Postanowienie Ts 239/10

POSTANOWIENIE z dnia 24 marca 2011 r. Sygn. akt Ts 239/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Andrzej Rzepliński, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Sławomira P. w sprawie zgodności: art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 17 września 2010 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593) z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny. Decyzją z 14 stycznia 2009 r. (nr DSW-I-1011-2/09) Minister Sprawiedliwości odwołał skarżącego ze stanowiska Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie. Postanowieniem z 9 czerwca 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 395/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił – jako niedopuszczalną – skargę na przedmiotową decyzję. Postanowieniem z 12 maja 2010 r. (sygn. akt I OSK 1106/09) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W ocenie skarżącego zaskarżony przepis „uniemożliwia sądową kontrolę prawidłowości decyzji personalnych podejmowanych przez Ministrów Sprawiedliwości i Obrony Narodowej w odniesieniu do sędziów sądów wojskowych”. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, między innymi przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa przysługujące skarżącemu zostały naruszone przepisem będącym – zdaniem skarżącego – podstawą ostatecznego rozstrzygnięcia w jego sprawie, oraz wyjaśnienie sposobu ich naruszenia. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 4 stycznia 2011 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 1. Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych praw jednostki, regulowanym przez art. 79 ust. 1 Konstytucji. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyje konstytucyjne prawa i wolności zostały naruszone, ma prawo wnieść skargę konstytucyjną w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach, prawach lub obowiązkach określonych w Konstytucji. Warunki występowania z tym środkiem procesowym zostały doprecyzowane w art. 46-48 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Jednocześnie w razie stwierdzenia braków formalnych skargi, zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego, skarżący zostaje wezwany do ich usunięcia. Zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 2 ustawy o TK uzupełnienie braków formalnych skargi powinno nastąpić w terminie 7 dni od daty zawiadomienia, przez które rozumie się doręczenie przedmiotowego zarządzenia. W razie nieuzupełnienia braków w terminie skardze konstytucyjnej nie może zostać nadany dalszy bieg (art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK). 2. W rozpatrywanej sprawie zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 17 grudnia 2010 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi. Zarządzenie to zostało doręczone 4 stycznia 2011 r., co potwierdza własnoręczny podpis skarżącego. Termin do uzupełnienia braków upłynął 11 stycznia 2011 r. Mając na uwadze, że do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło jakiekolwiek pismo procesowe będące odpowiedzią na przedmiotowe zarządzenie, należało przyjąć, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi, co obliguje Trybunał do odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu (art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK). 3. Jedynie na marginesie należy zwrócić uwagę, że skarga nie zawiera uzasadnienia niekonstytucyjności przepisu. Skarżący nie określił też sposobu naruszenia przysługujących mu konstytucyjnych wolności i praw. 4. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny na podstawie oraz art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK postanowił jak w sentencji.