Postanowienie V KO 106/10

Sygn. akt V KO 106/10 P O S T A N O W I E N I E Dnia 18 stycznia 2011 r. Sąd Najwyższy - Izba Karna w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: SSN Michał Laskowski (sprawozdawca) Sędziowie: SSN Rafał Malarski SSN Dariusz Świecki w sprawie J. B. Z. P. i W. S. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 18 stycznia 2011 r., wniosku Sądu Rejonowego w N. z dnia 14 grudnia 2010 r., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku. U Z A S A D N I E N I E Sąd Rejonowy w N. postanowieniem z dnia 14 grudnia 2010 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy o sygnaturze akt II K …/10 innemu sądowi równorzędnemu, podnosząc, że w odczuciu powszechnym może powstać wątpliwość co do obiektywizmu sędziów tego Sądu, bowiem rozpoznać należy akt oskarżenia skierowany m. in. przeciwko Burmistrzowi N. Tymczasem osoba pełniąca tę funkcję i będąca oskarżoną w sprawie umorzyła 2 część należności sądu na rzecz miasta i rozłożyła pozostałą część należności na korzystne raty. Spowodowało to, iż w artykule opublikowanym w miejscowym tygodniku zasugerowano, iż decyzja ta mogła wpłynąć na wydanie korzystnego wyroku w stosunku do burmistrza w innej sprawie. W ocenie sądu formułującego wniosek okoliczność ta może wywoływać u mieszkańców N. uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności wszystkich sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w tym mieście. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Zmiana właściwości miejscowej na podstawie art. 37 k.p.k. może nastąpić w wyjątkowych sytuacjach. Nadzwyczajny charakter tej instytucji procesowej powoduje, że przepis ten nie podlega wykładni rozszerzającej. Dotyczy to przede wszystkim pojęcia dobra wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w tym artykule Kodeksu postępowania karnego. Niewątpliwie sam fakt, że jedną z oskarżonych jest burmistrz miasta, w którym siedzibę ma sąd właściwy, nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku. Nawet decyzja burmistrza w sprawie należności sądu na rzecz miasta, oceniana jako korzystna dla sądu, w powiązaniu z wyrażaną w miejscowej prasie wątpliwością co do bezstronności sądu wobec burmistrza, nie powoduje, że każda ewentualnie korzystna dla oskarżonej decyzja będzie postrzegana jako nieobiektywna. Decyzja o charakterze administracyjnym, dotycząca należności na rzecz miasta jest korzystna dla budżetu sądownictwa, a przez to dla budżetu państwa, nie ma jednak żadnego wpływu na sytuację sędziów orzekających w sądzie nyskim. Brak zatem jakiegokolwiek obiektywnego powodu, dla którego należałoby wątpić w bezstronność sędziów z Sądu Rejonowego w N.. Przyznać można, że u niektórych osób istnieć może przekonanie o przychylności sędziów dla oskarżonej z powodów opisanych we wniosku. Do pewnego jednak stopnia, w odniesieniu do każdego orzeczenia sądu wydawanego w stosunku do osób znanych w danej społeczności są artykułowane podobne zarzuty. Tylko zatem realne i rozpowszechnione przekonanie o braku bezstronności sędziów w danym 3 sądzie może skutkować zmianą właściwości miejscowej w oparciu o art. 37 k.p.k. Przewidywanie negatywnego odbioru orzeczeń sądu już obecnie nie służy budowaniu autorytetu sądu. Uwzględnienie wniosku mogłoby rodzić przekonanie, że sąd albo nie jest w stanie wydać obiektywnej decyzji w odniesieniu do burmistrza miasta, albo, że próbuje unikać rozpoznania sprawy dla siebie niewygodnej. Obie wersje nie odpowiadają wymogom dobra wymiaru sprawiedliwości (zob. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 listopada 2009 r., III KO 81/09, OSNKW z 2010 r., z. 2, poz., 20; z dnia 25 listopada 2009 r., III KO 77/09, LEX nr 553898; z dnia 2 grudnia 2009 r., II KO 118/09, LEX nr 553687). Z powyższych względów postanowiono jak w części dyspozytywnej orzeczenia. /tp/