Warszawa, dnia 28 czerwca 2018 r.
Sygn. akt VI Ka 452/18
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie :
Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko
protokolant: protokolant sądowy stażysta Katarzyna Pawelec
po rozpoznaniu dnia 28 czerwca 2018 r.
sprawy D. H. syna J. i J. ur. (...) w W.
obwinionego o wykroczenie z art. 87 § 1 kw
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego
od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie
z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. akt III W 1634/16
zmienia zaskarżony wyrok i uniewinnia D. H. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, koszty procesu w sprawie przejmuje na rachunek Skarbu Państwa.
Sygn.akt VI Ka 452/ 18
UZASADNIENIE
D. H. został obwiniony o to, że w dniu 17 czerwca 2015r około godzina 17.50 w W. przy ulicy (...), znajdując się w stanie po użyciu podobnie działającego środka do alkoholu tj. kokainy kierował samochodem marki V. (...) o nr rej. (...) na drodze publicznej tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 k.w.
Po rozpoznaniu sprawy sygn. III W 1634/16 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018r. obwinionego D. H. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierzył mu karę 500 zł grzywny. Na podstawie art. 87 § 3 k.w. orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku. Na podstawie art. 29 § 3 k.w. zobowiązał obwinionego do zwrotu posiadanego dokumentu - prawa jazdy do właściwego wydziału komunikacji oraz na podstawie art. 118 §1 k.p.w. i art. 627 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 150 zł tytułem kosztów postępowania.
Od powyższego wyroku obrońca obwinionego wniosła apelację Zaskarżyła wyrok w całości. Na podstawie art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 438 k.p.k. zarzuciła:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a będący skutkiem naruszenia art. 7 k.p.k. w zw. z art 410 k.p.k. polegający na wadliwym i nie znajdującym potwierdzenia w ujawnionym w toku rozprawy głównej materiale dowodowym przyjęciu, że obwiniony D. H. w dniu 17 czerwca 2016 r. około godziny 17. 50 kierował samochodem będąc w stanie po użyciu kokainy, podczas gdy:
a. brak jest dowodów wskazujących na to, kiedy i w jakich okolicznościach obwiniony miałby zażywać kokainę;
b. brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, kiedy i w jakich okolicznościach obwiniony miał przyjechać samochodem na ul. (...) w W.;
c. brak jest dowodów potwierdzających, że do kierowania przez obwinionego pojazdem miało dojść pod wpływem kokainy;
II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę przeczenia, a będący skutkiem naruszenia art. 7 k.p.k. w z w z art. 410 k.p.k. i zbyt dowolnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności zaś niekonsekwentni i całkowicie swobodnej oceny wyjaśnień obwinionego, którym Sąd I instancji w przeważającej części odmówił wiarygodności, podczas gdy obwiniony konsekwentnie zaprzeczał kierowaniu pojazdem w dniu 17 czerwca 2016 r . nie podał kiedy konkretnie przyjechał na ul (...) gdzie doszło do jego zatrzymania, a w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że kierował tym pojazdem tego samego dnia zwłaszcza zaś po użyciu kokainy;
Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia .
Sąd okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja wniesiona przez obrońcę obwinionego jest zasadna i skutkowała uniewinnieniem D. H. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Sąd I instancji w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku stwierdził, że na podstawie zeznań świadków policjantów A. S. (1) i A. S. (2) nie można jednoznacznie stwierdzić, że obwiniony podczas próby zatrzymania dokonanej przez funkcjonariuszy policji, faktycznie kierował samochodem. Argumentował swoje stanowisko w ten sposób, że w okolicznościach oporu obwinionego, który nie zastosował się do polecenia opuszczenia pojazdu nie można kategorycznie wykluczyć sytuacji, że do przemieszczenia się samochodu V. (...) doszło w sposób samoistny, na skutek zwolnienia hamulca ręcznego w czasie, gdy obwiniony był już przytrzymywany przez interweniujących policjantów. Uznał jednak, że obwiniony prowadził ten pojazd po drodze publicznej będąc w stanie po użyciu kokainy gdyż przyjechał samochodem na ulicę (...) w odwiedziny do swojej matki i zaparkował samochód w miejscu, w którym policjanci podjęli interwencję. O ile nie budzą wątpliwości ustalenia Sądu I instancji o prawdopodobnym samoistnym przemieszczeniu się samochodu podczas interwencji policjantów to już stwierdzenie, że obwiniony prowadził pojazd po użyciu kokainy obarczone jest dowolnością i nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Policjanci nie zauważyli pojazdu obwinionego poruszającego się po ulicy (...). Zauważyli już zaparkowany pojazdz mężczyzną, którym okazał się obwiniony, który spał na fotelu kierowcy zaś obok niego leżało na siedzeniu zawiniątko, wyglądające jak opakowanie po narkotykach. Policjanci podejrzewali, że obwiniony może posiadać środki odurzające w samochodzie. Przypuszczenia te okazały się zasadne, co potwierdza prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Północ w Warszawie sygn. III K 831/16. Sąd I instancji, w swoich rozważaniach o winie obwinionego w niniejszej sprawie oparł się na wyjaśnieniach złożonych przez D. H., który zaprzeczy aby w dniu 17 czerwca 2016r. zażył kokainę twierdząc, że po zaparkowaniu samochodu na ulicy (...) palił heroinę a następnie usnął w pojeździe i spał aż do momentu interwencji policjantów. Sąd I instancji argumentował, że skoro obwiniony twierdzi, że w zaparkowanym samochodzie palił heroinę a z opinii biegłego toksykologa wynika jednoznacznie, że we krwi obwinionego wykryto podczas badania bezoiloekgoninę – aktywny metabolit kokainy, w stężeniu 232,78 ng/ml to należy przyjąć, że kokainę przyjął wcześniej i po jej użyciu kierował samochodem przemieszczając się po ulicy (...) do miejsca zaparkowania samochodu. Ten tok rozumowanie jest jednak błędny. Z opinii toksykologa bezsprzecznie wynika, że o godzinie 22.40 w dniu 17 czerwca 2016r. wykryto we krwi obwinionego jedynie aktywne metabolity kokainy. Nie wykryto heroiny chociaż przeprowadzono badania na jej obecność./k- 28/ Niewątpliwie heroina musiałaby zostać przez biegłego wykryta gdyby obwiniony zażył ten narkotyk w zaparkowanym samochodzie w czasie poprzedzającym interwencję policjantów. Skoro badanie toksykologiczne nie wykazało obecności heroiny w sytuacji gdy musiałoby dojść do jej wykrycia to należy przyjąć, że obwiniony nie używał tego narkotyku bezpośrednio przed zatrzymaniem przez policjantów. Stwierdzony we krwi obwinionego aktywny metabolit kokainy- benzoiloekgonina, utrzymuje się w organizmie do 7,4 godziny. Więc, jak wynika z opinii biegłego, obwiniony niedługi czas przed interwencją policjantów zażył kokainę. Nie można jednak ustalić czy po użyciu kokainy prowadził samochód w czasie dojazdu do miejsca parkowania na ulicy (...) w W., czy też zażył kokainę już po zaparkowaniu samochodu. Krew do badania pobrano od obwinionego w dniu 17 czerwca 2016r. o godzinie 22.40. Według Sądu I instancji D. H. prowadził pojazd około godziny 17.50. więc narkotyk utrzymywał się w jego organizmie przez blisko 5 godzin do chwili pobrania krwi. Zasadnie zarzuca obrońca w apelacji, że z żadnego dowodu nie wynika, w jakim czasie przed zatrzymaniem obwiniony miał prowadzić samochód. Nie wynika to z wyjaśnień obwinionego zaś policjanci widzieli już zaparkowany pojazd. Nie można więc wykluczyć, że obwiniony zażył kokainę już w zaparkowanym pojeździe, a następnie spał do momentu interwencji policjantów. Wobec powyższego na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. należało obwinionego uniewinnić od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 87 §1 k.w. Kosztami procesu sąd odwoławczy na podstawie art. 118 §2 k.p.w. obciążył Skarb Państwa.