Postanowienie V CNP 171/06

Sygn. akt V CNP 171/06 POSTANOWIENIE Dnia 2 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi A. S. i Z. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w J. z dnia 20 września 2005 r. w sprawie z wniosku A. S. przy uczestnictwie A. S. i Z. S. o dział spadku i zniesienie współwłasności, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 2 lutego 2007 r., odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Prawomocnym postanowieniem z dnia 20 września 2005 r. (sygn. akt l Ns …/03) Sąd Rejonowy w J. dokonał działu spadku po A. S. i zniósł współwłasność nieruchomości. Uczestnicy postępowania A. S. i Z. S. w dniu 31 lipca 2006 r. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego. Postanowieniem z dnia 8 września 2006 r. Sąd Rejonowy odrzucił skargę uczestników z powodu wniesienia jej bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 871 § 1 k.p.c.). Na to postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, na skutek którego postanowienie z dnia 8 września 2006 r. zostało uchylone. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine. Wniesiona skarga sporządzona i wniesiona została osobiście przez uczestników postępowania, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Ponadto skarga nie spełnia wszystkich wymagań określonych w art. 4245 § 1 k.p.c. Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. Zawiera bowiem nieusuwalne braki. W konsekwencji należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.). jz