Sygn. akt VII U 1688/14
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 listopada 2014 r.
Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka
Protokolant: protokolant sądowy Beata Gawrońska
po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. w Warszawie
sprawy W. C.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W.
o przeliczenie wysokości emerytury
na skutek odwołania W. C.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych III Oddział w W.
z dnia 2 lipca 2014 r. znak: (...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że zalicza do emerytury W. C. okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w L. od 2 stycznia 1992 roku do 31 listopada 1992 roku.
Sygn. akt VII U 1688/14
UZASADNIENIE
W. C. w dniu 25 lipca 2014 roku złożył, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W., do Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie, odwołanie od decyzji wyżej wymienionego organu rentowego z dnia 2 lipca 2014 r., znak: (...) dotyczącej odmawiającej doliczenia do emerytury okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o.
Ubezpieczony w treści odwołania wskazał, iż w okresie od 2 stycznia 1992 r. do 30 listopada 1992 r. był zatrudniony w ww. Przedsiębiorstwie (...) stale, pełnym wymiarze czasu pracy Dyrektora ds. Technicznych. Odwołujący wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka W. S. na okoliczność zatrudnienia odwołującego w Przedsiębiorstwie (...) ( odwołanie k. 2 a.s).
Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. (dalej zwany organem rentowym) w odpowiedzi na odwołanie złożonej w tutejszym Sądzie Okręgowym w dniu 28 sierpnia 2014 roku wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.
W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, iż nie doliczył do emerytury odwołującego okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) w L., albowiem przedstawiona przez odwołującego na etapie postępowania wyjaśniającego -dokumentacja w postaci umowy o pracę z Przedsiębiorstwem (...), nie stanowi w świetle art. 116 ust 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 17 grudnia 1998 r. dowodu uzasadniającego prawo do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem spornego okresu zatrudnienia (odpowiedź na odwołanie k. 12 a.s).
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 30 września 2013 r. ubezpieczony W. C. urodzony (...), złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W., wniosek o emeryturę, do wniosku ubezpieczony dołączył dokumentację zatrudnienia i wynagrodzenia (wniosek, dokumentacja zatrudnienia k. 1-62 a.r). W dniu 12 listopada 2013 r. organ rentowy wydał decyzję na mocy której przyznał odwołującemu prawo do emerytury od dnia 1 września 2013 r . (decyzja ZUS k. 111 a.s).
Ubezpieczony W. C. w okresie od dnia 2 stycznia 1992 r. do dnia 31 listopada 1992 r. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Przedsiębiorstwie (...) (umowa o pracę dokumentacja akt rentowych k. 59, k. 7 a.s).
W dniu 30 czerwca 2014r. ubezpieczony złożył do organu rentowego ZUS II Oddział w W., wniosek o zaliczenie do jego stażu pracy a konsekwencji świadczenia emerytalnego, okres zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) od dnia 2 stycznia 1992 r. do 31 listopada 1992 r. (wniosek k. 225 a.r).
Na mocy decyzji organu rentowego z dnia 2 lipca 2014 roku, znak:(...) odmawiającą W. C. doliczenia do emerytury okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w L.. W uzasadnieniu decyzji, organ rentowy wskazał, iż zaliczenie zatrudnienia w ww. Przedsiębiorstwie nie jest w przypadku ubezpieczonego możliwe, ponieważ nie złożył on żadnego dokumentu potwierdzającego ów okres zatrudnienia (decyzja ZUS z dnia 2 lipca 2014 r. k. 241 a.s).
Ubezpieczony w dniu 25 lipca 2014 roku odwołał się od powyższej decyzji organu rentowego do Sądu inicjując w ten sposób niniejsze postępowanie.
W toku postępowania Sąd Okręgowy w oparciu o dowód z zeznań świadka W. S.- Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa w 1992 r., ustalił, iż odwołujący był zatrudniony w Przedsiębiorstwie (...) na stanowisku dyrektora ds. technicznych i do jego zakresu obowiązków należało m.in. nadzorowanie inwestycji prowadzonych przez firmę. W okresie zatrudnienia ubezpieczonego następowała rozbudowa liceum ogólnokształcącego w L., odwołujący był skierowany do nadzorowania tej budowy. W. C. podlegał bezpośrednio pod kierownictwo świadka. Odwołujący pracował w wymiarze pełnego etatu. Po okresie próbnym pracy, nastąpiło automatycznie zmodyfikowanie umowy na czas nieokreślony (na podstawie dowodu z zeznań świadka W. S. k. 25-26 a.s, zeznania odwołującego k. 27 a.s).
Ustalenia stanu faktycznego Sąd dokonał w oparciu o akta rentowo-emerytalne odwołującego oraz dokumenty znajdujące się w aktach sprawy. Ponadto Sąd oparł się także na zeznaniach świadka W. S. k. 25-26 a.s, zeznaniach odwołującego k. 27 a.s uznając je za wiarygodne, albowiem w zakresie w jakim Sąd dał im wiarę znajdują one potwierdzenie zarówno w dokumentacji rentowo-emerytalnej jak też w dokumentach złożonych do akt w trakcie postępowania. Zdaniem Sądu Okręgowego materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu jest wystarczający do wydania orzeczenia kończącego sprawę.
Sad Okr ęgowy Warszawa-Praga w Warszawie zważył, co następuje:
Odwołania W. C. wniesione względem decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. z dnia 2 lipca 2014., znak: (...) jest uzasadnione.
Przedmiotowa sprawa dotyczyła rozstrzygnięcia zasadności odwołania wnioskodawcy w kwestii uwzględnienia do stażu pracy okresu zatrudnienia ubezpieczonego od 2 stycznia 1992 r. do 30 listopada 1992 r. w Przedsiębiorstwie (...) Sp. z o.o. w L.. Na wstępie na zaakcentowanie zasługuje utrwalone w doktrynie i orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym - niektórzy ubezpieczeni ubiegający się o świadczenie mają problemy z dostarczeniem wymaganej dokumentacji (zaświadczenia z zakładu pracy potwierdzające zatrudnienie lub wysokość wynagrodzenia) i w konsekwencji - wobec ograniczonej dopuszczalności zastosowania innych środków dowodowych w postępowaniu przed organem rentowym (np. zeznań świadków czy ogólnych wpisów w książeczce ubezpieczeniowej) – mogą nie nabyć prawa do świadczenia. Możliwość dowodzenia jest tym samym ograniczona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno-rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. Nr 10, poz. 49 ze zm.). Jednak w razie wszczęcia postępowania sądowego, toczącego się wskutek odwołania ubezpieczonego od odmownej decyzji organu rentowego dopuszczalne jest przeprowadzanie wszelkich dowodów dla wykazania okoliczności, mających wpływ na prawo do świadczenia. W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w treści Rozporządzenia w sprawie postępowania dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95). W postępowaniu sądowym w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych obowiązują odstępstwa od ogólnych zasad dowodzenia podyktowane dążeniem do pełnego i wszechstronnego rozstrzygnięcia wszystkich kwestii spornych. W praktyce oznacza to, że w postępowaniu tym dopuszczalne jest wykazanie wszelkimi dowodami okoliczności, od których zależą uprawnienia do świadczeń z ubezpieczenia społecznego, także wówczas, gdy z dokumentów wynika co innego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 września 1995 roku, II URN 23/95). Zdaniem Sądu Okręgowego powołane powyżej tezy pokazują spełnienie, których przesłanek jest niezbędne dla ustalenia prawa do świadczenia zgodnie z przepisami ustawy o Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a ponadto wyznaczają uprawnienia strony, które umożliwiają dowodzenie swoich racji.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do elementu dotyczącego uwzględnienia do stażu pracy okresu zatrudnienia od 2 styczni 1992 r. do 31 listopada 2011r. zważyć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1442; zm.), ze obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są pracownikami. W myśl art. 13 pkt 1 ustawy następuje to od dnia nawiązania stosunku pracy do dnia jego ustania. Stosownie do treści zawartej w art. 2 k.p. pracownikiem jest osoba zatrudniona między innymi na podstawie umowy o pracę. Sąd Okręgowy wskazuje, iż użyty w powyższym przepisie zwrot „zatrudniona” oznacza istnienie między pracownikiem, a pracodawcą szczególnej więzi prawnej o charakterze zobowiązaniowym, tj. stosunku pracy.
Sąd w oparciu o powyższe przepisy stwierdza, że ubezpieczony w toku sprawy przedstawił umowę o pracę potwierdzająca zawarcie stosunku pracy z Przedsiębiorstwem (...), a ponadto zdaniem Sądu ubezpieczony udowodnił okres faktycznego wykonywania przez niego pracy na stanowisku Dyrektora ds. Technicznych w Przedsiębiorstwie (...) w okresie od 2 stycznia 1992 r. do dnia 31 listopada 1992 r. Powyższe okoliczności potwierdzone zostały zdaniem Sądu w treści wiarygodnych zeznań świadka W. S. (k. 25-27 a.s.). W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy umożliwił stwierdzenia wykonywania pracy odwołującego w spornym przedziale czasowym, co skutkuje uwzględnieniem i doliczeniem tegoż okresu zatrudnienie do wymiaru emerytury odwołującego, przez organ rentowy.
Konkludując Sąd Okręgowy w oparciu o materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie po przeprowadzeniu postępowania sądowego zgodnie z powołanymi powyżej przepisami, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.
(...)