UZASADNIENIE
wyroku Sądu Rejonowego S. C. w S. z dnia 5 października 2026 r.
Decyzją z dnia 10 czerwca 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych O. w S.odmówił ubezpieczonej J. S. prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 5 października 2023 r. do 28 września 2024 r. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że od dnia 5 października 2023 r. ubezpieczona odzyskała zdolności do pracy i powróciła do pracy, przez co nie została spełniona przesłanka ciągłości niezdolności do pracy.
J. S. odwołała się od powyższej decyzji, zarzucając:
nieistnienie decyzji z uwagi na brak podpisu,
obrazę art. 18 i 9 ustawy zasiłkowej w zakresie interpretacji słowa „nadal” oraz wydanie decyzji sprzecznej z treścią orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 02.09.2024 r.,
błąd w ustaleniach faktycznych poprzez pominięcie charakteru leczenia onkologicznego i dalszych okresów niezdolności do pracy po dniu 05.10.2023 r., które nastąpiły w okresie nie dłuższym niż 60 dni.
W uzasadnieniu wskazano, że fakt powrotu do pracy na krótki okres po wykorzystaniu zasiłku chorobowego nie może automatycznie prowadzić do pozbawienia ubezpieczonej świadczenia rehabilitacyjnego. Ustawodawca w przepisie art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej nie posługuje się bowiem pojęciem „nieprzerwanej niezdolności”, ale określeniem niezdolności jako stanu „nadal” występującego. Ponadto wskazała, że przebieg choroby nowotworowej jest trudny do przewidzenia, zaś nawrót choroby może wydarzyć się w każdym momencie – zarówno podczas leczenia, jak i po jego zakończeniu. Pacjent – po wyczerpaniu okresu zasiłkowego – powraca zatem do pracy, tak jak odwołująca się. W przypadku gdy nawrót choroby wydarzy się przed upływem 60 dni od zakończenia poprzedniego okresu niezdolności do pracy jest on pozbawiony jakiegokolwiek prawa do świadczenia związanego z czasową niezdolnością do pracy. Dodatkowo argumentowała, że lekarz orzecznik ZUS orzekł, że odwołująca się spełnia wymogi do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy – licząc od daty wyczerpania okresu zasiłkowego, zaś prezes ZUS nie zgłosił sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika. W związku z tym ZUS wydał decyzję wbrew treści orzeczenia lekarza orzecznika. W konsekwencji zdaniem odwołującej się uzasadnione jest przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego od 9 lutego 2024 r., tj. z pominięciem okresu, w którym świadczyła pracę.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych O. S. wniósł o oddalenie odwołania w całości i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Swoje stanowisko uzasadnił faktem, że po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego 04 października 2023 r., ubezpieczona odzyskała zdolność do pracy i świadczyła pracę do 30 listopada 2023 r. Faktu tego nie może zmienić powoływane orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, który oceniał jedynie kwestię istnienia niezdolności do pracy na datę badania 2 września 2024 r. i nie dysponował wiedzą o faktycznym czasie trwania okresu zasiłkowego. Ponadto do świadczenia rehabilitacyjne odpowiednio stosuje się art. 17 ustawy zasiłkowej, co spowodowałoby utratę prawa do świadczenia od dnia 5.10.2023 r. Nadto organ nie podzielił wykładni określenia „nadal” z art. 18 ustawy zasiłkowej.
Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:
J. S. posiada wyższe wykształcenie – m. e.. Ostatnio wykonywała pracę jako specjalistka ds. płac w firmie M. B. sp. z o.o. sp. j. wS. Z tytułu zatrudnienia podlegała ubezpieczeniom społecznym, w tym ubezpieczeniu chorobowemu.
Bezsporne, a nadto dowód: informacja o przebytej rehabilitacji leczniczej – k. 5 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej organu, opinia specjalistyczna lekarza konsultanta – k. 45 dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej organu, zeznania J. S. - e-protokół rozprawy z dnia 30.01.2026 r.; k. 35, pismo płatnika składek – k. 8 akt organu.
J. S.leczy się onkologicznie. 24 marca 2023 r. otrzymała skierowanie do poradni onkologicznej z podejrzeniem rozpoznania raka złośliwego. 28 marca 2023 r. konsylium lekarskie wskazało rozpoznanie choroby: nowotwór złośliwy sutka o niekreślonym podłożu. J. S.zakwalifikowano do leczenia operacyjnego, polegającego na całkowitej mastektomii z rekonstrukcją piersi. Po operacji wystąpiły komplikacje w gojeniu ran pooperacyjnych, powikłania pooperacyjne. Na granicy cięcia operacyjnego wykryto komórki rakowe. J. S. przeszła kolejne radioterapie, leczenie farmakologiczne i hormonoterapia uzupełniającą. Podczas leczenia przebywała na zwolnieniu chorobowym.
Bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach organu.
J. S. 5 października 2023 r. wróciła do pracy po uzyskaniu pozytywnego wyniku badania z zakresu medycyny pracy. J. S.chciała uzyskać zarobek na swoje utrzymanie, a ponadto powrót do pracy traktowała jako część terapii w leczeniu onkologicznym.
Od 1 grudnia 2023 r. przebywała na dalszych zwolnieniach lekarskich z uwagi na zapalenie płuc związane z obniżoną odpornością po inwazyjnym leczeniu nowotworu. Na zwolnieniach pozostawała w okresach:
1 – 8 grudnia 2023 r.
11 – 15 grudnia 2023 r.
09 lutego 2024 r. – 01 marca 2024 r.
04 marca 2024 r. – 22 stycznia 2025 r.
Bezsporne, a nadto dowód: pismo pracodawcy - k. 7 akt organu, zeznania J. S.- e-protokół rozprawy z dnia 30.01.2026 r.;
J. S. wniosła o wypłatę zasiłku chorobowego. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał decyzje odmawiające J. S. prawa do zasiłku chorobowego:
decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r. (znak (...)) za okres od 1 maja do 13 czerwca 2024 r.
decyzją z dnia 19 czerwca 2024 r. (znak (...)-(...)) za okres od 19 czerwca do 18 lipca 2024 r.
decyzją z dnia 22 lipca 2024 r. (znak (...)) za okres 1 – 8 grudnia 2023 r., 11 – 15 grudnia 2023 r., 23 lutego 2024 r. – 01 marca 2024 r., 04 marca 2024 r. – 30 kwietnia 2024 r.
decyzją z dnia 16 sierpnia 2024 r. (znak (...)-(...)) za okres 19 lipca 2024 r. – 31 sierpnia 2024 r.
W uzasadnienia wskazał, że ubezpieczona wyczerpała 182-dniowy okres zasiłkowy liczony z powodu niezdolności do pracy orzeczonych na przestrzeni od 1 marca 2023 r. do 4 października 2023 r.
Sąd Rejonowy S. C.w S. wyrokiem z dnia 7 lutego 2025 r. (sygn. akt(...)) oddalił odwołania J. S.na powyższe decyzje.
Bezsporne, a nadto dowód: wyrok Sądu RejonowegoS. C. w S.z dnia 7 lutego 2025 r. wraz z uzasadnieniem - k. 42-46v.
J. S.istotnie wyczerpała okres zasiłkowy z dniem 4 października 2023 r.
Bezsporne, a nadto dowód: zestawienie zaświadczeń o zwolnieniach lekarskich - k. 41.
Po 4 października 2023 r. J. S. kontynuowała leczenie onkologiczne w postaci hormonoterapii oraz stawiała się na kontrole u lekarza rodzinnego, lekarza onkologa. Ponadto zalecono wykonywanie badania mammograficznego co 12 miesięcy.
Bezsporne, a nadto dowód: ulotka leku (...)- k. 61-64, e-recepty - k. 65-70, karta informacyjna leczenia szpitalnego - k. 71, a także dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach organu.
Ponadto w lutym 2024 r. J. S.rozpoczęła leczenie psychiatryczne zaburzeń depresyjnych. Poddawała się także obrazowym badaniom kontrolnym, podczas których wykryto torbiele w drugiej piersi. W lipcu 2024 r. J. S. ponownie przebywała na oddziale kliniki chirurgii ogólnej i onkologicznej, gdzie wykonano zabieg lipotransferu, który następnie powtórzono we wrześniu 2024 r. Z początkiem 2025 roku pacjentka była ponownie hospitalizowana, następnie przeszła mastektomię. W międzyczasie J. S. otrzymała od pracodawcy wypowiedzenie umowy o pracę.
Bezsporne, a nadto dowód: zeznania J. S. - e-protokół rozprawy z dnia 30.01.2026 r.; k. 35, dokumentacja medyczna - k. 72-82; k. 10-44, 52-81 akt organu dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej organu.
Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 2 września 2024 r. stwierdzono, że J. S. jest niezdolna do pracy, zaś w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy, istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, na okres 12 miesięcy, licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Lekarz orzecznik dysponował aktualną dokumentacja medyczną oraz informacją o czasowym powrocie ubezpieczonej do pracy.
Następnie orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 maja 2025 r. stwierdzono częściową niezdolność do pracy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 maja 2025 r.
Bezsporne, a nadto dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 2 września 2024 r. nr akt (...) - k. 10 akt organu, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 maja 2025 r. - k. 92, wydruk e-mail - k. 56, pismo ZUS - k. 57, dokumentacja ZUS - k. 59-60v, k. 45-48 i 82 akt organu – dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, zeznania J. S. - e-protokół rozprawy z dnia 30.01.2026 r.; k. 35.
Decyzją z dnia 1 października 2025 r. J. S. przyznano rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2025 r. Ubezpieczona złożyła odwołanie od wydanej decyzji, domagając się przyznania renty od dnia 5 października 2023 r. Odwołanie rozpoznawane jest przez Sąd Okręgowy w S. pod sygn. akt (...), przy czym obecnie postępowanie jest zawieszone na czas trwania niniejszego postępowania.
Bezsporne, a nadto dowód: zeznania J. S. - e-protokół rozprawy z dnia 30.01.2026 r.; k. 35, odwołanie - k. 4-7 akt (...), decyzja organu z dnia 1 października 2025 r., znak (...) - k. 8-10 akt (...), postanowienie Sądu Okręgowego w S. z dnia 13 stycznia 2026 r. - k. 41 akt (...).
Ustalając powyższy stan faktyczny sąd oparł się na załączonej do sprawy oraz akt organu (w tym akt organu załączonych do sprawy (...), a także zeznaniach ubezpieczonej. Dowód z opinii biegłego sądowego nie został przeprowadzony, albowiem ubezpieczona cofnęła wniosek, zaś sąd uznał, że nie ma przesłanek ku dopuszczaniu tego dowodu z urzędu. Stan faktyczny w sprawie pozostawał co do zasady bezsporny, zaś spór ogniskował się wokół kwestii prawnych.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonej nie zasługiwało na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do podniesionego przez ubezpieczoną zarzutu formalnego dotyczącego rzekomego nieistnienia zaskarżonej decyzji z uwagi na brak własnoręcznego podpisu osoby wydającej decyzję. Zarzut ten jest całkowicie chybiony. Zgodnie z dyspozycją art. 83f ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, decyzje sporządzone z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego Zakładu mogą zamiast własnoręcznego podpisu zawierać nadruk imienia i nazwiska wraz ze stanowiskiem służbowym osoby upoważnionej do ich wydania. Zaskarżona decyzja spełnia te wymagania w sposób prawidłowy, co potwierdziły również wyjaśnienia organu rentowego z dnia 21 października 2025 r. (k. 24). W konsekwencji należało uznać zaskarżoną decyzję za istniejącą i wywołującą skutki prawne, zaś prawidłowość rozstrzygnięcia organu podlegała merytorycznej kontroli sądowej.
Kluczowym zagadnieniem w niniejszej sprawie była ocena, czy ubezpieczona spełniła podstawowe przesłanki do nabycia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego określone w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2780 ze zm., dalej:
ustawa zasiłkowa). Zgodnie z tym przepisem, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ubezpieczona, po dniu wyczerpania okresu zasiłkowego (4 października 2023 r.) odzyskała zdolność do pracy i faktycznie ją świadczyła od 5 października do 30 listopada 2023 r. Po długotrwałym zwolnieniu lekarskim dopuszczenie J. S. do pracy od 5 października 2023 r. było uwarunkowane uzyskaniem pozytywnego orzeczenia lekarza medycyny pracy. Ponadto sama ubezpieczona nie kwestionowała, że na tamten moment była zdolna do powrotu do pracy, a jej decyzja była podyktowana nie tylko chęcią uzyskania środków do utrzymania, ale też przekonaniem o terapeutycznej wartości powrotu do normalnego funkcjonowania. Ubezpieczona faktycznie wykonywała obowiązki pracownicze przez okres niemal dwóch miesięcy do czasu zachorowania w związku z obniżoną odpornością. W ocenie sądu opisane okoliczności wskazują na to, że w tym okresie ubezpieczona nie znajdowała się w stanie niezdolności do pracy, choć sąd ma świadomość powagi choroby ubezpieczonej i jej dynamicznego przebiegu.
Okoliczności związane ze stanem zdrowia ubezpieczonej doprowadziły ostatecznie do ponownego korzystania okresowo ze zwolnień lekarskich począwszy od 1 grudnia 2023 r. w wymiarze łącznie niecałych dwóch tygodni w grudniu, niecałych trzech tygodni w lutym, a następnie niemal nieprzerwanie od marca 2024 r. do stycznia 2025 r. Pierwsze zwolnienia były przy tym związane z infekcjami, natomiast kolejne – z leczeniem psychiatrycznym a także ponownym leczeniem onkologicznym na skutek wykrycia torbieli w drugiej piersi.
Brak uprawnienia do zasiłku chorobowego za sporny okres przesądził już Sąd Rejonowy S. C. w S. prawomocnym wyrokiem z dnia 7 lutego 2025 r. (sygn. akt (...)). Powodem było wyczerpanie okresu zasiłkowego z dniem 4 października 2023 roku oraz przerwy poniżej 61 dni pomiędzy kolejnymi okresami niezdolności do pracy.
W niniejszej sprawie sąd rozpoznawał prawo ubezpieczonej do świadczenia rehabilitacyjnego za tożsamy okres, przy czym ubezpieczona postulowała przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego od 9 lutego 2024 r. Ubezpieczona wskazywała, że wystąpienie przerwy w niezdolności do pracy pomiędzy ustaniem prawa do zasiłku a ustaleniem prawa do świadczenia rehabilitacyjnego nie stoi na przeszkodzie ustaleniu tego ostatniego uprawnienia. Spór w sprawie sprowadzał się więc do rozstrzygnięcia sporu co do prawa, a konkretniej interpretacji art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej.
Sąd rozstrzygając tę sporną kwestię przychyla się do ugruntowanej linii orzeczniczej prezentowanej przez sądy powszechne i Sąd Najwyższy. W ocenie Sądu, wykładnia tego przepisu musi mieć charakter ścisły, jako że przepisy ubezpieczeń społecznych mają charakter bezwzględnie wiążący. W ocenie sądu wykładnia przepisu art. 18 ust. 1 wskazuje na to, że jedną z przesłanek ustalenia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego jest zachowanie płynnej ciągłości pomiędzy wyczerpaniem zasiłku chorobowego a stanem niezdolności uzasadniającym przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego. Użycie przez ustawodawcę w analizowanym przepisie słowa „nadal” oznacza, że pomiędzy okresem pobierania zasiłku chorobowego, a okresem pobierania świadczenia rehabilitacyjnego musi istnieć ciągłość. Innymi słowy, stan uzasadniający prawo do zasiłku chorobowego, a następnie prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, nie może zostać przerwany (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2013 r. w sprawie II UK 135/13, publ. LEX nr 1396412 oraz z dnia 5 lipca 2023 r. w sprawie I USKP 7/23, publ. LEX nr 3577238). Wykładnia gramatyczna tego przepisu wyraźnie przemawia za uznaniem, że świadczenie rehabilitacyjne jest kontynuacją zasiłku chorobowego (przez okres nie dłuższy niż 12 miesięcy) w tym znaczeniu, że prawo do tego świadczenia można nabyć tylko wówczas, gdy ustawowy okres pobierania zasiłku chorobowego został już wyczerpany a osoba pobierająca dotychczas zasiłek chorobowy jest nadal niezdolna do pracy. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest bowiem zapewnienie osobie uprawnionej źródła przychodu w sytuacji, w której osoba ta z powodu niezdolności do pracy, pracy tej świadczyć nie może. Reasumując, należy stwierdzić, że prawidłowa wykładnia art. 18 ustawy zasiłkowej daje się wyrazić w tezie, iż ocena uprawnień danej osoby do świadczenia rehabilitacyjnego uzależniona jest od dalszego, nieprzerwanego występowania u danej osoby niezdolności do pracy spowodowanej tą samą lub inną chorobą, albo też kilkoma współistniejącymi chorobami.
Powyższa wykładnia nie może być podważona przez zarzut naruszenia art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej. Przepis art. 9 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy zasiłkowej stanowi, że do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Przepis dotyczy więc sposobu obliczania okresu zasiłkowego i wynika z niego, że do okresu zasiłkowego wlicza się następujące po sobie okresy niezdolności do pracy, jeżeli przerwa między nimi jest krótsza niż 61 dni. Nie ma on bezpośredniego odniesienia do świadczenia rehabilitacyjnego, czemu ustawodawca dał wyraz w treści art. 22 ustawy zasiłkowej, który to przepis nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania art. 9 ust. 2 tej ustawy w przypadku świadczenia rehabilitacyjnego. Nie może być zatem mowy, aby czas, w którym praca była wykonywana został potraktowany jako okres mający świadczyć o zachowaniu ciągłości okresu zasiłkowego, co pozwalałoby na uwzględnienie wniosku.
Sąd dostrzega trudny i dynamiczny charakter przebiegu chorób nowotworowych oraz okoliczność, że nawrót choroby może nastąpić w każdym momencie. Niemniej jednak sądy powszechne związane są granicami wyznaczonymi przez regulacje prawne. Przepisy ustawy zasiłkowej nie przewidują instytucji „zawieszenia” wymogu ciągłości niezdolności do pracy ani przeniesienia tzw. okresu 60 dni przerwy na ponowny nawrót choroby w kontekście świadczenia rehabilitacyjnego. Skoro ubezpieczona miała niemal dwumiesięczny okres zdolności do wykonywania obowiązków pracowniczych, to doszło do przerwania ciągłości zdarzeń ubezpieczeniowych warunkujących uprawnienie do świadczenia rehabilitacyjnego.
W konsekwencji sąd uznał, że nie spełnia warunków do nabycia (przyznania) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego osoba, która po wyczerpaniu okresu pobierania zasiłku chorobowego nie jest nadal niezdolna do pracy (tj. wystąpiła przerwa). Pracownik odzyskuje zdolność do pracy zostając dopuszczonym do pracy na podstawie odpowiedniego zaświadczenia lekarza. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że brak prawa do świadczeń rehabilitacyjnych warunkowany był podjęciem przez ubezpieczoną pracy z dniem 5 października 2023 r.
Sąd odniósł się również do argumentacji odwołującej opartej na orzeczeniu lekarza orzecznika ZUS z dnia 2 września 2024 r., w którym stwierdzono istnienie przesłanek do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy. Lekarz orzecznik dokonywał oceny w realiach późniejszego badania i przy uwzględnieniu ówczesnej dokumentacji, jednakże orzeczenie to nie mogło znieść skutków prawnych przerwy w niezdolności do pracy, jaka miała miejsce w ostatnich miesiącach 2023 roku, ani kreować wstecznie prawa do świadczenia za okres, w którym ubezpieczona legalnie świadczyła pracę. W związku z powyższym, Sąd nie podzielił stanowiska ubezpieczonej, jakoby wiążące dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 2 września 2024 r. Zatem organ rentowy słusznie odmówił przyznania świadczenia, gdyż w dacie granicznej (październik 2023 r.) warunek ciągłości nie został spełniony.
Odnosząc się z kolei do faktu przyznania ubezpieczonej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 1 kwietnia 2025 r. oraz toczącego się przed S. O. w S. postępowania w sprawie sygn. akt (...) (w którym ubezpieczona domaga się prawa do renty wstecznie od 5 października 2023 r.), Sąd zauważył, że kwestia uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy (i ewentualnego jej wstecznego ustalenia) podlega odrębnym reżimom prawnym (art. 57 i nast. ustawy o emeryturach i rentach z FUS). Postępowanie to (obecnie zawieszone do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) nie zmienia faktu, że w płaszczyźnie specyficznych przesłanek świadczenia rehabilitacyjnego (wymóg ciągłości bezpośrednio po zasiłku chorobowym) doszło do przerwania okresu niezdolności poprzez podjęcie pracy od 5 października do 30 listopada 2023 r. Ewentualne rozstrzygnięcia w sprawie rentowej pozostają bez wpływu na ocenę spełnienia przesłanek z art. 18 ustawy zasiłkowej w niniejszym postępowaniu.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c., zasądzając od ubezpieczonej (jako strony przegrywającej proces w całości) na rzecz organu rentowego kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wysokość ta została ustalona w oparciu o § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, uwzględniając minimalną stawkę w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 477
14 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji wyroku.
ZARZĄDZENIE
1.
(...)
2.
(...)
3.
(...)
S., 15 października 2026 r.