Sygn. akt VIII Pa 40/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 2 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący:
SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.)
Sędziowie:
SSO Teresa Kalinka
SSO Grażyna Łazowska
Protokolant:
Ewa Gambuś
po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015r. w Gliwicach
sprawy z powództwa Ł. K. (K.)
przeciwko Domowi Pomocy Społecznej w P.
o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę
na skutek apelacji pozwanego
od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowskich Górach
z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt IV P 323/14
oddala apelację.
(-) SSO Teresa Kalinka (-) SSO Małgorzata Andrzejewska (spr.) (-) SSO Grażyna Łazowska
Sędzia Przewodniczący Sędzia
Transkrypcja uzasadnienia wygłoszonego
w dniu 2.7.2015 r. w sprawie VIII Pa 40/15
w zakresie znaczników czasowych 00:08:43 – 00:15:42
x_ (...)_VIII_Pa_40_15_51_ (...)_ (...)_ (...)_ (...)_X.mp4)
* * * * * * początek tekstu
[ Przewodniczący 00:00:06.974]
Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 2 lipca 2015 roku w sprawieVIII Pa 40/15.
Powód Ł. K. wniósł pozew przeciwko Domowi Pomocy Społecznej w P. domagając się przywrócenia do pracy. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy w Tarnowskich Górach wyrokiem z dnia4 grudnia 2014 roku oddalił powództwo w zakresie roszczenia o przywrócenie do pracyi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 6.375,60 złotych tytułem odszkodowania za rozwiązanie umowy o pracę z naruszeniem przepisów. Sąd Rejonowy oparł swoje rozstrzygnięcie na artykule 45 paragraf 2 Kodeksu pracy w związku z artykułem 47 (1) Kodeksu pracy uznając, że pracodawca wypowiadając powodowi umowę o prace naruszył przepis artykułu 30 paragraf 4 Kodeksu pracy. Apelację od powyższego wyroku złożyła strona pozwana. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja strony pozwanej nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty są nieuzasadnione.W ocenie Sądu II instancji, Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia odnośnie stanu faktycznego, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, a następniew prawidłowy sposób zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dokonał trafnej oceny zebranych dowodów i wyciągnął właściwe wnioski, które legły u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. Dokonana przez Sąd I instancji swobodna ocena dowodów nie narusza reguł przyjętych w artykule 233 paragraf 1 kpc. W konsekwencji Sąd Okręgowy, jako prawidłowe ocenił ustalenia faktyczne i rozważania prawne dokonane przez Sąd I instancji, uznał je za własne, co oznacza, iż zbędnym jest ich szczegółowe powtarzanie w uzasadnieniu sądu odwoławczego. Stanowisko takie prezentuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1998 roku w sprawie I PKN 339/98. W ocenie sądu II instancji, podniesione w apelacji strony pozwanej zarzuty, są nieuzasadnione i nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji prawidłowo, bowiem uznał, że wypowiedzenie powodu, powodowi umowy o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów, albowiem strona pozwana naruszyła artykuł 30 paragraf 4 Kodeksu pracy poprzez wskazanie zbyt ogólneji nieskonkretyzowanej przyczyny wypowiedzenia. Nie zostało, bowiem podane przez pracodawcę, z jakimi działaniami powoda należy łączyć niedbałe wykonywanie przez niego obowiązków służbowych. Podobnie również przyczyna dotycząca nieinformowania pracodawcy o braku możliwości podjęcia pracy, nie została skonkretyzowana poprzez wskazania chociażby, jakiego miało to dotyczyć okresu i co pracodawca w tym konkretnym przypadku rozumie pod sformułowaniem nieinformowanie pracodawcyo braku możliwości podjęcia pracy. Kodeks pracy nie przewiduje faktycznie katalogu przyczyn uzasadniających wypowiedzeniu umowy o pracę, przyjmuje się jednak,że przyczyna wypowiedzenia powinna być prawdziwa i na tyle ważna, aby uzasadniała dokonanie wypowiedzenia. Powinna to być, zatem przyczyna rzeczywista, konkretnai uzasadniona. Przypomnieć należy, że podanie przyczyny oznaczać powinno wskazanie konkretnego zdarzenia lub zdarzeń, względnie okoliczności, które zdaniem pracodawcy uzasadniają wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę. A naruszenie artykułu30 paragraf 4 Kodeksu pracy ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia, bądź, gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Stanowisko takie wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 roku I PKN 641/99 i które to stanowisko Sąd Okręgowy w całości podziela. Wskazać też należy, że pracodawca nie może uzupełnić przyczyny braku wskazania konkretnej przyczyny rozwiązania, bądź wypowiedzenia umowy o pracę, po wniesieniu przez pracownika powództwa o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie, co wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 rokuI PKN 423/98. Reasumując w ocenie Sądu II instancji należy jednoznacznie stwierdzić,że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę zostało dokonane z naruszeniem wymogów formalnych, artykuł 30 paragraf 4 Kodeksu pracy i Sąd Rejonowy prawidłowo, w oparciu o artykuł 47 (1) Kodeksu pracy, zasądził na rzecz powoda odszkodowanie. Mając, zatem powyższe na uwadze na mocy artykułu 386 paragraf 4 Kodeksu postępowania cywilnego sąd II instancji oddalił apelację strony pozwanej, jako pozbawianą podstaw.
Przepisywanie.pl SERWER - Automatyzacja Przepisywania Nagrań
Zatwierdzono transkrypcję dnia 21 lipca 2015 r.