Sygn. akt VI U 3516/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 sierpnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Janusz Madej
Protokolant st. sekr. sądowy Dorota Hańc
po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2014 r. w Bydgoszczy na rozprawie
odwołania M. F.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B.
z dnia 15 października 2013 r. znak: (...)
w sprawie: M. F.
przeciwko: Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
Oddziałowi w B.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy
I zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu M. F. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od (...). do (...).;
II stwierdza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji;
III zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. na rzecz ubezpieczonego tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego kwotę 147 zł 60 gr ( sto czterdzieści siedem 60/100 ) zawierającą podatek od towarów i usług.
Na oryginale właściwy podpis.
Sygn. akt VI U 3516/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 15 października 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., na podstawie art. 57 i art. 61 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS ( Dz. U. z 2013 roku, poz. 1440 j.t.), odmówił przyznania ubezpieczonemu M. F. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż Komisja Lekarska ZUS nie ustaliła niezdolności ubezpieczonego do pracy.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył ubezpieczony, który wniósł o przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony wskazał, iż jego aktualny stan zdrowia nie pozwala mu na podjęcie pracy zarobkowej.
W odpowiedzi na odwołanie ubezpieczonego organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Sąd Okręgowy ustalił, co następuje:
Ubezpieczony M. F. posiada wyuczony zawód - magister matematyki. Ostatnio prowadził działalność gospodarczą, w ramach której przygotowywał wycieczki (1998 – 2001 r.), jak również pracował na zlecenie (...). Od 31 października 2013 roku zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Do 31 sierpnia 2013 roku pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W dniu 2 września 2013 roku ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Ubezpieczony posiada wymagany okres ubezpieczenia. Organ rentowy poddał go badaniu przez Lekarza Orzecznika ZUS, który uznał ubezpieczonego za osobę częściowo niezdolną do pracy, a następnie – po rozpoznaniu zarzutu wadliwości tego orzeczenia - Komisja Lekarska ZUS, która w orzeczeniu z dnia 10 października 2013r. ustaliła, iż ubezpieczony nie jest niezdolny do pracy.
-okoliczności bezsporne
W celu zweryfikowania powyższych orzeczeń Sąd dupuścił dowód z opinii zespołu biegłych sądowych: psychiatry, psychologa, kardiologa, internisty, specjalisty medycyny pracy.
Biegli sądowi w wydanym w dniu 10 czerwca 2014 roku orzeczeniu lekarskim rozpoznali u ubezpieczonego następujące schorzenia:
- zaburzenia depresyjne nawracające;
- nadciśnienie tętnicze;
- miokardiopatia nadciśnieniowa.
W ocenie biegłych sądowych stwierdzone schorzenia są podstawą do uznania ubezpieczonego za nadal częściowo niezdolnego do pracy zgodnej z poziomem posiadanych przez niego kwalifikacji. Częściową niezdolność do pracy stwierdzono od daty 1 września 2013 r. na okres 1 roku. Zdaniem biegłych w/w schorzenia ubezpieczonego w znaczący sposób upośledzają jego zdolność zarobkową.
Tym samym, biegli podzielili stanowisko wyrażone przez Lekarza Orzecznika ZUS, natomiast zakwestionowali orzeczenie wydane przez Komisję Lekarską ZUS. Podstawą wydanej opinii sądowo-lekarskiej była ta sama dokumentacja medyczna, jaką dysponował pozwany organ rentowy w toku prowadzonego postępowania orzeczniczego.
Po zapoznaniu się z opinią wydaną przez biegłych pozwany organ rentowy w dniu 8 lipca 2014 r. złożył pismo procesowe, w którym poinformował, iż nie wnosi do niej zastrzeżeń.
- dowód; opinia biegłych k. 42-43v akt sądowych; pismo procesowe pełnomocnika organu rentowego – k.56 a.s.
Sąd Okręgowy rozważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1440 j.t.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy,
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy,
3) niezdolność do pracy powstała w okresach wskazanych w ustawie, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów.
Przepisu ust. 1 pkt. 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący, co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Przy czym w myśl art. 12 wspomnianej wyżej ustawy – niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.
Warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego w myśl art. 57 ust. 1 pkt. 2 uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie między innymi pięć lat, jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat. Pięcioletni okres winien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy, do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej ( art. 58 ust. 1 i 2 w/w ustawy).
Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji (art. 12 w/w ustawy). Oceniając stopień niezdolności do pracy należy, w myśl art. 13 wymienianej ustawy, uwzględnić stopień naruszenia sprawności organizmu, możliwość przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia, możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej oraz celowość przekwalifikowania zawodowego biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy dokonał istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń na podstawie dowodu z opinii powołanego w sprawie zespołu biegłych sądowych. Sąd uznał ten dowód za w pełni wiarygodny, gdyż poddawał on wszechstronnej analizie stan zdrowia ubezpieczonego w odniesieniu do jego możliwości zawodowych. Opinia biegłych została szczegółowo uzasadniona, a ponadto wnioski w niej zawarte nie nasuwały wątpliwości co do ich trafności, zatem brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Biegli są doświadczonymi specjalistami z tych dziedzin medycyny, które odpowiadały schorzeniom ubezpieczonego. Opinię wydali po zapoznaniu się z wszystkimi dokumentami leczenia przedłożonymi przez ubezpieczonego. Stanowisko swoje fachowo, logicznie i wyczerpująco uzasadnili. Co więcej, organ rentowy w piśmie procesowym z dnia 8 lipca 2014 r. nie wniósł zastrzeżeń do sporządzonej przez biegłych sądowych opinii.
W tej sytuacji Sąd Okręgowy, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zwłaszcza opinię biegłych sądowych uznał, że odwołanie ubezpieczonego zasługiwało na uwzględnienie i zgodnie z art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję, przyznając mu na okres roku prawo
do świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy, począwszy od dnia (...)
W pkt. II wyroku Sąd Okręgowy zgodnie z przepisem art. 118 ust. 1a ustawy emerytalno - rentowej FUS z urzędu orzekał w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zdaniem Sądu Okręgowego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego, bowiem dowody zaprezentowane w trakcie postępowania sądowego były tożsame z dowodami, którymi dysponował pozwany organ rentowy w trakcie prowadzonego postępowania orzeczniczego. Oznacza to, że przyczyną, dla której ubezpieczony uzyskał prawo do żądanego świadczenia dopiero w następstwie postępowania sądowego nie były dowody, do których organ rentowy nie mógłby się wcześniej ustosunkować, a jedynie sama odmienna ocena stanu jego zdrowia dokonana przez biegłych sądowych, wobec czego wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności pozwanego organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji.
W opinii biegli ustalili, iż przyczyną stwierdzonej przez nich częściowej niezdolności ubezpieczonego do pracy jest stan jego układu psychicznego, który znany był lekarskim organom orzeczniczym ZUS. Schorzenia związane z układem psychicznym ubezpieczonego miały bowiem decydujące znaczenie przy ustaleniu orzeczonej przez biegłych niezdolności do pracy. W tej sytuacji organ rentowy ponosi odpowiedzialność za wadliwe orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja.
O kosztach orzeczono w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w art. 98 k.p.c. i zasądzono od strony przegrywającej koszty zastępstwa procesowego, według stawek określonych w paragrafach 15 i 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 490 j.t.).
Na oryginale właściwy podpis.