Postanowienie III CSK 99/08

Sygn. akt III CSK 99/08 POSTANOWIENIE Dnia 18 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z powództwa A. W. przeciwko E. B., C. N. i Wydawnictwu "J.(...)" S.A. w K. o ochronę dóbr osobistych i zadośćuczynienie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2008 r., na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26 października 2007 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca skargę kasacyjną. Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 26 października 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda od wyroku Sądu pierwszej instancji oddalającego powództwo o nakazanie pozwanym przeproszenia powoda przez zamieszczenie na stronie tytułowej „D.(…)” w ciągu kolejnych 14 dni od uprawomocnienia się wyroku przeproszenia za pomówienie powoda w artykułach prasowych o handel dziećmi oraz zasądzenie od pozwanych zadośćuczynienia w kwocie 5 000 zł na wskazany Dom Dziecka. W skardze kasacyjnej obejmującej całe rozstrzygnięcie Sądu drugiej instancji i opłaconej przez pełnomocnika powoda kwotą 600 zł, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że jest ona oczywiście uzasadniona, bowiem „w każdym przypadku podanie do publicznej wiadomości imienia i nazwiska powoda stanowi o naruszeniu jego dóbr osobistych, a prawomocne umorzenie postępowania, przed wszczęciem zarzutów dotyczących rzekomego handlu dziećmi, dalsze umorzenie sprawy dotyczącej rzekomego nakłaniania świadków do fałszywych 2 zeznań czyni oczywistym naruszenie dóbr osobistych powoda”. Skarżący wskazał również, że „w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, którego wyjaśnienie może wyeliminować rozbieżności i wątpliwości w orzecznictwie sądowym mianowicie, że nie tylko po wszczęciu postępowania przygotowawczego przez organy ścigania, ale tym bardziej przed wszczęciem publikowanie imienia i nazwiska osoby, która według pozwanych dziennikarzy ma być w przyszłości oskarżona, jest naruszeniem dóbr osobistych”. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu z następujących powodów: w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o żądaniu zasądzenia zadośćuczynienia w kwocie 5 000 zł skarga jest niedopuszczalna bowiem obejmuje roszczenie majątkowe, którego wartość nie przekracza kwoty 50 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.), ponadto zawodowy pełnomocnik powoda nie uiścił należnej opłaty stosunkowej od tego roszczenia (art. 3986 § 2 w zw. z art. 130 § 3 k.p.c. i art. 3 ust. 2 pkt 3 oraz art. 13 u.k.s.c). Nie zostało także spełnione wymaganie art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., bowiem uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia wymogów tego przepisu. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wskazać na niewątpliwą, widoczną na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni i nie pozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01, OSNCP 2004/6/100 i z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49). Dla spełnienia wymagania art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie jest zatem wystarczające, jak uczynił to skarżący, ogólnikowe wskazanie, że określone działania dziennikarzy podjęte w określonych okolicznościach faktycznych, zawsze naruszają dobra osobiste. Taka konstatacja w żadnym wypadku nie może uzasadniać twierdzenia o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Nie spełnia też wymagań art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. druga podstawa uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Jeżeli bowiem skarżący wskazał na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., jak zdaje się wynikać z uzasadnienia wniosku powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, powinien przedstawić występujące w sprawie zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie z 3 przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, wskazać argumenty prawne prowadzące do odmiennych ocen prawnych oraz wykazać, że jest to zagadnie istotne i jego rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej (porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r. II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11 i z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05, nie publ.). Również tego wymagania nie spełnia skarga kasacyjna powoda, której uzasadnienie wniosku o przyjęcie do rozpoznania nie zawiera żadnego ze wskazanych wyżej, koniecznych elementów. Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną.