Postanowienie II KK 45/13

Sygn. akt II KK 45/13 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Hofmański na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 5 marca 2013 r., sprawy P. D. skazanego z art. 148 § 1 kk z powodu kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 października 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 27 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł: 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. W., Zespół Adwokacki, kwotę 738 zł (słownie siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % podatku VAT za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego P. D., 3. zwolnić skazanego P. D. od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu oczywistym. Kasacja zawierała zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, a to art. 156 § 3 k.k., poprzez uznanie, że skierowanie ciosu w klatkę piersiową pokrzywdzonego, a następnie pozostawienie go leżącego bez sprawdzania czy 2 żyje i brak próby udzielenia mu pomocy, wskazuje, że skazany godził się na skutek śmiertelny, choć z wyjaśnień skazanego wynika, że skutku takiego nie przewidywał. Sąd Najwyższy zważył co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Ustalenia faktyczne w zakresie przyjęcia zamiaru zabójstwa były przedmiotem zarzutu apelacji obrońcy i zostały należycie rozpoznane przez Sąd odwoławczy. Sąd odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia zamiaru, z jakim działał skazany, skutkiem czego zmienił przyjętą w wyroku I instancji postać zamiaru bezpośredniego na zamiar wynikowy. Powtórzenie zarzutu apelacyjnego co do ustaleń faktycznych w kasacji, pod pozorem zarzutu naruszenia prawa materialnego, jest niedopuszczalną próbą powielenia kontroli instancyjnej, a przez to obejścia rygorów nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Zarzut nie może więc doprowadzić do uwzględnienia kasacji. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.