Postanowienie II KZ 36/12

Sygn. akt II KZ 36/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski w sprawie L. G. skazanego z art. 177 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego z dnia 7 sierpnia 2012r., o odmowie przyjęcia kasacji na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n o w i ł: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji sporządzonej przez obrońcę skazanego, uzasadniając to faktem złożenia przez skazanego po terminie wniosku o doręczenie wraz z uzasadnieniem wyroku Sądu Okręgowego z dnia 14 maja 2012 r. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skazany, podnosząc, iż przy jego wydawaniu nie uwzględniono faktu, że skazanemu przydzielono obrońcę z urzędu, z którym skazany nie mógł nawiązać kontaktu, co stanowiło przyczynę złożenia wniosku po terminie. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. W dniu 14 maja 2012 r. w Sądzie Okręgowym odbywała się rozprawa apelacyjna, w toku której rozpoznawana była apelacja obrońcy L. G. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 21 września 2011 r. Wydanym w tym dniu wyrokiem zmieniono zaskarżone orzeczenie Sądu rejonowego. Jak wynika z protokołu rozprawy apelacyjnej (k. 440-441 akt) w rozprawie tej uczestniczył zarówno oskarżony L. G., jak i jego obrońca. Z protokołu tego wynika również, że po ogłoszeniu wyroku przewodniczący składu orzekającego pouczył obecne strony o prawie, terminie i sposobie wniesienia kasacji. Jak wynika z treści art. 524 § 1 k.p.k. warunkiem do wniesienia kasacji jest złożenie w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia wniosku o jego doręczenie wraz z uzasadnieniem. Zrozumienie tego warunku, o którym skazany został pouczony, nie wymaga szczególnej wiedzy. Tymczasem skazany złożył stosowny wniosek w urzędzie pocztowym po upływie terminu zawitego. Skazany nie wykazał żadnych okoliczności, które nie pozwoliły mu na zachowanie terminu. Mógł w tym czasie, także bezpośrednio po ogłoszeniu wyroku uzyskać stosowne informacje o możliwości wniesienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia od obecnego na sali obrońcy, bądź, jeśli nie zrozumiał treści pouczenia lub nie mógł nawiązać kontaktu z obrońcą, w sądzie. Skazany natomiast nie zachował terminu zawitego i w tej sytuacji zaskarżone zarządzenie jest zasadne i należało orzec o utrzymaniu go w mocy.