Postanowienie III SPP 145/05

Postanowienie z dnia 6 grudnia 2005 r. III SPP 145/05 Wadliwe złożenie skargi na przewlekłość postępowania i podejmowanie przez stronę czynności opóźniających rozpoznania sprawy są okolicznościami, które sąd bierze pod uwagę, rozpoznając drugą skargę na przewlekłość postę- powania złożoną przez tę stronę (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki, Dz.U. Nr 179, poz. 1843). Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Roman Kuczyński, Zbigniew Myszka. Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Józefa G. na przewlekłość postępowania Sądu Apelacyj- nego w Gdańsku [...] o d d a l i ł skargę. U z a s a d n i e n i e Dnia 3 października 2005 r., skarżący Józef G. wniósł o stwierdzenie przewle- kłości w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym-Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku [...]. Jednocześnie domagał się wydania zale- cenia Sądowi Apelacyjnemu w Gdańsku jak najpilniejszego rozpoznana sprawy, to jest w terminie czternastu dni od dnia otrzymania orzeczenia Sądu Najwyższego oraz zasądzenia na jego rzecz kwoty 10.000 zł. W ocenie skarżącego, sformułowane żą- dania są w pełni uzasadnione, albowiem apelacja, wniesiona przez niego w dniu 18 października 2004 r. nie została do chwili wniesienia skargi rozpatrzona. Prezes Sądu Apelacyjnego w Gdańsku wniosła o oddalenie skargi. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 2 Skarga podlega oddaleniu, ponieważ jest nieuzasadniona. Prawo do rozpo- znania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki uregulowane zostało w ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843). Wprawdzie zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2005 r. (III SPP 52/05) władze krajowe mają obowiązek zorganizowania warunków należnego sprawowania władzy jurysdykcyjnej, w tym zapewnienia optymalnej ob- sady kadrowej sądów odwoławczych orzekających w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, aby nie dochodziło do przewlekłości postępowań w sprawach sądowych uznanych za istotne z punktu widzenia szczególnej potrzeby społecznej zagwarantowania sprawności i szybkości ich osądzenia, lecz nie zmienia to faktu, że skarżący powinien skorzystać - w celu przyspieszenia rozpoznawania sprawy - z przysługujących mu środków prawnych, jak również nie przyczyniać się do powstawania przewlekłości. Tymczasem przewlekłość, jaką zarzuca skarżący, została spowodowana, między innymi, wskutek wadliwego wniesienia przez niego skargi po raz pierwszy, w wyniku czego akta sprawy przekazane zostały do Sądu Najwyższego i następnie wraz ze skargą zwrócone (zarządzenie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III SPP 128/05) oraz przez podejmowanie czynności proce- sowych, niezwiązanych z istotą rozpoznawanego sporu (wystąpienie o adwokata z urzędu w celu wniesienia skargi na przewlekłość postępowania). W tym czasie Sąd Apelacyjny nie był zatem w stanie rozstrzygnąć istoty sporu, co sprawia, że przy roz- patrywaniu drugiej skargi trzeba wziąć pod uwagę, iż to zachowanie strony wpływa na skrócenie faktycznego okresu rozpatrywania sprawy, podlegającego ocenie z punktu widzenia art. 2 ust. 2 powołanej ustawy. W tym kontekście Sąd Najwyższy nie stwierdza przewlekłości w postępowaniu prowadzonym przed Sądem Apelacyjnym w Gdańsku. Należy też nadmienić, że skarżący mógł również - wskazując stosowne powody - domagać się przyspieszenia rozpoznania sprawy i zwrócić się do Sądu z odpowiednim wnioskiem, czego jednak nie uczynił. W tych okolicznościach postępo- wanie trwające niecały rok nie jest przewlekłe. Mając na względzie powyższe, należało zatem - stosownie do art. 12 ust. 1 powołanej ustawy - orzec jak w sentencji. ========================================