Wyrok z dnia 11 sierpnia 1994 r.
II UR 7/94
Jeżeli żądanie przywrócenia prawa do bezspodstawnie wstrzymanej renty
inwalidzkiej rolniczej zostało zaspokojone w wyniku uwzględnienia rewizji
nadzwyczajnej, wniesionej od wcześniejszego wyroku oddalającego odwołanie w
sprawie o przywrócenie tego prawa, postępowanie umarza się.
Przewodniczący SSN: Maria Tyszel, Sędziowie SN: Stefania Szymańska
(sprawozdawca), Andrzej Wróbel,
Sąd Najwyższy, przy udziale prokuratora Iwony Kaszczyszyn, po rozpoznaniu w
dniu 11 sierpnia 1994 r. sprawy z wniosku Pauliny K. przeciwko Kasie Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Sz. o rolniczą rentę inwalidzką, na
skutek rewizji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie z dnia 8 marca 1993 r. [...],
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Kasy Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego Oddział Regionalny w Sz. z dnia 11 stycznia 1993 r., [...] i
umorzył postępowanie w sprawie.
U z a s a d n i e n i e
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Szczecinie wyrokiem
z dnia 8 marca 1993 r. oddalił odwołanie Pauliny K. od decyzji Kasy Rolniczego
Ubezpieczenia Społecznego-Oddział Regionalny w Sz. z dnia 11 stycznia 1993 r.,
odmawiając przyznania wnioskodawczyni inwalidzkiej renty rolniczej na podstawie
ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych
świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140). Podstawą
rozstrzygnięcia było ustalenie Sądu, że po przyznaniu wnioskodawczyni renty
inwalidzkiej rolniczej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w K. z dnia 29
września 1978 r., tenże Oddział prawomocną decyzją z dnia 6 marca 1979 r. wstrzymał
dalszą wypłatę świadczenia, gdyż wnioskodawczyni przez ostatnie 5 lat przed
przekazaniem gospodarstwa rolnego Państwu nie pracowała w tym gospodarstwie.
Nowy wniosek Pauliny K. z dnia 8 grudnia 1992 r. o przywrócenie prawa do renty nie
może być - zdaniem Sądu - uwzględniony, gdyż od początku nie spełnia ona warunków,
od których zależy przyznanie renty, co potwierdził także Okręgowy Sąd Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie wyrokiem z dnia 19 września 1979 r. w sprawie
[...]. Wnioskodawczyni nie wskazała zaś nowych okoliczności pozwalających na zajęcie
odmiennego stanowiska.
Sąd Apelacyjny w Poznaniu, rozpoznając rewizję wnioskodawczyni, powziął
wątpliwość, czy zaskarżony wyrok jest trafny, a ponadto uznał, iż w sprawie występuje
zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, w związku z czym przedstawił je do
rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, formułując je w następujący sposób: "czy rolnik
może ubiegać się o przyznanie mu renty inwalidzkiej na podstawie ustawy z dnia 20
grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (jednolity tekst: Dz. U. z 1993 r.,
Nr 71, poz. 342), jeżeli ma wymagany okres ubezpieczenia, o którym mowa w art. 21
ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy w sytuacji, gdy przekazał gospodarstwo rolne
Państwu w roku 1978, był ubezpieczony od 1 lipca 1977 r. do czasu przekazania
gospodarstwa rolnego, ale któremu prawomocnym wyrokiem wstrzymano wypłatę renty,
przyznanej na podstawie ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu
emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz.
140), w oparciu o art. 9 ust. 2 tejże ustawy?"
Sąd Najwyższy po przejęciu sprawy do rozpoznania, zważył, co następuje:
Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 1994 r., sygn. akt II URN 18/94, Sąd Najwyższy - w
uwzględnieniu rewizji nadzwyczajnej od wyroku Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w Koszalinie z dnia 19 września 1979 r. [...], wniesionej z urzędu przez
Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego - uchylił powyższy wyrok oraz
poprzedzające go orzeczenie Rady Nadzorczej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych-
Oddział w K. znak: [...] i zmienił decyzję tego Oddziału z dnia 6 marca 1979 r., znak: [...]
w ten sposób, że przywrócił Paulinie K. prawo do renty inwalidzkiej rolniczej, z wypłatą
od dnia 1 kwietnia 1991 r.
Z mocy tego wyroku roszczenie wnioskodawczyni o przywrócenie prawa do renty
(zgłoszone we wniosku z dnia 8 grudnia 1992 r.) zostało w pełni zaspokojone w/w
wyrokiem.
W niniejszej sprawie zachodziły zatem przesłanki [...] do umorzenia
postępowania w sprawie, ponieważ wydanie wyroku stało się zbędne.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.
=========================================