Sygnatura akt IV U 233/24
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
G., dnia 16 września 2026 r.
Sąd Rejonowy w Świdnicy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:
Przewodniczący: Sędzia Maja Snopczyńska
po rozpoznaniu w dniu 16 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym
sprawy z odwołania S. X.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia (...)r., znak: (...)
o świadczenie rehabilitacyjne
zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 4 czerwca 2024 r., znak: (...) w ten sposób, iż przyznaje powodowi S. X. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy.
UZASADNIENIE
Powód S. X. odwołał się od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. z dnia 23 V 2024 roku, odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w uzasadnieniu powołując się na stan zdrowia.
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazano, że komisja lekarska ZUS orzekła, że stan zdrowia powoda nie uzasadnia przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
W toku postepowania
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
Od dnia 10 V 2024r. do dnia 4 V 2025r. powód pobierał zasiłek chorobowy.
Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS ustalono, że powód nie jest niezdolny do pracy, a ponadto brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Orzeczeniem z dnia 23 V 2024r. komisja lekarska ZUS stwierdziła, że powód nie jest niezdolny do pracy, a ponadto brak okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia 4 VI 2024r. odmówił powodowi prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.
Dowód:
- akta ZUS (w załączeniu)
U powoda rozpoznano uszkodzenie MM kolana prawego i zmiany zwyrodnieniowe kolan. Powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie był zdolny do pracy i zasadne było przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy.
Dowód: opinia biegłego ortopedy k. 62-65, 84-85
W tak ustalonym stanie faktycznym
Sąd zważył:
Odwołanie podlegało uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 18 ust 1 ustawy z 25.06.1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie przysługuje ono przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 3 ustawy).
Z akt sprawy wynika, że w okresie od 10 V 2024r. do dnia 4 V 2025r. powód pobierał zasiłek chorobowy.
Spornym pozostało w przedmiotowej sprawie, czy powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego był niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy.
Dla rozpoznania sprawy wymagane były wiadomości specjalne z zakresu medycyny i celem ustalenia przeprowadzono dowód z opinii biegłego ortopedy. Biegły wskazał w opinii, że u powoda rozpoznano uszkodzenie MM kolana prawego i zmiany zwyrodnieniowe kolan; powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie był zdolny do pracy i zasadne było przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy. Na skutek zastrzeżeń ZUS biegły sporządził opinię uzupełniającą w której ustosunkował się do zarzutów organu. Biegły wskazał w opinii uzupełniającej, że powód nadal jest niezdolny do pracy, fakt oczekiwania na artroskopię nie może być podstawą do nieprzyznania świadczenia; podkreślił także, że skoro ograniczenie sprawności narządu ruchu powoda 13 miesięcy po wydaniu zaskarżonej decyzji ZUS jest na tyle istotne, że uniemożliwia powodowi wykonywanie pracy to oznacza że zasadne jest uznanie powoda za niezdolnego do pracy i przyznanie świadczenia na 12 miesięcy.
Do opinii tej organ rentowy ponownie zgłosił zastrzeżenia (oparte na stanowisku Przewodniczącego Komisji Lekarskiej) i wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego z zakresu ortopedii, podnosząc min, że oczekiwanie na zabieg nie może być podstawą przyznania świadczenia rehabilitacyjnego.
Sąd na podstawie art. 235
2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął ten wniosek dowodowy jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, przyczynami mogącymi przemawiać za koniecznością uzyskania dodatkowej opinii od innego biegłego są na przykład nielogiczność wyciągniętych przez niego wniosków, zawarcie w opinii sformułowań niekategorycznych, niejednoznacznych czy też brak dostatecznej mocy przekonywającej opinii (tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie I ACa 980/12, LEX 1293767; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 3 kwietnia 2013 r. w sprawie I ACa 148/13, LEX (...)). Tym samym dopuszczanie dowodu z opinii kolejnego biegłego dla uzyskania opinii korzystnej dla strony prowadziłby do przewlekłości postępowania, skoro opinia znajdująca się w aktach sprawy nie budzi wątpliwości Sądu.
Całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego przemawia za uznaniem opinii biegłego ortopedy jako rzeczowej, spójnej i wyprowadzającej logiczne wnioski końcowe i Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn dla których opinia ta miałyby utracić walor wiarygodnego dowodu w sprawie. Ponadto opinia biegłego zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, ma na celu ułatwienie sądowi należytej oceny zebranego materiału wtedy, gdy potrzebne są wiadomości specjalne. Podlega jak inne dowody ocenie według art. 233 § 1 kpc, lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, które stanowią zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Przedmiotem opinii nie jest więc przedstawienie faktów, lecz ich ocena na podstawie wiadomości specjalnych.
Na skutek złożonych zastrzeżeń biegły ustosunkował się do tych zastrzeżeń, udzielając wyczerpującej odpowiedzi w opinii uzupełniającej. Opinia i opinia uzupełniająca wyczerpująco udzieliły odpowiedzi na pytania i są wystarczające do ustalenia czy powód był zdolny do pracy. ZUS podnosi, że niezasadnym było przyznanie powodowi świadczenia rehabilitacyjnego w okresie oczekiwania na operację. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Powód po wyczerpaniu zasiłku chorobowego nie odzyskał zdolności do pracy, co biegły podkreślił w opinii. Wskazać należy, że powód nie ma wpływu na okres oczekiwania na operację. Skoro leczenie powoda wymagało oczekiwania na zabieg operacyjny, to zasadnym jest przyznanie na ten okres świadczenia rehabilitacyjnego, gdyż jak podkreślił biegły - w okresie oczekiwania powód nie odzyskał zdolności do pracy i nadal była chory. Odmienna sytuacja byłby, gdyby powód w okresie oczekiwania na zabieg operacyjny odzyskał zdolność do pracy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 477
14 § 2 k.p.c. zmieniono zaskarżoną decyzję, w ten sposób, iż przyznano powodowi prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 12 miesięcy.