UZASADNIENIE
Decyzją z 26 września 2024 r. znak (...), nr sprawy (...) Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił M. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 5 sierpnia do 25 września 2024 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że M. M. nie ma prawa do zasiłku chorobowego, ponieważ jej tytuł ubezpieczenia ustał 19 lipca 2024 r., a niezdolność do pracy powstawała 5 sierpnia 2024 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia.
Decyzją z 2 października 2024 r. znak (...).603.(...).(...).(...).MK, nr sprawy (...) Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił M. M. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 26 września do 15 października 2024 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że M. M. nie ma prawa do zasiłku chorobowego, ponieważ jej tytuł ubezpieczenia ustał 19 lipca 2024 r., a niezdolność do pracy powstawała 5 sierpnia 2024 r., a więc po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczeniowego.
Odwołanie od powyższych decyzji złożyła M. M., wnosząc o ponowne rozpatrzenie jej wniosków i przyznanie jej zasiłku chorobowego za wskazany w nich okres. W uzasadnieniu wskazała, że stany lękowe powodujące niezdolność do pracy wystąpiły u niej przed upływem 14 dni od ustania tytułu ubezpieczeniowego, ale z uwagi na trudny okres w swoim życiu nie uzyskała na czas zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego wcześniejszą datę powstania niezdolności do pracy.
Organ rentowy wniósł o oddalenie obu odwołań i zasądzenie od ubezpieczonej na swoją rzecz kosztów zastępstwa procesowego, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji.
Odwołanie od decyzji z 2 października 2024 r. zarejestrowano pod sygnaturą akt (...), a od decyzji z 26 września 2024 r. pod sygnaturą akt (...). Postanowieniem z 3 kwietnia 2025 r. Sąd połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt (...).
Na rozprawie 18 września 2025 r. strony podtrzymały swoje stanowiska.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
M. M. w okresie od 2 lutego 2015 r. do 19 lipca 2024 r. była zatrudniona w P. O. (...) tego tytułu podlegała ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu. Stosunek pracy ustał na mocy porozumienia stron. M. M. nie miała innych tytułów ubezpieczenia społecznego. W dniem 20 lipca 2024 r. została wyrejestrowana z ubezpieczeń społecznych.
Niesporne
, a nadto:
- zaświadczenie płatnika składek w aktach zasiłkowych (nieponumerowane),
- wyrejestrowanie z ubezpieczeń w aktach zasiłkowych (nieponumerowane),
- przesłuchanie odwołującej się M. M. – k. 34-35.
Pracodawca M. M. miał od dłuższego czasu problemy finansowe. Często zwlekał z wypłatą jej wynagrodzenia. M. M. była zestresowana tą sytuacją. Nie mogła spać, ani skupić swoich myśli. Rozważała wypowiedzenie umowy o pracę. Leczenie psychiatryczne rozpoczęła w 2023 r. Rozpoznano u niej umiarkowane objawy depresyjno-lękowe, które mogą znacznie utrudniać funkcjonowanie.
5 sierpnia 2024 r. M. M. odbyła wizytę u psychiatry, który wystawił zaświadczenie lekarskie potwierdzające u niej niezdolność do pracy w okresie od dnia wizyty do 26 września 2024 r.
25 września 2024 r. M. M. ponownie zgłosiła się na wizytę u psychiatry, który przedłużył okres wskazany w poprzednim zaświadczeniu do 15 października 2024 r.
M. M. stała się niezdolna do pracy jeszcze przed 2 sierpnia 2024 r. Czynnikiem wyzwalającym nasilenie objawów depresyjno-lękowych powodującym utratę zdolności do pracy była sytuacja zakończenia stosunku pracy 19 lipca 2024 r.
Po zastosowanym leczeniu farmakologicznym, psychoterapii wspierającej oraz pobycie na zwolnieniu lekarskim M. M. powróciła do pracy w lutym 2025 r.
Dowód:
- przesłuchanie odwołującej się M. M. k. 34-35,
- opinia sądowo-psychiatryczna k. 39-44.
Stan faktyczny w niniejszej Sąd ustalił w oparciu o zgromadzone dokumenty. Sąd nie znalazł podstaw do odmówienia wiary wskazanym dowodom. Rzetelność i autentyczność dokumentów nie były podważane przez strony i nie budziły wątpliwości. Sąd oparł się również na zeznaniach odwołującej się M. M., które uznał w całości za wiarygodne jako spontaniczne, konsekwentne i jasne.
Kluczowym dowodem w niniejszej sprawie była opinia biegłego z zakresu psychiatrii. Opinia sądowo-psychiatryczna została sporządzona przez osobę dysponującą odpowiednim doświadczeniem oraz kwalifikacjami. Biegły przystąpił do wydania opinii po uprzednim szczegółowym przeanalizowaniu zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej ubezpieczonej, oraz po przeprowadzeniu bezpośredniego badania psychiatrycznego ubezpieczonej. Wywód opinii jest jasny, spójny, logiczny, a wysunięte przez biegłego wnioski kategoryczne i należycie uzasadnione. Strony nie zgłaszały zastrzeżeń co do opinii. Powodów do kwestionowania jej wiarygodności nie dopatrzył się również Sąd. W związku z powyższym Sąd w pełni podzielił wnioski opinii co do chwili powstanie niezdolności do pracy.
Sąd zważył, co następuje:
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było prawo ubezpieczonej M. M. do zasiłku chorobowego za łączny okres od 5 sierpnia do 15 października 2024 r.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2780 z późn. zm.), zwanej w dalszej części rozważań „ustawą zasiłkową”, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Nadto zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.
Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy zasiłkowej tytuł ubezpieczenia chorobowego oznacza zatrudnienie lub inną działalność, których podjęcie rodzi obowiązek ubezpieczenia chorobowego lub uprawnienie do objęcia tym ubezpieczeniem na zasadach dobrowolności w rozumieniu przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 497 z późn. zm.) obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu podlegają osoby fizyczne, które są pracownikami.
Między stronami było bezsporne, że ubezpieczenie chorobowe M. M. z tytułu umowy o pracę ustało 19 lipca 2024 r., odwołująca się nie miała innego tytułu ubezpieczenia oraz że w okresie od 5 sierpnia do 15 października 2024 r. M. M. była niezdolna do pracy.
Strony pozostawały w sporze jedynie co do daty powstania niezdolności do pracy. Organ rentowy stał na stanowisku, zgodnie z którym niezdolność do pracy powstała w dacie wskazanej w zaświadczeniu lekarskim, tj. 5 sierpnia 2024 r. Ubezpieczona twierdziła z kolei, że niezdolność do pracy powstała wcześniej, choć nie sprecyzowała, jakiego dnia.
W oparciu o opinię biegłego z zakresu psychiatrii Sąd ustalił, że niezdolność do pracy powstała najpóźniej 1 sierpnia 2024 r. Biegły w sposób jednoznaczny stwierdził, że pogorszenie się stany zdrowia M. M. miało bezpośredni związek z utratą zatrudnienia w dniu 16 lipca 2024 r., która stała się czynnikiem wyzwalającym nasilenie objawów depresyjno-lękowych. Biegły zauważył, że odwołująca się nie miała możliwości skorzystania z konsultacji psychiatrycznej już w momencie powstania objawów chorobowych z uwagi na urlop lekarza leczącego. Nie oznacza to jednak, że objawy chorobowe powodujące niezdolność do pracy wystąpiły u niej dopiero w dniu wizyty 5 sierpnia 2024 r. Przeciwnie – z okoliczności sprawy wynika, że M. M. stała się niezdolna do pracy przed upływem 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia, albowiem ten moment istotnie pogorszył jej stan zdrowia.
Zwolnienie lekarskie, jakie uzyskała odwołującą się w dniu 5 sierpnia 2024 r. dowodzi oczywiście niezdolności do pracy od tego momentu. W zakresie oceny okresu niezdolności do pracy pozostaje jednak jednym z dowodów tej niezdolności, nie stojąc na przeszkodzie prowadzeniu dalszych dowodów, choćby z przesłuchania strony czy opinii biegłego, które to dowody Sąd przeprowadził w niniejszym postępowaniu. Dowody te, jako wzajemnie spójne, w rezultacie doprowadziły Sąd do wniosku, że niezdolność do pracy odwołującej się powstała przed 2 sierpnia 2024 r., tj. w okresie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia i warunkował prawo do zasiłku chorobowego za okres objęty zaskarżonymi decyzjami.
Prawa do zasiłku chorobowego odwołującą się mogłaby pozbawić jedna z sytuacji wymienionych w art. 13 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zgodnie z którym ubezpieczonemu nie przysługuje zasiłek chorobowy za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy:
1) ma ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy;
2) kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby;
3) nie nabyła prawa do zasiłku w czasie ubezpieczenia, w przypadkach określonych w art. 4 ust. 1 (tzw. okres wyczekiwania);
4) jest uprawniona do zasiłku dla bezrobotnych, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego lub nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego;
5) podlega obowiązkowo ubezpieczeniu społecznemu rolników określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby którakolwiek z wymienionych wyżej sytuacji zachodziła w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że M. M. zachowała prawo do zasiłku chorobowego za okres od 5 sierpnia do 15 października 2024 r. i zmienił obie zaskarżone decyzje na podstawie art. 477
(
14) § 2 k.p.c.
ZARZĄDZENIE
1.
(...).
2.
(...).
3.
(...).
19 października 2026 r.