Wyrok V Ka 352/14

Teza

Sąd pierwszej instancji błędnie przytoczył podstawę prawną wymierzonej oskarżonemu kary. Powyższe uchybienie stanowiło niewątpliwie obrazę przepisów prawa materialnego. Stosownie do treści przepisu art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k., każdy wyrok powinien wskazywać zastosowane przepisy ustawy karnej. Przytoczenie odpowiedniej podstawy prawnej rozstrzygnięcia winno być dokonane przez sąd w sposób kompletny i staranny. Ma to znaczenie kluczowe o tyle, że stanowi kanwę do wymierzenia oskarżonemu określonego rodzaju kary i środków karnych oraz uzasadnia ich rozmiary odsyłając do przepisów ustawy. W żadnym wypadku nie może dochodzić do sytuacji, iż wymierzona oskarżonemu kara nie ma żadnego odniesienia w treści przepisów podawanych za materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Na gruncie niniejszej sprawy wyrok z tychże przyczyn nie mógł się ostać w jego dotychczasowym brzmieniu. Błędem sądu meriti było jednak niewskazanie przez sąd pierwszej instancji w podstawie prawnej wymierzonej oskarżonemu kary grzywny art. 58 § 3 k.k. Treść art. 157 § 1 k.k., bez zastosowania art. 58 § 3 k.k., nie pozwala bowiem na wymierzenie sprawcy tegoż przestępstwa kary grzywny samoistnej. Mając na względzie powyższe okoliczności, sąd odwoławczy uwzględnił apelację wniesioną przez prokuratora i dlatego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że za podstawę prawną wymierzonej oskarżonemu Marcinowi Cybulskiemu kary grzywny przyjął art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 58 § 3 k.k. W pozostałej części wyrok jako odpowiadający prawu sąd odwoławczy utrzymał w mocy.