Postanowienie III SPP 119/05

Postanowienie z dnia 8 lipca 2005 r. III SPP 119/05 Przy rozpoznaniu skargi na przewlekłość postępowania niedopuszczalna jest merytoryczna ocena rozstrzygnięć sądu. Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Beata Gudowska, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca). Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2005 r. sprawy ze skargi Zygmunta P. na przewlekłość postępowania Sądu Apela- cyjnego w Warszawie [...]. o d d a l i ł skargę. U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2002 r. Sąd Najwyższy odrzucił kasację skarżącego Zygmunta P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2001 r. [...] z powodu niespełnienia przez skarżącego obowiązku z art. 3933 § 1 pkt 3 k. p. c. (przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania). W dniu 29 października 2003 r. do Sądu Apelacyjnego w Warszawie wpłynęła skarga Zygmunta P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 marca 2001 r. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę jako wniesioną po terminie oraz z braku ustawo- wych podstaw wznowienia. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez po- woda kasacją, którą Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 24 marca 2004 r. odrzu- cił jako niedopuszczalną. Powód na to postanowienie złożył zażalenie do Sądu Naj- wyższego, które zostało oddalone postanowieniem z dnia 24 września 2004 r. Wniosek powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, o której mowa wyżej, Sąd Apelacyjny odrzucił postanowieniem z dnia 27 maja 2004 r. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez powoda. Posta- nowieniem z dnia 20 października 2004 r. Sąd Apelacyjny odrzucił zażalenie jako 2 niedopuszczalne. W dniu 15 listopada 2004 r. Zygmunt P. złożył ponownie wniosek o przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniesionej już skargi o wznowienie postępo- wania sądowego. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2004 r. Sąd Apelacyjny od- rzucił wniosek powoda. W dniu 19 stycznia 2005 r. Zygmunt P. ponownie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Powyższy wniosek został odrzucony przez Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 28 lutego 2005 r. Powołując się na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na na- ruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez zbęd- nej zwłoki (Dz.U. Nr 178, poz. 1843 ze zm.) w skardze z dnia 9 kwietnia 2005 r. Zygmunt P. wniósł o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie [...] przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie: 2) zasądzenie na rzecz skarżącego od Sądu Apelacyjnego w Warszawie - Skarbu Państwa zadośćuczynienia pieniężnego w kwocie 10.000 zł za spowodowanie przewlekłości postępowania sądowego; 3) „na- danie orzeczeniu Sądowemu klauzuli natychmiastowej wykonalności i prawomocno- ści z urzędu” ; 4) zasądzenie na rzecz skarżącego od Sądu Apelacyjnego w War- szawie kwoty opłaty sądowej wpisu od wniesionej skargi (105 zł) oraz kosztów po- mocy prawnej według norm przepisanych prawem. Zdaniem skarżącego Sądy przez odrzucanie wnoszonych przez niego środ- ków odwoławczych uniemożliwiły mu prawo do „rzetelnego, sprawiedliwego rozpa- trzenia sprawy cywilnej w rozsądnym terminie bez nieuzasadnionej przewlekłości”, przez co uniemożliwiły mu dochodzenie swoich praw. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z przedstawionego przebiegu czynności procesowych Sądu Apelacyjnego w Warszawie wynika, że podejmowane one były z odpowiednią sprawnością; rozpa- trzenie każdego wniosku skarżącego następowało w terminie, bez nieuzasadnionej zwłoki. Bardziej szczegółowe przedstawienie analizy każdej z sytuacji wynikających z licznych wniosków skarżącego jest zbędne, skoro skarżący w istocie rzeczy nie za- rzuca tego, że Sąd Apelacyjny w Warszawie wydawał postanowienia w sprawie ze zwłoką. Skarżący chociaż określa skargę jako dotyczącą przewlekłości postępowa- nia, to wszystkie sformułowane w tej skardze zarzuty kieruje przeciwko wydanym przez Sąd Apelacyjny postanowieniom - przeciwko ich treści rozstrzygającej o wnio- 3 skach skarżącego. Skarżący uważa, że postanowienia te są wadliwe, bo nie roz- strzygają wniosku, zgodnie ze stanowiskiem skarżącego, najczęściej przez to, że nie obejmują wszystkich elementów wniosku. Zbadanie wskazanego w skardze postępowania Sądu Apelacyjnego w War- szawie przez Sąd Najwyższy w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. Nr 179, poz. 1843) moż- liwe było jedynie w aspektach sprawności tego postępowania - czy nie zostało naru- szone prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zakres ta- kiego badania odpowiadającego przedmiotowi skargi i jej celom (por. art. 1 ust. 1 i art. 2 powołanej ustawy) dotyczy naruszenia prawa do rozpoznania sprawy bez nie- uzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzy- gnięcia sprawy. Sposobami badania czy nie doszło do przewlekłości postępowania jest w szczególności ocena terminowości i prawidłowości czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty. Odpowiadające powyższym założeniom powołanej ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. zbadanie zarzutów skargi nie ujawniło sytuacji naruszenia prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy z uwzględnieniem rozpoznania każdego z licznych wniosków strony. Natomiast niedopuszczalne jest żądanie skarżącego ażeby w try- bie niniejszej skargi dotyczącej - jak to wyżej wskazano - ochrony prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, Sąd Najwyższy dokonał meryto- rycznej oceny rozstrzygnięć Sądu Apelacyjnego. Przepisy ustawy z 17 czerwca 2004 r. nie stwarzają nowego środka zaskarżenia orzeczeń sądowych. Ustawa ta określa- jąc formy kontroli sprawności postępowania sądowego, nie zmieniła obowiązującego porządku prawnego w zakresie postępowania cywilnego (w zakresie środków za- skarżenia i środków merytorycznej weryfikacji orzeczeń sądowych). Z powyższych względów wobec niezasadności skargi Sąd Najwyższy orzekł w myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy z 17 czerwca 2004 r. ========================================