Postanowienie IV CNP 92/09

Sygn. akt IV CNP 92/09 POSTANOWIENIE Dnia 22 stycznia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie ze skargi J. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I S (…), odrzucającego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w sprawie z powództwa J. J. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B. i Aresztowi Śledczemu w G. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 stycznia 2010 r., odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wszczętego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Uzasadnienie Wniesiona przez skarżącego J. J. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. odrzucającego skargę na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki pozbawiona jest niektórych spośród niezbędnych elementów tej skargi wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia mu szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego 2 skarga dotyczy. Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda ma postać szkody niemajątkowej (krzywdy) polegającej na popadnięciu w depresję i pogorszeniu stanu zdrowia. Wymóg uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wskazania nie tylko jej rodzaju, ale i rozmiaru oraz czasu powstania, a także przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie o zaistnienlu wskazanej postaci szkody nie jest wystarczające do uznania spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r., V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05). Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się tylko do stwierdzenia, że niedopuszczalne jest zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi na przewlekłość postępowania, a nadto że ustawodawca przewidział jednoinstancyjny tryb rozpoznania takiej skargi. Takie sformułowanie nie jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1, poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpIiwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków, np. skargi o wznowienie postępowania, nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140). W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. O kosztach postępowania wszczętego wniesieniem skargi orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c.