Sygn. akt VIII P 410/23
UZASADNIENIE
wyroku z dnia 11 czerwca 2026 roku
W pozwie z dnia 17 lipca 2023 roku, skierowanym przeciwko Urzędowi (...) (dalej: „Urząd” lub „pozwany”), powódka (...) wniosła odwołanie od oświadczenia pozwanego w przedmiocie wypowiedzenia umowy o pracę, domagając się uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, a w wypadku upływu okresu wypowiedzenia - przywrócenia do pracy oraz wnosząc o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych (pozew k. 3-22).
W piśmie procesowym z dnia 23 listopada 2023 roku (data nadania pisma na poczcie) oświadczyła, że w miejsce roszczenia o przywrócenie do pracy domaga się odszkodowania kwocie 22.644 (3 x 7.548) złote (pismo k. 199-201).
Odpowiadając na pozew Urząd, działając za pośrednictwem pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie w całości powództwa oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu przytoczono argumentację celem wykazania zasadności zwolnienia powódki w oparciu o wskazane przyczyny wypowiedzenia (odpowiedź na pozew k. 222-233).
W piśmie procesowym z dnia 13 czerwca 2024 roku (data nadania pisma na poczcie) powódka wniosła dodatkowo o sprostowanie świadectwa pracy w punkcie 2) poprzez dopisanie wykonywania przez powódkę pracy w charakterze(...) w Biurze(...) (pismo k. 428-433).
Pozwany wniósł o oddalenie w całości rozszerzonego powództwa (k. 550-552).
W dalszym toku postępowania strony popierały powyższe stanowiska procesowe.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił, co następuje.
(...) była zatrudniona w Urzędzie w okresie od 1 sierpnia 1998 roku, przy czym od dnia 1 listopada 1998 roku na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony na stanowiskach kolejno: (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Wydziale (...), (...) Wydziału (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Biurze (...), (...) w Biurze (...). Z dniem 1 marca 2018 roku (...) została przeniesiona do pracy w Biurze (...) i świadczyła ją w Wydziale (...).
Począwszy od dnia 1 stycznia 2021 roku bezpośrednią przełożoną (...) była naczelnik Wydziału (...). Funkcję zastępcy dyrektora Biura (...) pełniła zaś (...), która była bezpośrednią przełożoną (...).
/świadectwo pracy k. 9/C akt osobowych, umowy o pracę na czas określony k. B2/B, k. B10/B akt osobowych, pismo k. 369/B akt osobowych, zeznania świadka (...) k. 459v, nagranie k. 462/
Do obowiązków (...) na stanowisku (...) w Biurze (...) należało: sporządzanie projektów Zarządzeń (...), przygotowywanie analiz i raportów dotyczących m.in. zmian w prawie w zakresie działań jednostki, sprawozdań i prognoz finansowych z projektu inwestycyjnego dla Biura (...), działania związane z konsultacjami społecznymi planów miejscowych i innych zagadnień przestrzennych, przygotowywanie projektów umów z zewnętrznymi wykonawcami we współpracy z zespołem radców prawnych oraz nadzór nad realizacją umów i prowadzenie rejestru, współpraca z partnerami społecznymi (...), (...), (...) oraz organizowanie spotkań z przedstawicielami społeczności lokalnych, debat i innych spotkań, przekazywanie informacji dotyczących interpretacji przepisów w sprawach procedur planistycznych i administracyjnych, wyroków sadów administracyjnych i orzeczeń organów nadzoru, organizacja i nadzór spotkań i warsztatów oraz tworzenie i koordynacja prac zespołów zadaniowych, organizacja kampanii promocyjnych i informacyjnych, prowadzenie procedur dotyczących przetargów w tym udział w komisjach przetargowych, organizacja wystaw i konferencji, inne zadania powierzone przez przełożonego.
/zakres obowiązków pracownika k. 372/B akt osobowych, wydruk korespondencji e-mail k. 256/
Do obowiązków każdego z pracowników Wydziału (...) należała archiwizacja dokumentacji, zarówno dokumentów własnych ale i innych, w tym sporządzonych przez pozostałych pracowników. Zgodnie z praktyką przyjętą u pracodawcy, pracownicy mieli dowolność w wyborze programów, dokumentów wystawionych w ramach których dokonywali archiwizacji. (...) miała wykonać archiwizację dokumentów właściwych dla konkursu „(...)”. W dniu 9 czerwca 2022 roku przełożona poleciła jej zajęcie się tą archiwizacją, wskazała jednocześnie na możliwość zmiany projektu. (...) domagała się udzielenia gwarancji co do braku pleśni na dokumentach podlegających archiwizacji. Przełożona poinformowała, że według jej wiedzy nie chodzi w tym przypadku o dokumenty przechowywane w szafie, do której dostała się woda. (...) wysłała kolejną wiadomość do przełożonej o następującej treści: „Sprawa jest dość poważna i dotyczy bezpieczeństwa pracy. Czekam zatem na oficjalne potwierdzenie, że dokumentacja, którą zamierzasz mi przekazać do archiwizacji nie zawiera pleśni, grzybów etc. I jest bezpieczna
”.
/wydruk korespondencji e-mail k. 244-245v, zeznania świadka (...) k. 460v-461, nagranie k. 462, zeznania świadka (...) k. 506v, nagranie k. 508, zeznania powódki k. 705, nagranie k. 706/
W grudniu 2021 roku (...) otrzymała polecenie przygotowania pełnomocnictwa dla wykonawcy projektu (...). Pełnomocnictwo to zostało sporządzone na niewłaściwym formularzu, w związku z czym została ona poproszona o naniesienie poprawek, otrzymując przy tym niezbędne wskazówki. Po upływie tygodnia (...) poinformowała przełożoną, że w związku z wykonywaniem pracy w formie zdalnej ma trudności z realizacją polecenia. Wskazała, że najlepszym sposobem rozwiązania tego problemu jest naniesienie poprawek przez (...) bądź innego pracownika Wydziału. Miała miejsce wymiana wiadomości między (...) a (...). Ze strony tej pierwszej padały następujące zwroty: „To może dla zaoszczędzenia czasu z szukaniem, zmień ten nagłówek”, „bardzo nie podoba mi się Twoja postawa oporu przed koleżeńską pomocą”, „mam nadzieję, że sprawę szybko mi wyjaśnisz”. Ostatecznie (...) oznajmiła, że sprawa zostanie skierowana do wyjaśnienia przez przełożoną (...).
/wydruk korespondencji e-mail k. 341-344v/
Pod koniec 2022 roku (...) oraz (...), która również pozostawała pracownikiem Wydziału (...), polecono przygotowanie projektu zarządzenia w ramach programu dotyczącego poprawy jakości ważnych przestrzeni publicznych. (...) poprosiła przełożoną o wskazanie poprawnej nazwy opracowania z „(...)” na inne lata np. „(...)” oraz przekazanie protokołów przyjęcia Programu i wykazu stron przyjmujących. Przełożona poinformowała, że z uwagi na wczesny etap projektu nie istniała potrzeba przekazywania ww. dokumentów. Projekt miał bowiem ulec kolejnym modyfikacjom. W odpowiedzi (...) wdała się w dyskusję o następującej treści „Nie zgadzam się z Twoim twierdzeniem, że informacje o które proszę są przedwczesne. W istocie chcesz żebym oszukała sporządzając treść zarządzenia czy pominęła prawdę?”. W odpowiedzi (...) ponownie uzasadniła, dlaczego uznała wnioskowane informacje za zbędne na tamtym etapie procedowania oraz poprosiła o powściągliwość w zakresie czynionych osądów i oskarżeń, co spotkało się z następującą reakcją ze strony (...): „Jestem w pracy, a Ty posunęłaś się zbyt daleko swoimi twierdzeniami. (…) Do moich obowiązków pracowniczych należy także zawiadomienie przełożonego, a następnie przełożonego wyższego szczebla o zauważonych nieprawidłowościach lub zauważonej niezgodności z przepisami prawa poleconego zadania – co uczyniłam rozmawiając z Tobą osobiście w dniu wczorajszym. Z powyższych względów Twoja wypowiedź z e-maila z godziny 3:33 PM zostanie przekazana wraz z całokształtem sprawy do dalszego wyjaśnienia i weryfikacji.” (...), w związku z trudnościami we współpracy z (...), zwróciła się z prośbą o zgodę na samodzielne wykonanie projektu zarządzenia.
/wydruk korespondencji e-mail k. 248-254, k. 329, zeznania świadka (...) k. 461, nagranie k. 462, 481v, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 532v, nagranie k. 536, zeznania świadka (...) k. 545v, nagranie k. 549/
Ponadto w grudniu 2022 roku (...) otrzymała polecenie przygotowania projektu pisma odpowiedzi do (...) w sprawie rekomendacji Biura (...) dotyczącej przeprowadzenia konkursu architektonicznego na budowę (...) przy ul. (...) w (...). Polecenie sporządzenia projektu poprzedzone zostało wskazaniem, jakie treści powinno uwzględniać pismo. Instrukcje naczelnika nie zostały uwzględnione przez (...), tak jak uwagi do przedstawionego przez (...) projektu pisma, poczynione przez Zastępcę Dyrektora (...). Propozycja dokumentu autorstwa (...) zawierała zwroty, które nie były grzecznościowe, a ponadto nie wynikała z niego deklarowana przez Urząd pomoc w organizacji konkursu. W efekcie pismo zostało przygotowane przez Zastępcę Dyrektora.
/wydruk korespondencji e-mail k. 305-306, obie wersje pisma k. 307-308, zeznania świadka (...) k. 480v-481v, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 533, nagranie k. 536/
Zgodnie z zasadami obowiązującymi w Urzędzie, pracownicy mieli obowiązek zamieszczania elektronicznych wersji dokumentów, nad którymi pracowali, na dysku Wydziału (dysk (...)), do którego dostęp mieli jedynie upoważnieni pracownicy. Praktyka ta miała umożliwić dostęp do plików innym pracownikom na wypadek absencji osoby odpowiadającej za dany dokument.
/zeznania świadka (...) k. 460, nagranie k. 462/
(...) niejednokrotnie zapisywała sporządzane przez siebie pliki na swojej stacji roboczej bądź na komputerze prywatnym. W dniu 28 lipca 2022 roku (...) poleciła (...) udostępnienie roboczej wersji zarządzania dotyczącego konkursu (...) na dysku wydziałowym. Dokument ten nie miał charakteru poufnego. (...) nie wykonała polecenia. W ciągu następnych dwóch dni (...) pozostawała niezdolna do pracy z powodu choroby.
(...) ponowiła polecenie zamieszczenia dokumentu na dysku, co spotkało się ze sprzeciwem (...), która oznajmiła, że dokument zostanie zamieszczony dopiero po akceptacji (...) z uwagi na osobistą odpowiedzialność pracownika za treść dokumentu. Plik został przeniesiony na dysk wydziałowy dopiero po trzykrotnie skierowanej w tym zakresie prośbie przełożonej oraz interwencji (...), jednakże w miejscu odmiennym od tego wskazanego przez (...). Nie był to jedyny przypadek odmowy przez (...) wykonania polecenia zamieszczenia materiałów służbowych na dysku wydziałowym. W styczniu 2023 roku podobna dyskusja między (...) a (...) nawiązała się w związku z treściami opracowanymi na użytek strony internetowej Urzędu.
/pismo k. 264-268 (strony 3 i 9 pisma), wydruk korespondencji e-mail k. 241-242, wydruk korespondencji k. 147, zeznania świadka (...) k. 460-460v, nagranie k. 462, zeznania świadka (...) k. 506, nagranie k. 508/
Sposób zachowania (...) polegający na uchylaniu się od zlecanych zadań oraz notorycznym wdawaniu się w dyskusję z przełożoną zaburzał pracę Wydziału i skutkował zlecaniem jej coraz to mniejszej ilości pracy.
/zeznania świadka (...) k. 459v, nagranie k. 462, zeznania świadka (...) k. 533v, nagranie k. 536/
(...), jak przeważająca część pracowników Biura (...), miała uprawnienia dostępu do (...) prowadzonej przez Biuro (...). (...) nie zlecała (...) wypełniania druków dotyczących ksiąg wieczystych nieruchomości pozostających w jej własności bądź własności członków jej rodziny.
/zeznania świadka (...) k. 480-480v, nagranie k. 483/
W dniu 30 stycznia 2023 roku polecono naczelnikom, w tym (...) weryfikację dostępu podległych jej służbowo pracowników do (...). Weryfikacja wykazała, że (...) wyszukiwała dane osób, w tym (...) i członków jej rodziny, co pozostawało bez związku ze zlecanymi jej zadaniami służbowymi. Pracodawca stwierdził naruszenie bezpieczeństwa oraz ochrony danych osobowych.
/pismo k. 289, zestawienia logowań pracowników w systemie k. 290-297, zeznania świadka (...) k. 480v, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 505v, nagranie k. 508/
W związku z powyższym odebrano (...) uprawnień do danych z (...).
/pismo k. 374, zeznania świadka (...) k. 480v, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 505v, nagranie k. 508/
W Urzędzie regularnie prowadzone były praktyki dla stażystów. Zwyczajowo pracownicy Urzędu angażowali stażystów w wykonywane przez siebie prace. W lipcu 2022 roku (...) w obecności współpracownika (...) wyraziła brak zrozumienia dla faktu zatrudnienia w Urzędzie (...) Rosjan, w szczególności po doniesieniach o działalności szpiegowskiej w Urzędzie (...). Stwierdzenie to odnosiło się do zatrudnionej w Urzędzie rosyjskojęzycznej stażystki (...). Jedynym zadaniem służbowym, z którym (...) zwróciła się do (...), było zaniesienie korespondencji do kancelarii.
/wydruk korespondencji e-mai k. 337, zeznania świadka (...) k. 482, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 534, nagranie k. 536, zeznania świadka (...) k. 546v, nagranie k. (...)/
W dniu 25 stycznia 2022 roku (...) skierowała do (...) prośbę o wydanie opinii dotyczącej jej pracy na potrzeby jej kandydatury na pełnienie funkcji biegłego sądowego tj. specjalisty z zakresu (...) Wydane jej zostały pozytywne referencje, w których wskazano zajmowane w Urzędzie (...) stanowisko, zakres zadań służbowych. Referencje zawierały stwierdzenie, że zadania Urzędu wykonywane są przez (...) w sposób bezstronny i obiektywny.
/korespondencja mailowa k. 270-271, referencje k. 272/
Pracodawca przeprowadził ocenę uproszczoną pracy (...) za okres od 1 września 2022 roku do 30 listopada 2022 roku. Została ona oceniona w zakresie następujących kryteriów:
1)
wiedza zawodowa – powyżej oczekiwań,
2)
sumienność – na poziomie oczekiwań;
3)
dążenie do rezultatów – na poziomie oczekiwań;
4)
samodzielność – powyżej oczekiwań;
5)
obsługa klienta zewnętrznego i wewnętrznego – poniżej oczekiwań .
Pracodawca wskazał na konieczność poprawy stosunku do współpracowników. /korespondencja mailowa k. 277/
(...) była nieobecna w pracy z powodu choroby w okresach: od 8 sierpnia 2022 roku do 30 września 2022 roku, z czego zwolnienie lekarskie na wskazany okres ulegało kilkukrotnemu (4-krotnemu) przedłużaniu. Nieobecna była również w okresie od 2 stycznia 2023 roku do 3 marca 2023 roku. W tym przypadku zwolnienie również podlegało wielokrotnemu (7-krotnemu) przedłużaniu. (...) o przyczynie nieobecności poinformowała pracodawcę jedynie w trakcie pierwszego zwolnienia lekarskiego w tym okresie, które wystawione zostało na okres od 2 stycznia 2023 roku do 13 stycznia 2023 roku oraz w dniu 16 stycznia 2023 roku. W dniu 16 lutego 2023 roku stawiła się w miejscu pracy w celu odebrania druku PIT-11 za 2022 rok. Jej nieobecności oraz brak informacji o przyczynie nieobecności w pierwszym dniu nieobecności oraz jej przewidywanej długości skutkował trudnościami organizacyjnymi w delegowaniu zadań w ramach nielicznego osobowo Wydziału (5 pracowników), w którym była zatrudniona. Istniała konieczność nawiązywania kontaktu z Biurem (...) w celu pozyskiwania informacji o przyczynie i przewidywanym czasie trwania nieobecności (...) w miejscu pracy.
/korespondencja mailowa k. 311-324, notatka k. 310, zaświadczenie o pobieraniu wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy oraz zasiłku chorobowego k. 448-450, zeznania świadka (...) k. 459v, nagranie k. 462, k. 481, nagranie k. 483, zeznania świadka (...) k. 533, nagranie k. 536, wydruk korespondencji k. 564/
Zgodnie z przyjętymi w Urzędzie zasadami organizacyjnymi, w przypadku skierowania na badania z zakresu medycyny pracy, pracownicy mieli obowiązek dostarczenia orzeczenia lekarskiego medycyny pracy do Biura (...).
/zeznania świadka (...) k. 504v, nagranie k. 508, zeznania świadka (...) k. 547, nagranie k. 549/
W dniu 6 marca 2023 roku pracodawca polecił (...) dostarczenie orzeczenia lekarskiego o dopuszczeniu do pracy po długotrwałej absencji chorobowej. W dniu 14 marca 2023 roku (...) przekazała dokument pracownikowi Biura (...) (...), została jednak poinformowana przez nią, że orzeczenie lekarskie winno zostać dostarczone bezpośrednio do Biura (...). (...) odparła, że nie ma takiego obowiązku, gdyż nie pełni funkcji gońca, po czym oddaliła się w kierunku windy. (...) udała się w tym samym kierunku i oddała dokument (...). Z uwagi na to, że ta nie chcąc odebrać dokumentu skrzyżowała ręce na klatce piersiowej, (...) włożyła go jej między ręce a klatkę piersiową. (...) podjęła następnie próbę przekazania dokumentu innemu pracownikowi (...) napotkanej w windzie, a gdy ta nie przyjęła dokumentu, (...) położyła go na biurku (...). Dokument został zwrócony (...) przez (...) (został położony na biurku (...) w jej obecności) wraz z ponownym poleceniem osobistego przekazania go do Biura (...). (...) nie przekazała dokumentu do właściwej jednostki. Jego skan wysłała do Zastępcy Prezydenta Miasta.
/wydruk korespondencji e-mail k. 237, k. 239, zeznania świadka (...) k. 459v-460, nagranie k. 462, zeznania świadka (...) k. 504v, nagranie k. 508, zeznania świadka (...) k. 547, nagranie k. 549/
W związku z tą sytuacją (...) zgłosiła incydent bezpieczeństwa. Postępowanie wyjaśniające zakończyło się brakiem stwierdzenia naruszenia zasad bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych.
/zgłoszenie naruszenia danych osobowych k. 236, korespondencja mailowa k. 237v, k. 239v, informacja o zakończeniu procedury wyjaśniającej k. 240, zeznania świadka (...) k. 504v-505, nagranie k. 508/
Naczelnik Wydziału (...) trzykrotnie (12 grudnia 2022 roku, 4 stycznia 2023 roku oraz 9 stycznia 2023 roku) występował do Dyrekcji Biura (...) o przeniesienie (...) do innej jednostki organizacyjnej. Wnioski uzasadniane były osobowymi przeszkodami we współpracy oraz trudnościami (...) w funkcjonowaniu w hierarchicznej strukturze Urzędu. (...) podkreślała, że (...) nie respektuje poleceń służbowych, których zasadność nieustająco poddaje w wątpliwość. Działania te wywołują u naczelnika uczucie stresu oraz trudności we właściwym delegowaniu zadań w Wydziale.
/wydruk korespondencji e-mail k. 255-256, pismo z dnia 22 marca 2023 roku k. 264-268, zeznania świadka (...) k. 459v, nagranie k. 462/
W dniu 12 grudnia 2022 roku (...) skierowała do pracodawcy zawiadomienie o nadużyciu lub nieprawidłowościach w Wydziale (...). Nadużycie to miało pozostawać w bezpośrednim związku z faktem wynajmowania mieszkania pozostającego we własności (...) pracownikowi Wydziału (...). Procedura wyjaśniająca wszczęta przez pełnomocnika (...) ds. (...) zakończyła się brakiem stwierdzenia nadużyć.
/korespondencja mailowa k. 351-352, pismo k. 366/
W dniu 22 marca 2023 roku (...) złożyła zawiadomienie o stosowaniu wobec niej przez (...) zachowań noszących znamiona mobbingu.
/pismo k. 264-268/
Z uwagi na uzasadnione potrzeby pracodawcy (...) została przeniesiona z dniem 8 maja 2023 roku na okres 3 miesięcy do pracy w Wydziale (...)w Biurze (...).
/pismo k. 353/
W dniu 5 maja 2023 roku (...) skierowała do pracowników Biura (...) wiadomość grupową e-mail o następującej treści: „Szanowne Koleżanki, Szanowni Koledzy, Szanowna Dyrekcjo, z dniem dzisiejszym kończę pracę w (...), co prawda przechodzę do Biura (...), ale jednak żegnam się z (...). Chciałam wszystkim serdecznie podziękować za wspólnie spędzony czas. Szczególnie dziękuję tym wszystkim, którzy wspierali mnie w drodze, którą wybrałam. (…) Dla tych, którzy chcą zachować kontakt z (...) zostawiam telefon (...). Natomiast dla tych, którzy chcą mieć kontakt z (...) rzeczoznawcą majątkowym, doradcą rynku nieruchomości zostawiam także e-mail: „(...)”.
Wiadomość ta uznana została przez Pełnomocnika (...) ds. (...) za naruszającą ustaloną organizację i porządek pracy oraz zasady Kodeksu Etyki pracowników Urzędu, w szczególności uczciwości i rzetelności.
/wydruk wiadomości e-mail k. 336, opinia k. 365, zeznania świadka (...) k. 534v, nagranie k. 536/
Pracodawca skierował do działającej w zakładzie pracy organizacji związkowej zawiadomienie o zamiarze wypowiedzenia (...) umowy o pracę wraz ze wskazaniem przyczyn uzasadniających podjętą decyzję. Zakładowa Organizacja Związkowa Nr (...) odniosła się do pisma pracodawcy w sposób negatywny.
/pismo pracodawcy k. 2/C akt osobowych, pismo organizacji związkowej k. 3/C akt osobowych/
W dniu 27 czerwca 2023 roku pracodawca oświadczył na piśmie (...), że rozwiązuje z nią umowę o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na dzień 30 września 2023 roku. Jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę wskazaną utratę zaufania do pracownika w związku z:
1)
niewykonywaniem poleceń przełożonych oraz ciągłych uchylaniem się od wykonywania zlecanych zadań polegające m.in. na:
a)
odmowie w dniu 14 i 15 marca 2023 roku dostarczenia do pracodawcy (tj. do Biura (...), które zgodnie z Regulaminem organizacyjnym (...) dokonuje czynności w sprawach z zakresu prawa pracy w stosunku do pracowników tego Urzędu) orzeczenia lekarskiego dopuszczającego do pracy po długotrwałej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. Pracodawca podkreślił, że w dniu 6 marca 2023 roku (...) otrzymała od pracodawcy pismo polecające dostarczenie do Biura (...) przedmiotowego orzeczenia lekarskiego. W dniu 14 marca 2023 roku stawiła się ona do pracy po zwolnieniu lekarskim, w dalszym ciągu nie przedstawiając pracodawcy orzeczenia lekarskiego dopuszczającego do pracy po długotrwałej niezdolności do pracy spowodowanej chorobą. W tym samym dniu odmówiła nawiązania kontaktu z pracownikiem Biura (...) panią (...), następnie nie wykonała polecenia pani (...) Zastępcy Dyrektora Biura (...) dotyczącego przekazania przedmiotowego orzeczenia do Biura (...);
b)
braku przechowywania sporządzonych przez siebie dokumentów na wspólnym roboczym dysku zespołu, co uniemożliwiało dostęp współpracownikom do tych plików i utrudniało pracę Wydziału w przypadku nieobecności (...) w pracy, w szczególności w dniu 27 lipca 2022 roku jej przełożona poleciła wgranie na wewnętrzny biurowy dysk plików z zarządzeniami, którymi zajmowała się pracownica w tamtym czasie. (...) nie zastosowała się do tego polecenia, co z uwagi na późniejsze nieobecności w pracy zablokowało pracę wydziału w sprawie na kolejne 2 dni. W dniu 28 lipca 2022 roku polecenie to zostało przesłane pracownicy w formie elektronicznej, która w dalszym ciągu kwestionowała jego zasadność;
c)
odmowie w czerwcu 2022 roku wykonania polecenia służbowego bezpośredniego przełożonego dotyczącego archiwizacji dokumentacji, mimo że pozostali pracownicy Wydziału wykonują przedmiotowe czynności;
d)
braku dołożenia w grudniu 2022 roku należytych starań w przygotowaniu projektu zarządzenia dotyczącego przyjęcie do realizacji programu „(...)”, w szczególności już na wczesnym etapie przygotowywania tego projektu (...) piętrzyła trudności, powodowała problemy w komunikacji ze współpracownikiem, a także demonstrowała niechęć do wykonywania tego polecenia, co spowodowało w dniu 12 grudnia 2022 roku prośbę pracownika mającego z nią współpracować o możliwość samodzielnego przygotowania tego zarządzenia;
e)
regularnym lekceważeniu poleceń służbowych Naczelnika Wydziału (...) i podważaniu, również w obecności innych pracowników jego kompetencji, tworzeniu problemów, w celu niezrealizowania powierzonych zadań (a te już zrealizowane (...) wykonuje niechętnie, bez zaangażowania, w sposób odbiegający od oczekiwań przełożonych);
2)
wykorzystywaniem dostępu do systemu (...) niezgodnie z realizowanymi zadaniami służbowymi, polegające na wyszukiwaniu danych niezwiązanych z wykonywaniem zadań służbowych, w tym danych bezpośredniego przełożonego i członków jego rodziny. W wyniku prowadzonych na polecenie Zastępcy Dyrektora (...) przestrzennego czynności weryfikacyjnych logowań do systemu (...) w styczniu 2023 roku okazało się, że w dniach 15-16 grudnia 2022 roku (...) wyszukiwała dane osób niezwiązanych z wykonywaniem zadań służbowych. Sytuacja została zgłoszona do Biura (...) jako incydent bezpieczeństwa danych osobowych. Biuro Organizacji (...) jako komórka właściwa w sprawach związanych z bezpieczeństwem danych osobowych w piśmie z dnia 14 lutego 2023 roku wskazała (...) jaką osobę odpowiedzialną za naruszenie bezpieczeństwa i ochrony danych osobowych oraz zaleciło rozważenie wyciągnięcia konsekwencji służbowych wobec pracownicy oraz odebranie uprawnień do ww. systemu informatycznego umożliwiających dostęp do baz danych;
3)
brakiem sumienności i staranności w realizowaniu zlecanych zadań, m.in. w przygotowanym w grudniu 2022 roku przez (...) projekcie pisma odpowiedzi do (...) w sprawie rekomendacji Biura (...) dotyczącej przeprowadzenia konkursu architektonicznego na budowę (...) przy ul. (...), nie uwzględniła ona uwag i zaleceń przełożonych. W efekcie pismo musiało zostać skorygowane przez Zastępcę Dyrektora Biura, ponieważ opinie i uwagi bezpośredniego przełożonego tj. naczelnika Wydziału zostały przez (...) zlekceważone;
4)
nieinformowaniem przełożonych o nieobecności i przewidywanym okresie jej trwania, zgodnie z przyjętym u pracodawcy Regulaminem pracy, co uniemożliwiało naczelnikowi Wydziału zaplanowanie pracy dla całego Wydziału, w tym delegowanie obowiązków (...) innym pracownikom, z uwagi na brak informacji jak długo będzie trwała absencja. W szczególności chodziło o:
a)
nieobecności w okresach od 2 stycznia 2023 roku do 13 stycznia 2023 roku, od 16 stycznia 2023 roku do 23 stycznia 2023 roku, od 24 stycznia 2023 roku do 27 stycznia 2023 roku oraz od 30 stycznia 2023 roku do 10 lutego 2023 roku – brak poinformowania bezpośredniego przełożonego spowodował konieczność pozyskania takiej informacji z Biura (...);
b)
sytuację, w której przebywając na zwolnieniu lekarskim trwającym od 13 lutego 2023 roku do 24 lutego 2023 roku (...) przybyła w dniu 15 lutego 2023 roku do siedziby Biura(...) w celu odebrania druku PIT-11 za 2022 rok. Pomimo tej okoliczności nie stawiła się u żadnego z przełożonych i nie poinformowała o przyczynie swojej nieobecności ani długości jej trwania. Brak informacji o przewidywanym okresie nieobecności powoduje, że zadania będące w zakresie obowiązków służbowych (...) realizowane są bez jej udziału;
5)
niestosowaniem się do obowiązujących w zakładzie pracy rozwiązań organizacyjnych, brak samodzielności i inicjatywy na poziomie oczekiwaniem na stanowisku głównego specjalisty. Negowanie i kwestionowanie zlecanych zadań, czego konsekwencją było to że, że naczelnik Wydziału(...) delegował jej coraz mniej zadań a zadania, które powinna wykonywać, przełożony wykonywał sam lub zlecał je innym pracownikom. W efekcie doprowadziło to do sytuacji, że pozostali pracownicy Wydziału mimo swoich zadań byli obciążeni dodatkową pracą, które powinna być wykonana przez (...);
6)
lekceważącym traktowaniem stażystki i zachowaniami o charakterze ksenofobicznym, dotyczące jej pochodzenia oraz zlecanie zadań mających na celu jej poniżenie. Powyższe stanowiło zachowanie, które łamie wszelkie obowiązujące zasady współżycia społecznego w zakładzie pracy. Między innymi w lipcu 2022 roku w obecności innego pracownika Wydziału (...) komentowała zasadność zatrudnienia w Urzędzie osób posługujących się językiem rosyjskim oraz w sposób demonstracyjny i podniesionym głosem wydawała stażystce polecenia zaniesienia pism do kancelarii. Wskazać przy tym należy, że zlecanie zadań pracownikom i stażystom leży w gestii naczelnika, bądź wyższego szczebla przełożonego, a nie pracownika na wyższym, ale nie kierowniczym stanowisku;
7)
przekazaniem do pracowników Biura (...) informacji o treści zawierającej ofertę usług, w zakresie rzeczoznawstwa majątkowego oraz doradztwa rynku nieruchomości, co stanowiło akwizycję – w godzinach pracy, za pomocą wyposażenia pracowniczego, z wykorzystaniem służbowo posiadanych danych osobowych pracowników Urzędu (...), prowadzonej przez (...) działalności gospodarczej. Pracodawca podkreślił, że w dniu 5 maja 2023 roku o godzinie 15:43 wysłała ona maila do pracowników Biura (...), zawierającego grzecznościowe pożegnanie w związku z oddelegowaniem do wykonywania pracy w Biurze (...), zawierającego także informacje o treści: „Dla tych, którzy chcą zachować kontakt z (...) zostawiam telefon (...). Natomiast dla tych, którzy chcą mieć kontakt (...) rzeczoznawcą majątkowym, doradcą rynku nieruchomości, zostawiam także e-mail: (...), co
a)
pozostawało w sprzeczności z zajęciami, które wykonywała ona w ramach obowiązków służbowych i kolidowało z prawidłową organizacją pracy, jednocześnie wywołując uzasadnione podejrzenia wykonywania dodatkowych zajęć w godzinach pracy z wykorzystaniem zasobów pracodawcy, w tym danych osobowych pracowników;
b)
stanowiło naruszenie obowiązku przestrzegania w zakładzie pracy zasad współżycia społecznego, jako że na skutek tego działania realizowany był interes prywatny, nie zaś interes publiczny;
c)
naruszyło zasady Kodeksu Etyki pracowników Urzędu (...), tj. uczciwość i rzetelność oraz współodpowiedzialność za działania – inni pracownicy Urzędu (...) otrzymali w korespondencji służbowej ofertę prywatnej działalności gospodarczej, co mogło spowodować obniżenie autorytetu i wiarygodności Urzędu. Otrzymana komercyjna treść e-maila może być ponadto uzna za niezamówioną informację handlową.
Pracodawca podkreślił, że zachowania te stanowią naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych określonych w § 8 ust. 2 pkt. 2, 3, 9 i 14 oraz § 38 ust. 2 Regulaminu pracy Urzędu(...), art. 24 ust. 1 i 2 pkt. 2 4 i 5, art. 25 ust. 1 oraz art. 30 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, art. 10 ust. 1 ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną, § 2 ust. 3, § 3 ust. 2 pkt. 2 i 6 Kodeksu Etyki pracowników Urzędu, art. 100 § 1 i 2 pkt. 2 4 5 i 6 Kodeksu pracy, § 2 Rozporządzenia ministra pracy i polityki społecznej w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy. Pracodawca podkreślił również, że postępowanie (...) destabilizuje pracę Wydziału (...) i nie daje gwarancji prawidłowej realizacji jego zadań oraz że wielokrotne rozmowy przeprowadzanie przez przełożonych nie skutkowały poprawą realizacji zadań.
W piśmie zawarte zostało pouczenie o prawie do złożenia odwołania do sądu pracy.
/oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem k. 430/B akt osobowych/
Pracodawca w dniu 6 października 2023 roku wydał (...) świadectwo pracy. Wskazał, że w okresie zatrudnienia wykonywała pracę na stanowisku: (...) w Urzędzie (...), referenta w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Urzędzie (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Wydziale (...), (...) p.o. Zastępcy Naczelnika Wydziału (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Wydziale (...), (...) w Biurze (...), (...) w Biurze (...).
/świadectwo pracy k. 6/C akt osobowych/
(...) w dniu 20 października 2023 roku wniosła o sprostowanie wydanego świadectwa pracy poprzez m.in. uzupełnienie, że w trakcie okresu zatrudnienia w Urzędzie wykonywała również pracę na stanowisku (...) w Biurze (...)
Pracodawca w dniu 16 listopada 2023 roku doręczył (...) sprostowane świadectwo pracy wraz z pismem przewodnim, w którym m.in. odmówił sprostowania świadectwa pracy w zakresie wskazania w nim, że wykonywała ona pracę w Biurze (...), gdyż praca w tym Biurze wynikała z czasowego oddelegowania.
/wniosek o sprostowanie świadectwa pracy k. 7/C akt osobowych, poprawione świadectwo pracy z dowodem doręczenia i pismem przewodnim k. 9/C akt osobowych/
Miesięczne wynagrodzenie (...), liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wynosiło 7.548 złotych brutto.
/zaświadczenie o wynagrodzeniu k. 235/
Sąd Rejonowy - Sąd Pracy ustalił stan faktyczny w oparciu o wskazane wyżej dokumenty czy wydruki znajdujące się w aktach sprawy i aktach osobowych powódki, które nie budziły wątpliwości co do informacji w nich zawartych, jak i autentyczności i nie były, przynajmniej jako istniejące o zawartej w nich treści, kwestionowane przez strony.
Co się tyczy dowodów złożonych przez powódkę tytułem załączników do pozwu, zwłaszcza wydruków służbowej korespondencji e-mail, to w gruncie rzeczy potwierdziły one stawiane jej przez pozwanego zarzuty (np. nieprzechowywanie sporządzanych przez siebie dokumentów na wspólnym dysku czy lekceważący stosunek do poleceń służbowych, tworzenie problemów w celu niezrealizowania powierzanych zadań), zresztą część tego materiału została następnie przedstawiona przez pozwanego wraz z odpowiedzią na pozew.
W sprawie zeznawali następujący świadkowie: (...) (k. 459-461v, nagranie k. 462, k. 480-482, nagranie k. 483, ), (...) (k. 504-507, nagranie k. 508, 532v-534v, nagranie k. 536), (...) (k. 545v-546, nagranie k. 549), F. J. (k. 546-547, nagranie k. 549) i (...) (k. 547-547v, nagranie k. 549).
Zeznania ww. świadków zasłużyły na uwzględnienie, jako wewnętrznie i wzajemnie spójne, a w każdym razie wzajemnie niesprzeczne, znajdujące nadto odzwierciedlenie w odpowiednich dowodach nieosobowych. Zeznania poszczególnych świadków potwierdzają w różnym zakresie czy stopniu okoliczności, które ujęte zostały przez pozwanego pracodawcę jako przyczyny wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Treść i forma zeznań świadków, w tym (...), która przyznała, że była w konflikcie z powódką, pozwalają na wniosek, że świadkowie starali się relacjonować rzeczowo i szczerze, nie konfabulując czy przesadnie akcentując pewne zarzucane powódce zachowania.
Zeznania powódki (...) (k. 423-424v, nagranie k. 426 w zw. z k. 703v, nagranie k. 706, k. 703v-705v, nagranie k. 706, k. 707-708v, nagranie k. 710) zasłużyły na uwzględnienie jedynie w tej części, w której odnoszą się do faktów niespornych czy wynikających z przeprowadzonych, wiarygodnych dowodów.
W różnych miejscach zeznania powódki (w tym potwierdzone przez nią tytułem zeznań informacyjne wyjaśnienia) są niewiarygodne. Przykładowo powódka wyrażała brak pewności co do tego, kto był jej przełożonym (k. 423v, 00:10:43-00:13:28 w zw. z k. 703v, 00:24:59), a co miało dużą wagę w sprawie wobec części przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę odnoszących się wprost do współpracy powódki z przełożonym. Tymczasem z dowodów nieosobowych jasno wynika, kto był jej bezpośrednim przełożonym. Z wydruków korespondencji mailowej wynika wręcz, iż sama powódka nie miała w tym względzie żadnych wątpliwości (np. „nie podoba mi się Twoje sformułowanie jako mojej bezpośredniej przełożonej”, „jesteś w sumie moją bezpośrednią przełożoną” – k. 341v). Powódka podała nadto, że nigdy nie odmawiała niczego przełożonemu (k. 424, 00:31:01 w zw. z k. 703v, 00:24:59). Co innego jednak wynika z przeprowadzonych dowodów, w świetle których powódka odmawiała wprost (np. k. 78v – odmowa przechowywania plików na wspólnym dysku) względnie na zasadzie zwlekania czy sugestii, aby zajął się zleconym zadaniem ktoś inny (np. korespondencja na k. 325-331 – kwestia przygotowania zarządzenia, czy k. 341-344 – kwestia korekty dokumentu, k. 244-245 – kwestia archiwizowania dokumentacji). Powódka nie była w stanie przekonująco wyjaśnić, dlaczego nie dostarczyła orzeczenia medycyny pracy do właściwej komórki kadrowej Urzędu pomimo takich kierowanych do niej instrukcji. Powoływanie się w tym zakresie na bliżej nieokreślone zasady współżycia społecznego i niepotwierdzoną w sprawie politykę dobrych praktyk, a ponadto tłumaczenie, iż nie może jeździć po (...), jawią się jako wręcz naiwne. Postępowanie dowodowe nie potwierdziło również zeznań powódki co do tego, że nigdy nie korzystała z (...), czy też że (...) miałaby polecać podległym pracownikom sprawdzanie danych z tego systemu w celach pozasłużbowych. Co należy odnotować, powódka unikała odpowiedzi na niektóre pytania zadawane jej w ramach przesłuchania. Np. na pytanie: „Czy (...) i (...) zwracały się do powódki, aby umieszczała projekty na dysku „(...)” i zgłaszały w tym zakresie do powódki zastrzeżenia?”, powódka zeznała: „Wszelkie informacje są umieszczone w mailach” (k. 704v, 00:57:17), czy na pytanie: „Czy powódka kiedykolwiek odmówiła wykonania zleconego zadania, czy podważała te polecenia, czy kiedykolwiek przełożone zwracały powódce uwagę?”, powódka zeznała: „Byłam dobrze oceniana w tych ocenach uproszczonych” (k. 705, 01:17:48). Na rozprawie w dniu 19 maja 2026 roku odpowiedzi powódki na pytania pełnomocnika pozwanego odnosiły się do innych okoliczności niż objęte pytaniami, co odznaczono w pisemnym protokole rozprawy (k. 707v, 00:06:22).
Na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 roku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy postanowił na podstawie art. 235
2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 205
3 § 2 k.p.c. pominąć dowody zawnioskowane przez powódkę w tym dniu (k. 532v).
Na rozprawie w dniu 17 marca 2026 roku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy postanowił:
1)
na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominąć dowody zawnioskowane w punkcie 2 pisma strony powodowej z dnia 12 czerwca 2024 roku, a także w punkcie 6 tego pisma w zakresie wykraczającym ponad dokumentację złożoną już w tej sprawie, w szczególności wraz z aktami osobowymi;
2)
zmienić postanowienie dowodowe wydane na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2025 roku co do dowodów osobowych zgłoszonych przez stronę powodową, w ten sposób, że dowód z zeznań świadka (...) pominąć na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c. i art. 235
2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. – a contrario.
Ponadto na rozprawie w dniu 17 marca 2026 roku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy postanowił:
1)
na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominąć dowody z zeznań tych świadków zgłoszonych przez stronę pozwaną, którzy nie zostali dotychczas przesłuchani;
2)
na podstawie art. 235
2 § 1 k.p.c. w zw. z art. 205
3 § 2 k.p.c. pominąć dowody złożone przez powódkę w tym dniu.
Co się tyczy dowodów pominiętych na podstawie art. 235
(
2) § 1 k.p.c. w zw. z art. 205
(
3) § 2 k.p.c., to uznać należało je za spóźnione. W dniu 23 maja 2024 roku powódka została zobowiązana do złożenia w terminie 3 tygodni pisma przygotowawczego ze zgłoszeniem ewentualnych dodatkowych, wszystkich twierdzeń i dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy pod rygorem utarty prawa powoływania ich w toku dalszego postępowania (k. 425). Dowody z zeznań świadka (...), jak też wydruki i kserokopie (razem 140 kart) zgłoszone zostały w dniach odpowiednio: 21 sierpnia 2025 roku i 17 marca 2026 roku, a więc ze znacznym uchybieniem ww., 3-tygodniowemu terminowi. Ponadto powódka nie uprawdopodobniła, aby zgłoszenie tych dowodów nie mogło nastąpić wraz z pismem przygotowawczym w czerwcu 2024 roku. Zawnioskowane dowody nieosobowe pochodziły z lat 2022-2023, a fakt, że (...) wcześniej “była jeszcze pracownikiem pozwanego” (k. 532-532v) czy też że świadkowie “kłamali”, nie stanowi o niemożliwości wcześniejszego zawnioskowania o dowód z zeznań (...) czy z ww. dowodów nieosobowych. Jednym z celów wprowadzenia regulacji prekluzji z art. 205
(
3) § 2 k.p.c. było to, aby świadkowie mogli się odnieść do złożonych przez strony przed rozprawą istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów nieosobowych, gdyż hipotetyczne uwzględnienie takich dowodów zawnioskowanych dopiero po przesłuchaniu świadków uniemożliwiałoby takie odniesienie się względnie rodziłoby konieczność przesłuchań uzupełniających.
Dowody zawnioskowane w punkcie 2 pisma strony powodowej z dnia 12 czerwca 2024 roku (k. 428-429), a także w punkcie 6 tego pisma (k. 429) w zakresie wykraczającym ponad dokumentację złożoną już w tej sprawie, w szczególności wraz z aktami osobowymi, jak też dowód zgłoszony w piśmie z dnia 12 czerwca 2024 roku (k. 429) i dowód z zeznań świadka (...) na fakty podane w dniu 21 sierpnia 2025 roku (k. 532) podlegały pominięciu na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c., jako odnoszące się do faktów niemających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (powódka nie dochodziła w tej sprawie roszczeń z tytułu dyskryminacji, w tym dyskryminacji płacowej). Ponadto w myśl art. 227 k.p.c., przedmiotem dowodu są fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś oceny (np. co do tego, czy inni świadkowie konfabulują, czy wypowiedzenie umowy o pracę było bezprawne itp.).
Na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 2 k.p.c. pominięto także dowody z zeznań tych świadków zgłoszonych przez stronę pozwaną, którzy nie zostali dotychczas przesłuchani. Przeprowadzone dowody okazały się wystarczające dla ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnoszenie się do tych faktów przez innych jeszcze świadków, w celu potwierdzenia zawnioskowanych przez pozwanego tez dowodowych, byłoby zbędne i prowadziłoby tylko do nieuzasadnionego przedłużania postępowania. Częściowo zaś chodzi o zawnioskowane fakty, które wykraczają poza przedstawione powódce na piśmie przyczyny wypowiedzenia (np. wniosek o zeznania świadka (...) k. 226) i jako takie nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył, co następuje.
Powództwo nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 44 k.p., pracownik może wnieść odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu pracy. Zgodnie zaś z treścią art. 45 § 1 k.p., w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.
Powódka (...) domagała się ostatecznie zasądzenia od pozwanego odszkodowania.
Stosownie do treści art. 30 § 4 k.p., wypowiadając umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony pracodawca ma obowiązek wskazać na piśmie przyczynę wypowiedzenia. Przyczyna wypowiedzenia powinna być sformułowana na piśmie, w sposób konkretny, powinna być rzeczywista i stanowić dostateczne uzasadnienie decyzji pracodawcy. Nie musi jednak mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości, skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy (tak słusznie Sąd Najwyższy w: wyroku z dnia 13 maja 1998 roku, sygn. I PKN 105/98, wyroku z dnia 1 października 1997 roku, sygn. I PKN 315/97, czy wyroku z dnia 4 grudnia 1997 roku, sygn. I PKN 419/97).
Konstrukcja taka ma na celu ochronę pracownika przed arbitralnym zachowaniem się pracodawcy oraz umożliwienie pracownikowi oceny słuszności wypowiedzenia i w tym kontekście rozważenie celowości kwestionowania wypowiedzenia w postępowaniu sądowym. W razie bowiem wniesienia przez pracownika odwołania od wypowiedzenia przez pracodawcę umowy o pracę, przedmiotem badania sądu pracy jest, jak już wyżej wskazano, zasadność i prawdziwość tej właśnie przyczyny wypowiedzenia (ujętej w oświadczeniu o wypowiedzeniu), bowiem pozwany nie może opierać zasadności rozwiązania umowy o pracę o inną przyczynę niż wskazana w wypowiedzeniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 1999 roku, sygn. I PKN 571/98).
Naruszenie art. 30 § 4 k.p. zachodzi wówczas, gdy pracodawca w ogóle nie wskazuje przyczyny wypowiedzenia lub gdy jest ona niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika i nieweryfikowalna.
Przyjmuje się słusznie
, iż w sytuacji, gdy pracodawca wskazuje kilka przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę, to należy je oceniać łącznie, gdyż możliwe jest, że żadna z nich samodzielnie nie uzasadnia wypowiedzenia, ale razem je uzasadniają (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2007 roku, I PK 187/06, OSNCP 2008/3-4/35). Może też zaistnieć taka sytuacja, że tylko część z tych wskazanych przyczyn, a może nawet tylko jedna z nich spełnia ww. wymogi. Brak jest jednak podstaw do sądowego podważenia złożonego wypowiedzenia, jeśli chociaż jedna wskazana przyczyna jest konkretna, prawdziwa i sama w sobie dostatecznie uzasadnienia rozwiązanie umowy o pracę w tym trybie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy niniejszej należy stwierdzić, że oświadczenie pozwanego pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, złożone powódce w dniu 27 czerwca 2023 roku, odpowiada wymogom formalnym określonym w art. 30 § 4 k.p.. Oświadczenie to zostało złożone na piśmie, zaś wskazane przez pozwanego przyczyny wypowiedzenia zostały określony w sposób konkretny i zrozumiały. Pismo w tym przedmiocie zawierało również pouczenie o możliwości odwołania się do sądu pracy (wymóg z art. 30 § 5 k.p.).
Pozwany pracodawca dopełnił też wymogu, o którym mowa w art. 38 k.p. (tzw. konsultacja związkowa).
Jako że wypowiedzenie umowy o pracę okazało się poprawne pod względem formalnym, to rozważyć należy, czy było ono uzasadnione, tj. oparte na prawdziwej przyczynie czy prawdziwych przyczynach oraz dostatecznie doniosłych (niebłahych), przy czym pamiętać należy, o czym była już mowa, że przyczyny te nie muszą mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości. Ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości przyczyn wypowiedzenia spoczywał na pracodawcy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 1977 roku, I PRN 17/77).
Materiał dowodowy potwierdził prawdziwość wszystkich przyczyn wskazanych w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę, za wyjątkiem zarzucanego powódce lekceważącego traktowania stażystki oraz zlecania jej zadań mających na celu jej poniżenie, gdyż przedstawione przez pozwanego dowody były niewystarczające do konstatacji takiego zachowania powódki.
Większość ze wskazanych przez pozwanego przyczyn wypowiedzenia jest na tyle poważnych, że każda z nich mogłaby stanowić samoistną podstawę zwolnienia powódki w trybie wypowiedzenia umowy o pracę. Tym bardziej wszystkie z nich stanowią dostateczne uzasadnienie zwolnienia powódki w tym zwykłym trybie.
Wypowiedzenie umowy o pracę uważa się za nieuzasadnione, jeżeli nie jest podyktowane potrzebami pracodawcy ani niewłaściwym wywiązywaniem się pracownika z obowiązków, jego nielojalnością czy zachowaniem podważającym zaufanie do jego osoby, a wynika jedynie z arbitralnych decyzji i subiektywnych uprzedzeń podmiotu dokonującego zwolnienia (wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., I PKN 434/98, OSNP 1999, nr 21, poz. 688 i z dnia 25 listopada 1997 r., I PKN 385/97, OSNP 1998, nr 18, poz. 538). Dokonując oceny przyczyny podanej przez pracodawcę jako uzasadnienie konkretnego wypowiedzenia należy mieć na uwadze okoliczności faktyczne danej sprawy oraz brać pod uwagę słuszny interes tak pracodawcy, jak i pracownika, w powiązaniu z celem i istotą stosunku pracy, a w szczególności z określonymi w Kodeksie pracy obowiązkami stron stosunku pracy, a także mieć na uwadze rodzaj pracy, zajmowane przez pracownika stanowisko i powody, dla których zachował się on w określony sposób.
Analizując zatem w tej sprawie zasadność przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę powódce (...) podkreślić należy, że przyczynami jej zwolnienia były przede wszystkim niewykonywanie poleceń przełożonych, korzystanie z zasobów (...) niezgodnie z realizowanymi zadaniami służbowymi, brak sumienności i staranności w wykonywaniu zlecanych zadań, jak też kwestionowanie części zlecanych zadań, co pozwala wnioskować o tym, że deklarowana utrata zaufania do powódki jako pracownika jest obiektywnie uzasadniona. Dodać należy, że wypowiedzenie umowy o pracę uzasadniają dodatkowo częste i powtarzające się nieobecności w pracy, skutkujące dezorganizacją pracy w spółce, tym bardziej, że powódka w wielu wypadkach nie informowała o nich pracodawcy. W ugruntowanym orzecznictwie słusznie wskazuje się, że jeśli w umowie o pracę pracownik zobowiązuje się do świadczenia pracy na rzecz pracodawcy, zaś pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem, to sprzeczne z celem stosunku pracy jest jego utrzymywanie wtedy, gdy podwładny nie może wykonywać przyjętych na siebie obowiązków, a taka sytuacja występuje w przypadku częstych i długotrwałych absencji pracownika spowodowanych chorobą (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2005 roku, sygn. akt II PK 300/04). Nieprzewidziane, długotrwałe i powtarzające się nieobecności pracownika w pracy, wymagające podejmowania przez pracodawcę działań natury organizacyjnej (wyznaczenia zastępstw) i pociągające za sobą wydatki na zatrudnienie pracowników w godzinach nadliczbowych lub innych osób, czy skutkujące dezorganizacją pracy są uzasadnioną przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę, chociażby były niezawinione przez pracownika i formalnie usprawiedliwione (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 4 grudnia 1997 roku, sygn. akt I PKN 422/97, z dnia 11 lipca 2006 roku, sygn. akt I PK 305/05).
Podsumowując tą część uzasadnienia, zważywszy na ilość postawionych powódce zarzutów i ich niebagatelną wagę, a ponadto fakt, że powódka pomimo interwencji przełożonych na przestrzeni stosunkowo długiego okresu nie eliminowała czy choćby wyraźnie ograniczała w swojej postawie i sposobie wykonywania obowiązków pracowniczych tychże nieprawidłowości, pozwany Urząd miał uzasadnione podstawy podjąć decyzję o zwolnieniu jej z pracy w zwykłym trybie. W ustalonym stanie faktycznym kontynuowanie stosunku pracy z powódką godziłoby w interes pracodawcy, a ponadto nie rokowało pozytywną zmianą.
Powódka domagała się też sprostowania świadectwa pracy.
W myśl art. 97 § 2
1 k.p., pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy.
W myśl art. 265 § 1 i 2 k.p., jeżeli pracownik nie dokonał - bez swojej winy - w terminie czynności, o których mowa w art. 97 § 2
1 k.p., sąd pracy na jego wniosek postanowi przywrócenie uchybionego terminu. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu.
Pozwany pracodawca w dniu 16 listopada 2023 roku doręczył powódce sprostowane świadectwo pracy wraz z pismem zawierającym oświadczenie o odmowie sprostowania świadectwa pracy co do wskazania w jego treści pracy powódki w Biurze (...). Powódka została prawidłowo pouczona przez pracodawcę o trybie i terminach z art. 97 § 2
(
1 )k.p.. Mimo to wystąpiła do sądu pracy o sprostowanie świadectwa pracy w ww. części, w której pracodawca odmówił sprostowania, dopiero w dniu 13 czerwca 2024 roku. Ponadto nie wniosła o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu. Sąd Rejonowy – Sąd Pracy, nawet przyjmując, że zgłoszenie roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy stanowiło dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 265 § 1 k.p.. Jest to termin materialny, a zatem uchybienie jemu uzasadnia oddalenie powództwa o sprostowanie świadectwa pracy. Już tylko ubocznie można dodać, iż nie sposób w sprawie stwierdzić, że 3-miesięczne oddelegowanie powódki wpłynęło na zmianę zajmowanego przez powódkę stanowiska czy rodzaju wykonywanej przez nią pracy. Sama powódka swoje żądanie uzasadniła tylko tym, że wykonywała pracę w Biurze (...) (k. 433), podając przy tym, iż na stanowisku (...). Nie doszło zatem do zmiany stanowiska pracy, a zmiany rodzaju wykonywanej pracy powódka nie wykazała, co nie wynika także ze stanowiska zaprezentowanego w tym przedmiocie przez pozwanego.
Mając to wszystko na uwadze, Sąd Rejonowy – Sąd Pracy oddalił powództwo w całości, o czym orzekł w punkcie I wyroku.
O kosztach procesu orzeczono w punkcie II wyroku, na zasadzie odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażonej w art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.. Powódka jest stroną w całości przegrywającą sprawę, dlatego powinna zwrócić stronie pozwanej koszty zastępstwa procesowego w wysokości 600 złotych, której wysokość ustalono na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (360 złotych – co do odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę) oraz § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia (240 złotych – co do roszczenia o sprostowanie świadectwa pracy). Odsetki ustawowe za opóźnienie od tej sumy orzeczono na podstawie art. 98 § 1
1 k.p.c.
Wynik sprawy i ustawowe zwolnienie powódki od kosztów sądowych uzasadniają określenie w punkcie III wyroku, że koszty te ponosi Skarb Państwa.
Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów orzec należało jak w wyroku.
Piotr Rozbicki