Postanowienie Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 2012 r., sygn. III CNP 6/12

Sygn. akt III CNP 6/12 POSTANOWIENIE Dnia 3 kwietnia 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski w sprawie z powództwa A. W. przeciwko Wodociągom sp. z o.o. w T. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2012 r., na skutek skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2011 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Powódka A. W. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2011 r., wskazując, że jest on niezgodny z art. 140 k.c. oraz art. 64 Konstytucji. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który powinien spełniać określone w ustawie kryteria; wymogi formalne właściwe dla każdego pisma procesowego oraz po drugie, posiadać tzw. elementy konstrukcyjne, które pozwalają wniesione pismo zakwalifikować jako ów nadzwyczajny środek prawny. Skarga nie spełniająca wymogów konstrukcyjnych, w myśl art. 4248 § 1 k.p.c., podlega odrzuceniu a limine. Stosownie do treści art. 4245 § 1 k.p.c. wymagania konstrukcyjne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia to: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części; przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny; uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy; wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem. Skarga A. W. nie spełnia wszystkich wymogów stawianych przed tym nadzwyczajnym środkiem prawnym i z tego względu podlega ona odrzuceniu. W skardze nie wykazano bowiem, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z uwagi na powyższe, stosownie do treści art. 4248 § 1 k.p.c., skargę należało odrzucić.