Postanowienie SK 46/12

90/6/A/2013 POSTANOWIENIE z dnia 4 lipca 2013 r. Sygn. akt SK 46/12 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Maria Gintowt-Jankowicz – przewodniczący Mirosław Granat – sprawozdawca Andrzej Rzepliński Piotr Tuleja Sławomira Wronkowska-Jaśkiewicz, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2013 r., wniosku pełnomocnika skarżącej Archidiecezji Poznańskiej, radcy prawnego M.D., o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Trybunałem Konstytucyjnym, według norm przepisanych, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE 1. Na posiedzeniu niejawnym 4 czerwca 2013 r., Trybunał rozpoznawał skargę konstytucyjną o sygn. SK 46/12. Pełnomocnik skarżącej w tej sprawie wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz skarżącej kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. 2. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: 2.1. Z art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) wynika, że Trybunał orzeka o zwrocie kosztów postępowania na rzecz wnoszącego skargę konstytucyjną w sytuacji, gdy skarga została uwzględniona (zdanie pierwsze), a w uzasadnionych wypadkach może orzec o ich zwrocie również wtedy, gdy nie uwzględnił skargi (zdanie drugie). 2.2. Zwrot kosztów postępowania w sytuacji nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ogólnej. Oznacza to, że pojęcie „uzasadnionego przypadku” musi być interpretowane ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Określając okoliczności, które można zaliczyć do katalogu „uzasadnionego przypadku”, winno się brać pod uwagę z jednej strony charakter postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, która jest nie tylko środkiem ochrony indywidualnych praw i wolności, lecz także środkiem ochrony Konstytucji, a z drugiej strony casu ad casum konkretną sytuację skarżącego wnoszącego skargę. 2.3. Po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej o sygn. SK 46/12 Trybunał Konstytucyjny postanowił o umorzeniu postępowania ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Archidiecezja Poznańska wnosiła o zbadanie zgodności art. 5 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 162, poz. 1692, ze zm.; dalej: ustawa z 2004 r.) z art. 2, art. 7, art. 21 ust. l, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 1 i 2 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji, w zakresie, w jakim przepis ten do roszczeń o naprawienie (wynagrodzenie) szkody obejmującej utracone korzyści (lucrum cessans), wyrządzonej ostateczną decyzją administracyjną wydaną przed 1 września 2004 r., nakazuje zastosowanie art. 160 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), w brzmieniu, w jakim przepis ten obowiązywał do 30 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji kwestionowany przez skarżącą przepis nie stanowił bezpośredniej podstawy ostatecznego rozstrzygnięcia, tj. wyroku Sądu Apelacyjnego z 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt I ACa 1075/10). Art. 5 ustawy z 2004 r. nie zawiera bowiem normy, którą przypisywała mu skarżąca. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie skarżącej na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) ze względu na jego niedopuszczalność. 2.4. Z powodu nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej o sygn. SK 46/12 Trybunał nie może orzec zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 24 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o TK. Trybunał nie znalazł także podstaw do uznania, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi „uzasadniony przypadek”, pozwalający orzec zwrot kosztów postępowania, o którym mowa w art. 24 ust. 2 zdanie drugie ustawy o TK. Ani skarżąca, ani jej pełnomocnik nie wykazali zaistnienia takich szczególnych okoliczności przemawiających za przyznaniem zwrotu kosztów postępowania. Z tych względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.