 i 3. Przepis art. 15 ust. 3 stosuje się odpowiednio. Nie ustala się podstawy wymiaru renty dla ubezpieczonego, o którym mowa w ust. 1, jeżeli nie pozostawał on w ubezpieczeniu co najmniej przez 1 rok kalendarzowy (ust. 2). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli nie można ustalić podstawy wymiaru renty w myśl art. 15 ust. 1 dla ubezpieczonego, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 5, z powodu pełnienia zastępczej służby wojskowej, odbywania czynnej służby wojskowej albo korzystania z urlopu wychowawczego (ust. 3).
Jak stanowi art. 15 ust. 4 w/w ustawy w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury lub renty:
1.
oblicza się sumę kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w ust. 3, w okresie każdego roku z wybranych przez zainteresowanego lat kalendarzowych,
2.
oblicza się stosunek każdej z tych sum kwot do rocznej kwoty przeciętnego wynagrodzenia, ogłoszonej za dany rok kalendarzowy, wyrażając go w procentach, z zaokrągleniem do setnych części procentu,
3.
oblicza się średnią arytmetyczną tych procentów, która, z zastrzeżeniem ust. 5, stanowi wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury lub renty, oraz
4.
mnoży się przez ten wskaźnik kwotę bazową, o której mowa w art. 19, przy czym wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie może być wyższy niż 250%, jednakże przy ponownym przeliczeniu wysokości emerytury należy mieć na względzie, iż zgodnie z art. 111 ust. 2 ustawy uwzględnia się kwotę bazową ostatnio przyjętą do obliczenia świadczenia.
W związku z treścią zacytowanych przepisów można stwierdzić, iż kwota kapitału początkowego zależy od długości udowodnionych okresów składkowych i nieskładkowych przebytych przed 1 stycznia 1999 rokiem, podstawy wymiaru oraz współczynnika proporcjonalnego do wieku ubezpieczonego, który służy do obliczenia tzw. części socjalnej.
Przytoczone zasady postępowania – w świetle uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 roku w sprawie o sygn. III UZP 2/03
(OSNP 2003/14/338) – tak przy ustalaniu prawa do świadczenia, jak i jego przeliczaniu, pozwalają na ogólną uwagę, iż zamiarem ustawodawcy było umożliwienie ubezpieczonym dokonanie wyboru, w ramach prawa, najkorzystniejszego z ich punktu widzenia okresu, z którego podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych, będzie stanowić podstawę wymiaru świadczenia.
Z kolei ogólne zasady nabywania prawa do emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 roku, a więc dla osób takich jak wnioskodawczyni, określa przepis art. 24 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku emerytalnego wynoszącego co najmniej 60 lat dla kobiet i co najmniej 65 lat dla mężczyzn, z zastrzeżeniem art. 46, 47, 50, 50a, 50e i 184.
Stosownie do treści art. 25 ust 1 ustawy emerytalnej, podstawę obliczenia emerytury, o której mowa w art. 24, stanowi kwota składek na ubezpieczenie emerytalne, z uwzględnieniem waloryzacji składek zewidencjonowanych na koncie ubezpieczonego do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego przysługuje wypłata emerytury, zwaloryzowanego kapitału początkowego określonego w art. 173-175 oraz kwot środków zewidencjonowanych na subkoncie, o którym mowa wart 40a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b oraz art. 185.
Z kolei zgodnie z art. 26 ust 1 ustawy emerytalnej, emerytura stanowi równowartość kwoty będącej wynikiem podzielenia podstawy obliczenia ustalonej w sposób określony w art. 25 przez średnie dalsze trwanie życia dla osób w wieku równym wiekowi przejścia na emeryturę danego ubezpieczonego, z uwzględnieniem ust. 5 i art. 183. W ust. 2 wskazano, ze wiek ubezpieczonego w dniu przejścia na emeryturę wyraża się w ukończonych latach i miesiącach. Średnie dalsze trwanie życia ustala się wspólnie dla mężczyzn i kobiet oraz wyraża się w miesiącach (ust. 3). Przy czym w ust. 4 i 5 wskazano, że tablice trwania życia ogłasza w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" corocznie w terminie do dnia 31 marca Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Tablice, o których mowa w ust. 4, są podstawą przyznawania emerytur na wnioski zgłoszone od dnia 1 kwietnia do dnia 31 marca następnego roku kalendarzowego.
Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że zasadą obowiązującą przy ustalaniu wysokości emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31 grudnia 1948 r. jest zasada zdefiniowanej składki, zgodnie z którą wysokość świadczenia zależy z jednej strony od sumy składek emerytalnych jakie zostały zgromadzone na indywidualnym koncie ubezpieczonego w ZUS za okres poczynając od 1 stycznia 1999 r., zaś z drugiej od wysokości kapitału początkowego, tj. od kwoty ustalonej oddzielnie dla każdego ubezpieczonego według ustalonego przez ustawodawcę wzoru, odzwierciedlającej w przybliżeniu stan jego konta ubezpieczeniowego za okres do (...) r.
Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt sprawy niniejszej przypomnienia wymaga, iż pierwszą z zaskarżonych decyzji, tj. decyzją z dnia (...) r. organ rentowy ustalił kapitał początkowy P. B. na dzień 1 stycznia 1999 r., który wyniósł (...) zł. Do obliczenia podstawy wymiaru kapitału początkowego oraz obliczenia wskaźnika wysokości tej podstawy organ przyjął przeciętną podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne z 10 kolejnych lat kalendarzowych, tj. (...). Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego wyniósł (...). Przyjęto łącznie (...), tj.(...) miesięcy okresów składkowych. Kolejną zaskarżoną decyzją, tj. decyzją z dnia (...) r. organ rentowy przyznał P. B. emeryturę od (...)r., tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego. Wobec przedłożenia przez ubezpieczonego w organie rentowym nowego dokumentu, tj. ERP - 7 z dnia (...) r. potwierdzający wynagrodzenie uzyskiwane w okresie (...) r. w(...) w F. Zakład ponownie ustalił kapitał początkowy wnioskodawcy (decyzja z dnia (...) r.) i w konsekwencji wysokość jego emerytury (decyzja z dnia (...) r.).
W toku trwania przedmiotowego postępowania ubezpieczony kwestionował przyjęte przez organ rentowy wskaźniki podstawy wymiaru kapitału początkowego za lata (...), wskazując na błędne obliczenia matematyczne Zakładu, jak również niezaliczenie do okresów składkowych okresu prowadzenia działalności gospodarczej w listopadzie i grudniu 1987 r. podnosząc, że działalność nie była wtedy zawieszona, możliwe jednak, że nie opłacił składki za ten okres.
Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do kwestii uwzględnienia przy wyliczeniu kapitału początkowego wnioskodawcy wskazanych przez niego okresów wykonywania działalności gospodarczej podnieść należy, iż w świetle zaoferowanego w sprawie materiału dowodowego, zgromadzonych dokumentów brak jest podstaw do uznania, iż organ rentowy wyliczając ubezpieczonemu kapitał początkowy dopuścił się jakichkolwiek nieprawidłowości w tym zakresie. Zakład uwzględnił skarżącemu okres prowadzonej działalności gospodarczej (...)r. Natomiast odwołujący stał na stanowisku, że decydująca dla zaliczenia okresu działalności w(...) r. jest wyłącznie okoliczność, czy prowadził w spornym okresie działalność gospodarczą, wskazując na fakt jej zarejestrowania i brak dowodów na jej zawieszenie.
W tym zakresie wskazać należy, iż przy ustaleniu prawa i obliczaniu wysokości świadczenia uwzględnia się okresy prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej na obszarze Państwa Polskiego objętej obowiązkiem ubezpieczenia społecznego i okresy kontynuowania tego ubezpieczenia, z które opłacono składkę na to ubezpieczenie lub w których występowało zwolnienie od opłacenia składki – art. 6 ust. 2 pkt 14 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
Podstawą zaliczenia okresu prowadzenia działalności gospodarczej do ogólnego stażu pracy jest art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zgodnie z nim okresem składkowym jest okres ubezpieczenia. Definicja okresu ubezpieczenia zawarta jest w art. 4 pkt 5 ww. ustawy i oznacza okres opłacania składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz okres nieopłacania składek z powodu przekroczenia w trakcie roku kalendarzowego kwoty rocznej podstawy wymiaru składek, o którym mowa w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych. Dodatkowo precyzuje to a contario art. 5 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy, który stanowi, że przy ustalaniu prawa do emerytury dla płatników składek, zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenia emerytalne i rentowe, nie uwzględnia się okresu, za który nie zostały opłacone składki, mimo podlegania obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym w tym okresie. Natomiast zgodnie z ust. 5 - wobec ubezpieczonych zobowiązanych do opłacania składek na własne ubezpieczenie społeczne za okres przypadający przed dniem wejścia w życie ustawy przepis ust. 4 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność.
Wobec powyższego okres prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej może być zaliczony jako okres składkowy jedynie wówczas, gdy opłacono za ten okres składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Jeżeli składka nie została odprowadzona, to w konsekwencji brak jest podstaw do zaliczenia tego okresu niezależnie od tego, czy ta działalność była prowadzona. Wynika to z faktu wzajemności składki i świadczenia w ubezpieczeniach emerytalnym i rentowym, na co zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 7 września 2004 r.
(SK 30/03, OTK-A rok 2004, Nr 8, poz. 82) wskazując, że świadczenia emerytalno-rentowe stanowią przedmiot praw podmiotowych nabywanych przez ubezpieczonego na zasadzie wzajemności, tj. w związku z jego własnym udziałem w tworzeniu funduszu ubezpieczeniowego. Z kolei w wyroku z 24 czerwca 2008 r.
(SK 16/06, OTK-A rok 2008, Nr 5, poz. 85) TK wskazał, że zasadniczą cechą ubezpieczenia społecznego jest ochrona zdolności produkcyjnych człowieka przed skutkami zdarzeń losowych oraz zasada wzajemności świadczeń pracownika odprowadzającego składki i państwa wypłacającego zasiłek w razie niemożności świadczenia pracy.
Prowadzenie działalności gospodarczej jest zaliczane do okresów składkowych wyłącznie wtedy, gdy z tego tytułu odprowadzane są składki na ubezpieczenie społeczne
(tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 czerwca 2018 r. III AUa 236/18).
Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 14 lit. a ustawy z 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) samo prowadzenie działalności gospodarczej, bez opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, nie stanowi okresu składkowego. Taki reżim ma swe uzasadnienie w tym, że prowadzący działalność gospodarczą są jednocześnie płatnikami składki, stąd od nich tylko zależało, czy składka została uiszczona. Również w postępowaniu o świadczenie emerytalne obowiązuje zasada, że to zainteresowany ma wykazać okres ubezpieczenia, tj. opłacania składek na ubezpieczenie społeczne lub zwolnienie od ich opłacania. Prowadzenie działalności, bez opłacania składek, nie stanowi okresu składkowego w ubezpieczeniu emerytalno-rentowym
(por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lipca 2017 r., III AUa 1386/16).
Słusznie zatem przyjął organ rentowy, że w przypadku, gdy ubezpieczony prowadził działalność gospodarczą, okresami podlegania ubezpieczeniom społecznym są jedynie okresy, za które opłacił on składkę na ubezpieczenia społeczne. Brak jest jakichkolwiek dowodów opłacenia składek za inne okresy prowadzenia działalności gospodarczej niż zaliczone przez organ rentowy. Zakład nie mógł, bowiem uwzględnić okresu od listopada do grudnia 1987 r. jako okresu składkowego. Skarżący wprost wskazywał, że mógł nie opłacić składek za te miesiące. Nie dysponuje również żadnymi dowodami, z których wynikałoby, że to uczynił.
Podnieść należy, iż ciężar wykazania spornych okresów składkowych obciążał wnioskodawcę. Stosownie bowiem do art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Jak już wskazywano w postępowaniu sądowym ubezpieczony może korzystać z wszelkich środków dowodowych potwierdzających okres zatrudnienia/ ubezpieczenia i stwierdzających wysokość zarobków lub dochodów stanowiących podstawę wymiaru emerytury lub renty, w szczególności z dowodów dokumentów oraz z przesłuchania świadków
(zob. wyrok SN z 25.07.1997 r., II UKN 186/97, OSNP 11/1998, poz. 342).
Nie jest możliwe ustalenie okresów składkowych mających wpływ na wysokość świadczenia jak i obliczenie wysokości emerytury wyłącznie na podstawie twierdzeń wnioskodawcy. Twierdzenia te muszą być udowodnione. Podkreślenia przy tym wymaga, iż nie jest rzeczą sądu zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Stanowisko takie zawarł Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996r. sygn. akt I CKU 45/96
(opubl. OSNC z 1997r., z.6-7, poz.76). Podobnie, w wyroku z 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 662, Sąd Najwyższy stwierdził nawet, że od 1 lipca 1996 r. nastąpiło zniesienie zasady odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego, także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Podobny pogląd zaprezentował Sąd Apelacyjny wŁ. w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 marca 2006 roku, zapadłego w sprawie o sygn. akt III AUa(...), wskazując, iż ujemne konsekwencje związane z trudnościami w dokumentowaniu wysokości czy to okresów zatrudnienia czy wynagrodzeń z lat odległych nie powinny obciążać wyłącznie ubezpieczonych, jednakże nie można również odpowiedzialności za taki stan rzeczy przenosić wyłącznie na Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Ustawowym wymogiem jest bowiem wykazanie przez ubezpieczonego zarówno okresów zatrudnienia jak i konkretnych kwot otrzymanych przez niego zarobków, jako podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe lub ubezpieczenie społeczne, przy czym nie może istnieć tu żaden stan niepewności.
Przechodząc dalej zauważenia wymaga, że ubezpieczony w (...) r. pracował przez(...), w(...)r. przez(...), w (...)r. przez (...) i w (...) r. przez (...), dlatego - jak słusznie uznał organ rentowy - dla obliczenia stosunku podstawy wymiaru składek do przeciętnego wynagrodzenia za dany rok zastosowanie powinien mieć art. 174 ust. 3b.
Przypomnieć należy, że ustawodawca, podejmując decyzję o sposobie obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego (także: emerytury), przyjął założenie rozliczeń w stosunku rocznym (stąd roczna kwota przeciętnego wynagrodzenia, ogłaszana za dany rok).
Jak normuje art. 174 ust. 3b ustawy emerytalnej, jeżeli okres wskazany do ustalenia podstawy wymiaru kapitału początkowego obejmuje rok kalendarzowy, w którym ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu społecznym na podstawie przepisów prawa polskiego jedynie przez część miesięcy tego roku, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek i kwot, o których mowa w art. 15 ust. 3, w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu.
Dla obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru kapitału początkowego dla ubezpieczonego, który pozostawał w ubezpieczeniu społecznym jedynie przez część miesięcy danego roku kalendarzowego, w myśl art. 174 ust. 3b ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, do obliczenia stosunku sumy kwot podstaw wymiaru składek w okresie tego roku do przeciętnego wynagrodzenia, przyjmuje się sumę kwot przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia ogłoszonego za ten rok kalendarzowy odpowiednią do liczby miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu. Kluczowe dla tego obliczenia jest zatem pozostawanie w ubezpieczeniu, a nie uzyskiwanie z danego zatrudnienia dochodu stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne. Zatem do wskazanego obliczenia uwzględnia się również zatrudnienie, z którym nie wiąże się dochód
(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 20 listopada 2021 r., III AUa 39/21, LEX nr 3305756).
Dla potrzeby ustalania kapitału początkowego, art. 174 ust. 3b ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych obejmuje miesiące nie w rozumieniu wyłącznie pełnych miesięcy, w których ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu, ale w rozumieniu miesięcy, w czasie których występowało ubezpieczenie społeczne
(zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 2 lipca 2015 r., III AUa 867/14, Opublikowano: LEX nr 1797190).
Przy tym przepis stanowi o liczbie miesięcy pozostawania w ubezpieczeniu, nie wyklucza uznania niepełnego miesiąca zatrudnienia
(tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 10 listopada 2021 r., III AUa 39/21, LEX nr 3305756). Przepis art. 174 ust. 3b ustawy o emeryturach i rentach z FUS obejmuje bowiem miesiące nie
w rozumieniu wyłącznie pełnych miesięcy, w których ubezpieczony pozostawał w ubezpieczeniu, ale w rozumieniu miesięcy, w czasie których występowało ubezpieczenie społeczne
(tak: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 3 lutego 2020 r., III AUa 811/18, LEX nr 3008849).
Zgodnie zaś z § 31 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 października 2011 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno - rentowe obowiązującym do 28 grudnia 2024 r. (Dz.U.2011.237.1412) przy obliczaniu okresu składkowego i nieskładkowego dodaje się, osobno dla każdego z tych okresów, poszczególne lata, miesiące i dni. Okresy niepełnych miesięcy oblicza się w dniach. Sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc 30 dni kalendarzowych; sumę miesięcy zamienia się na lata, przyjmując pełne 12 miesięcy za jeden rok. Jeżeli w zaświadczeniu stwierdzającym okresy zatrudnienia są podane dniówki robocze, a nie okresy zatrudnienia, sumę dni zamienia się na miesiące, przyjmując za miesiąc 22 dni robocze, a za okresy przed dniem 1 stycznia 1981 r. - 25 dni roboczych.
Okresy uwzględnione przez organ rentowy w sposób prawidłowy w decyzji z dnia (...) r. wynoszą (...), tj.(...)miesięcy. Mnożąc zatem ilość miesięcy przez 30 dni kalendarzowy staż ubezpieczeniowy skarżącego wynosi (...). Uznać zatem należy, że wartości przyjęte przez ubezpieczonego zostały ustalone w sposób dowolny i niewątpliwie nie mogą zostać wzięte pod uwagę przez organ rentowy przy wyliczaniu kapitału początkowego, a w konsekwencji mieć wpływu na wysokość przysługującej mu emerytury.
Reasumując wnioskodawca nie wykazał prezentowanego przez siebie w procesie stanowiska. Wobec tego brak jest podstaw do uwzględnienia przy wyliczeniu kapitału początkowego wskazywanych przez niego okoliczności, a w konsekwencji zmiany obu zaskarżonych decyzji.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 477
14 § 2 k.p.c. oddalił odwołania jako bezzasadne, o czym orzekł, jak w sentencji wyroku.