Sygn. akt II Ka 239/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 20 maja 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
sędzia SO Paweł Mądry
Protokolant:
p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel
przy udziale prokuratora Pawła Charatynowicza
po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r.
sprawy
A. M.
oskarżonej z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii
na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 30 grudnia 2025 r. sygn. akt II K 559/25
I.
zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
II.
zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
II Ka 239/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 30 grudnia 2025 r. w sprawie II K 559/25
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☒ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
-------
--------------
-------------------------------------------------------------
---------------------
--------
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
---------
---------------
-------------------------------------------------------------
----------------------
-------
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
-----------------
-----------------------------------
--------------------------------------------------------------------------
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
----------------------
-------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------
.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1.
1. zarzut błędnego ustalenia stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej, będącego skutkiem nadania nieodpowiedniego znaczenia elementom przedmiotowo i podmiotowo istotnym wymienionym w art. 115 § 2 kk, co w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonej kary grzywny w wymiarze rażąco niewspółmiernym do stopnia winy, podczas gdy wina i społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonej nie są znaczne, a prawidłową reakcją prawnokarną na popełniony czyn winno być warunkowe umorzenie postępowania karnego w stosunku do oskarżonej na podstawie art. 66 § 1 kk
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
- wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd
meriti poczynił prawidłowe ustalenia co do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu, a w konsekwencji czego nie wystąpiły przesłanki do zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, o jakich mowa w art. 66 § 1 kk.
- argumenty przedstawione przez skarżącego są niewystarczające do uznania, że zarówno stopień zawinienia oskarżonej oraz stopień społecznej szkodliwości czynu powinny być uznane za niższe aniżeli znaczne. Jeśli chodzi o stopień zawinienia zwrócić uwagę trzeba na to, że uzyskane wykształcenie przez oskarżoną, nabywane kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe, na które powołuje się skarżący, przemawiają za pełną świadomością oskarżonej co do naganności i nielegalności posiadania środków odurzających w postaci morfiny, jak i możliwych tego ujemnych skutków. Mimo to oskarżona w nieujawnionych okolicznościach weszła w posiadanie tych środków i to w ilości aż 9 ampułek. Motyw działania oskarżonej nie jest znany, bowiem oskarżona nie ujawniła celu posiadania środków odurzających, korzystając ze swego uprawnienia do odmowy odpowiedzi na pytania w tym zakresie. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że okoliczności popełnienia czynu są jasne. Natomiast twierdzenia skarżącego, że posiadanie przez oskarżoną tych środków nie było związane z ich samodzielnym używaniem i dystrybucją, pozostają zatem gołosłowne i w istocie nieweryfikowalne. Brak jest podstaw do uznania, że oskarżona mogłaby kierować się motywacją, która w jakimkolwiek stopniu mogłaby wpłynąć na obniżenie stopnia jej zawinienia, czy mieć wpływ na niższy stopień społecznej szkodliwości czynu.
- indywidualne okoliczności łagodzące wskazywane przez obronę, na tle okoliczności obciążających, o jakich wypowiedział się Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku dotyczących omawianego rozstrzygnięcia, nie mogły mieć wymiernego wpływu na jego postać. Skarżący nie przywołał także okoliczności, które dotychczas nie byłyby Sądowi znane.
- orzeczenie wobec oskarżonej kary grzywny w liczbie 190 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 12 złotych nie sposób poczytywać za rażąco surowe, zwłaszcza jeśli za popełnienie czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przewidywana jest kara pozbawienia wolności do lat 3, a Sąd na podstawie art. 37a § 1 kk wymierzył karę o charakterze wolnościowym, co w samo sobie jest niewątpliwie korzystne dla oskarżonej.
- na podstawie powyższych rozważań uznać należało, że orzeczona sankcja karna odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonej oraz stopniowi społecznej szkodliwości czynu, uwzględniając jednocześnie skuteczność powierzonych jej funkcji, w tym w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, co odpowiada dyrektywom wymiaru kary, określonym w art. 53 kk.
- podkreślić należy, że wydanie orzeczenia reformatoryjnego w zakresie rozstrzygnięcia o karze byłoby zasadne wówczas, gdyby kara nie była tylko niewspółmierna, lecz ta niewspółmierność musiałaby nosić cechy rażącej, jednakże w sprawie niniejszej nie sposób się takiej dopatrzeć. Nadmienić ponadto trzeba, że sfera sędziowskiego wymiaru kary w pierwszej kolejności zarezerwowana jest dla sądu pierwszej instancji, który w tym zakresie orzeka biorąc przede wszystkim pod uwagę wskazania wynikające z art. 53 § 1 i 2 kk. Podważanie ocen dokonywanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary z art. 438 pkt 4 kpk. Z tego względu kontrola instancyjna wyroku sądu pierwszej instancji w zakresie wymiaru kary powinna być dokonywana z uwzględnieniem szerokiego zakresu swobodnej oceny sądu co do tego, jaka kara będzie stanowiła trafną reakcję karną na przestępstwo. Ingerencja w płaszczyznę wymiaru kary wymaga zatem wykazania, że sąd
meriti naruszył dyrektywy wymiaru kary w taki sposób, że orzeczona kara jest nie tylko nieproporcjonalna, ale rażąco niewspółmierna w świetle prawidłowo zastosowanych dyrektyw wymiaru kary w danej sprawie. Nie wystarczy zatem wskazanie przez skarżącego, że sąd orzekający nie uwzględnił danej okoliczności istotnej z perspektywy zastosowania się do jednej z dyrektyw. Należy wykazać uchybienie na tyle doniosłe, że uwzględnienie prawidłowego znaczenia określonej dyrektywy wymiaru kary nakazywałoby orzec karę znacząco odbiegającą od tej, która została wymierzona w zaskarżonym wyroku (co do wysokości lub jej rodzaju) (por.
wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 września 2024 r. II AKa 372/23).
- wobec powyższych ustaleń, zarzut obrońcy należało uznać za chybiony, a wniesioną apelację za niezasadną.
Wniosek
wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie I przez warunkowe umorzenie na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk i art. 67 § 1 kk postępowania karnego wobec oskarżonej z ustaleniem okresu próby na jednego roku
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
wobec niezasadności zarzutu podniesionego przez obrońcę oskarżonej, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
wyrok w całości
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
apelacja obrońcy oskarżonej nie była zasadna, jednocześnie Sąd Okręgowy nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu, skutkujących zmianą bądź uchyleniem przedmiotowego wyroku
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach zmiany
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
Zwięźle o powodach uchylenia
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4.1.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uchylenia
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
--------------------------
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
III.
Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 kpk zasądził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 248 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, mając na względzie stawki wskazane w art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.
7.
PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
obrońca oskarżonej
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☒ na korzyść
☐ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☐uchylenie
☒zmiana