Sygn. akt II Ka 10/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 12 czerwca 2026r.
Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący:
SSO Sylwia Olimpia Uszyńska
Protokolant:
st. sekr. sąd. Beata Wilkowska
przy udziale prokuratora Przemysława Rycaka
po rozpoznaniu w dniach 8 kwietnia 2026r., 21 maja 2026r. i 12 czerwca 2026 r.
sprawy
F. X. (2)
oskarżonej z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i inne
na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora
od wyroku Sądu Rejonowego w Siedlcach
z dnia 21 października 2025 r. sygn. akt II K 1056/24
I.
wyrok utrzymuje w mocy;
II.
zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. F. S. kwotę 1239,84 złotych (w tym 231,84 zł podatku VAT) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
III.
stwierdza, że wydatki za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Formularz UK 2
Sygnatura akt
II Ka 10/26
Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:
1
1.
CZĘŚĆ WSTĘPNA
1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji
Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 21 października 2025r., sygn. akt II K 1056/24
1.2. Podmiot wnoszący apelację
☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ oskarżyciel posiłkowy
☐ oskarżyciel prywatny
☐ obrońca
☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego
☐ inny
1.3. Granice zaskarżenia
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☒ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k.
– błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☐zmiana
2.
Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy
2.1. Ustalenie faktów
2.1.1. Fakty uznane za udowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
11111
F. X. (1)
Śmierć oskarżonej w dniu 16.04.2026r., po wniesieniu apelacji.
Zaświadczenie z systemu PESEL-SAD
k. 352 - 353
2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione
Lp.
Oskarżony
Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi
Dowód
Numer karty
----------------
---------------------------------------------------------------
----------------
------------
2.2. Ocena dowodów
2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
Lp. faktu z pkt 2.1.1
Dowód
Zwięźle o powodach uznania dowodu
1.
Zaświadczenie z systemu PESEL-SAD
Dowód bezsporny, informacja posiadająca walor urzędowy stwierdzająca zgon oskarżonej na etapie postępowania odwoławczego.
2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2
Dowód
Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
------------------
----------------------------
-----------------------------------------------------------------------------
.
STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków
Lp.
Zarzut
1.
Zarzut:
a.
Obrazy przepisów prawa procesowego, tj. art. 386 § 1 kpk w zb. z art. 386 § 3 kpk w zw. z art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 442 § 3 kpk polegający na braku przesłuchania oskarżonej, która stawiła się na rozprawie głównej dwukrotnie w dniach 08 kwietnia 2025r. i 09 października 2025r. w zakresie tego, jak ustosunkowuje się do przedstawionych jej zarzutów oraz czy chce złożyć w sprawie wyjaśnienia i o ewentualnie jakiej treści oraz w sytuacji, gdy Sad a quo, gdy został związany zapatrywaniem prawnym i wskazaniem Sądu rozpatrującego wcześniej złożony środek odwoławczy co do dalszego postepowania;
b.
Obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 4 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zebranego materiału dowodowego i braku oparcia orzeczenia o całokształt zgromadzonych w toku rozprawy głównej dowodów polegający na:
- braku obdarzenia walorem wiarygodności zeznań świadka Z. W. w zakresie ustalenia przyczyn wypadku komunikacyjnego w ruchu lądowym przez dokonanie ustalenia, iż świadek ma motywację w obciążeniu oskarżonej za spowodowanie wypadku z powodu chęci uniknięcia odpowiedzialności i poniesienia konsekwencji za zaistnienie wypadku, co powoduje, ze składane przez świadka zeznania w ocenie Sądu nie są wiarygodnymi;
- oparcie rozstrzygnięcia o wyjaśnienia oskarżonej składane jedynie w toku postępowania przygotowawczego, jak również powołanie w podstawie ustaleń faktów przez sąd zeznań oskarżonej składanych w charakterze świadka w toku postepowania przygotowawczego w sytuacji obiektywnej możliwości uzyskania stanowiska oskarżonej i odebrania wyjaśnień od obecnej w toku rozprawy głównej oskarżonej, w tym odniesienia się przez nią do wyjaśnień składanych na etapie dochodzenia oraz innych przeprowadzanych w postepowaniu dowodów;
- brak wyjaśnienia powstałych wątpliwości co do przyczyn i przebiegu zdarzeń prowadzących do zaistnienia wypadku komunikacyjnego w ruchu drogowym zaakcentowanych w poprzednio złożonym środku odwoławczym i sygnalizowanych przez sąd II instancji w uzasadnieniu wydanego orzeczenia kasatoryjnego – w szczególności poprzez niezasadne, nie oparte na regułach doświadczenia życiowego i zasad logiki uznanie, że wyłącznym powodem zaistnienia wypadku komunikacyjnego miało być potencjalne jednorazowe szarpnięcie kierownicą auta lub szarpnięcie ręki kierującej przez pasażera pojazdu, nie zaś prowadzenie pojazdu przez kierującą w stanie nietrzeźwości mającą w czasie zdarzenia kontrolę nad poruszaniem się pojazdu poprzez możliwość ingerencji w nacisk pedałów i możliwość interakcji ze skrzynią biegów i kierownicą.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w toku postepowania odwoławczego, po wniesieniu apelacji, oskarżona zmarła. Powyższe ustalenie skutkowało wnioskiem prokuratora, ale i obrońcy złożonym na rozprawie w dniu 21.05.2026r. o uchylenie wyroku Sądu I instancji i umorzeniem postępowania wobec zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, to jest na podstawie art. 17 § 1 pkt 5 kpk w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 kpk, a następnie na rozprawie w dniu 21.05.2026r., po rozpoznaniu apelacji, wnioskiem prokuratora zgodnie z treścią środka odwoławczego i obrońcy o utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.
Odnosząc się do zaistniałej sytuacji faktycznej, tj. treści wyroku Sądu I instancji, kierunku wniesionej apelacji i podniesionych w nim zarzutów, śmierci oskarżonej na etapie postępowania odwoławczego (a więc zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art. 17 § 1 pkt 5 kpk) oraz treści art. 439 § 2 kpk Sąd Okręgowy wskazuje, iż uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania nie było możliwe.
I tak, zgodnie z treścią art. 439 § 2 kpk uchylenie orzeczenia
jedynie z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk może nastąpić wyłącznie na korzyść oskarżonego – określenie „jedynie” oznacza, że nie wolno uchylić orzeczenia na niekorzyść oskarżonego tylko z powodu zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych wymienionych w § 2 art. 439 kpk. A contrario – uchylenie takie jest możliwe z przyczyn wskazanych w art. 439 § 1 pkt 1- 8 kp, jak też względnych przyczyn odwoławczych z art. 438 kpk. Należy zatem, jak się podkreśla w doktrynie (źródło przytoczone niżej), mieć w polu widzenia dwie sytuacje procesowe: pierwszą, gdy ma miejsce zbieg bezwzględnych przyczyn odwoławczych z pkt 9 – 11 i 1 - 8 art. 439 § 1 kpk i drugą, gdy zachodzi zbieg względnych przyczyn odwoławczych z art. 438 kpk i bezwzględnych z art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk (jak w analizowanej sprawie). W pierwszym przypadku ograniczenie z art. 439 § 2 kpk nie ma miejsca, albowiem podstawą uchylenia nie jest wyłącznie przyczyna z art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk, ale też dodatkowo inna bezwzględna przyczyna odwoławcza - w takiej sytuacji rozpoznając apelację wniesioną na niekorzyść oskarżonego sąd winien na podstawie tej innej przyczyny zaskarżony wyrok uchylić, ale przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania będzie stać na przeszkodzie ujemna przesłanka procesowa zawarta w art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk, co finalnie powinno prowadzić do umorzenia postępowania. W drugim zaś przypadku, a więc wspomnianego wyżej zbiegu względnych i bezwzględnych – z art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk - przyczyn odwoławczych podniesionych w apelacji lub stwierdzonych przez sąd z urzędu ograniczenie z art. 439 § 2 kpk nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego od wyroku uniewinniającego (lub umarzającego postępowanie), albowiem w tym układzie procesowym apelacja jest oparta na innych uchybieniach niż wyłącznie wymienione w art. 439 § 2 kpk. W takim stanie faktycznym, sąd odwoławczy zobligowany jest skontrolować zasadność zarzutów z art. 438 kpk (co Sąd Okręgowy uczynił) i od wyniku tej kontroli zależeć będzie dalszy tok postępowania. Powołując się dalej na ten sam pogląd doktryny stwierdzić należy, że jeśli sąd odwoławczy dojdzie do wniosku, że podniesione zarzuty są niezasadne, to niedopuszczalne jest uchylenie wyroku uniewinniającego i umorzenie postępowania na podstawie art. 439 § 1 pkt 9 kpk albo uchylenie wyroku uniewinniającego lub umarzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art. 439 § 1 pkt 10 – 11 kpk, gdyż byłoby to uchylenie „jedynie” z tego powodu, co stanowi naruszenie art. 439 § 2 kpk. Innymi słowy – jeśli sąd odwoławczy rozpoznaje apelację wniesioną na niekorzyść oskarżonego przeciwko wyrokowi go uniewinniającemu to wynikający z art. 439 § 2 kpk zakaz uchylenia tego wyroku wchodzi w grę wówczas, gdy sąd odwoławczy stwierdzi niezasadność zarzutów apelacji, do których rozpoznania jest zobligowany w myśl art. 433 § 1 i 2 kpk, gdyż w takiej sytuacji zaktualizowałby się „jedyny” powód uchylenia zaskarżonego wyroku w postaci bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Gdyby zaś sąd odwoławczy podzielił zasadność zarzutów względnych z art. 438 kpk i jednocześnie bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk to dalsze postąpienie zależy od charakteru tych ostatnich – gdy jest to uchybienie z art. 439 § 1 pkt 9 kpk to stwierdzając konieczność uchylenia wyroku na podstawie art. 438 kpk i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sąd nie może wydać takiego rozstrzygnięcia wobec ujemnej przesłanki procesowej z art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8 – 11 kpk i winien wyrok uniewinniający uchylić i umorzyć postępowanie. W sytuacji zaś, gdyby zasadny okazał się zarzut z art. 438 kpk, a nadto wystąpiła bezwzględna przesłanka z art. 439 § 1 pkt 10 – 11 kpk sąd winien wyrok uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania (vide: Świecki Dariusz. Kodeks postępowania karnego. Tom II aktualizowany, opubl. Lex/el.2026; także wyrok SN z 14.06.2023r., II KK 627/21, postanowienie z 23.01.2018r., III KZ 67/17, Lex nr 2428759) .
Przepis art. 439 § 2 kpk znajduje zatem swe zastosowanie w układzie procesowym, w którym sąd I instancji wydał wyrok uniewinniający, czyli rozstrzygnięcie najbardziej korzystne dla oskarżonego, w związku z czym jego uchylenie z powodów wskazanych w art. 439 § 1 pkt 9 – 11 kpk nie mogłoby prowadzić do wydania orzeczenia na korzyść oskarżonego. W takiej sytuacji sąd odwoławczy zobowiązany jest do utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy pomimo stwierdzenia jednej z wymienionych w tym przepisie bezwzględnych przyczyn odwoławczych.
Mając powyższe uwagi w polu widzenia, a więc zbieg przyczyn odwoławczych – względnej zawartej w apelacji prokuratora oraz bezwzględnej z art. 439 § 1 pkt 9 kpk, stwierdzonej przez sąd odwoławczy z urzędu, należało rozpoznać wniesiony środek odwoławczy. Utrzymanie przez Sąd Okręgowy wyroku Sądu I instancji w mocy było rezultatem uznania zarzutów zawartych w apelacji prokuratora za nietrafne, a w konsekwencji przyjęcia, że bezwzględna przyczyna odwoławcza wskazana wyżej byłaby jedyną przyczyną uchylenia wyroku uniewinniającego, co nie było możliwe wobec treści art. 439 § 2 kpk i co skutkowało utrzymaniem zaskarżonego orzeczenia w mocy.
Zainicjowana przez prokuratora kontrola odwoławcza, jak zaznaczono wyżej, nie potwierdziła trafności zawartych w apelacji zarzutów koncentrujących się przede wszystkim wokół naruszeń prawa procesowego, w tym wadliwej oceny dowodów, wobec czego nie mogły one odnieść postulowanych skutków. Bezsprzecznie wydanie wyroku uniewinniającego zostało poprzedzone oceną dowodów spełniającą kryteria oceny swobodnej, uwzględniającej zasady logicznego rozumowania, wskazania wiedzy oraz doświadczenia życiowego. Sąd meriti ocenił materiał dowodowy kompleksowo, prawidłowo wartościując tak wyjaśnienia oskarżonej, jak i zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Innymi słowy – ustalenia faktyczne i konkluzje Sądu I instancji są rezultatem nieobarczonego błędem procesu myślowego i jako takie - w zakresie braku możliwości przypisania oskarżonej winy - zasługują na pełną aprobatę.
Sąd meriti prawidłowo uznał, że zebrane dowody były niewystarczające, by uznać w sposób kategoryczny, iż to właśnie zachowanie oskarżonej było przyczyną wypadku. Zeznania pasażera pojazdu, Z. W., były odosobnione i nie znajdowały oparcia w jakichkolwiek innych źródłach dowodowych, czy to osobowych czy innych. W przeciwieństwie do zeznań wyżej wymienionego relacje pozostałych świadków, osób postronnych, przypadkowych, nie zaangażowanych w przedmiotowe postepowanie, nie wykazujących w nim żadnego interesu procesowego jednoznacznie i tożsamo wskazywały na relację oskarżonej, z której wynikało, że to niespodziewane szarpnięcie za kierownicę przez pokrzywdzonego spowodowało utratę przez nią panowania nad pojazdem. Jak słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy, taka a nie inna wersja przebiegu zdarzenia była przez oskarżoną konsekwentnie prezentowana w toku całego postępowania i, co szczególnie istotne, bezpośrednio na miejscu zdarzenia. Oczywiście, hipotetycznie wersja ta nie musiała być prawdziwa, niemniej jednak brak jest dowodów, które w obiektywny i stanowczy sposób by ją wykluczały. Za dowód taki z pewnością nie mogą zostać uznane zeznania Z. W.. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że świadek ten mógł się obawiać jakichkolwiek konsekwencji związanych z ewentualnym ustaleniem, że przyczynił się do zaistnienia wypadku, mimo tego, że oskarżona nie odniosła w nim obrażeń ciała. Mogło tu chodzić chociażby o konsekwencje na płaszczyźnie innej niż prawnokarna, a więc na przykład cywilnoprawnej czy ubezpieczeniowej, bliżej przez niego nie skonkretyzowane. Przyznanie przez wymienionego, że doprowadził do zdarzenia mogło w jego subiektywnym odczuciu narażać go na określone skutki nawet jeśli ich dokładnego rodzaju czy charakteru sobie nie uświadamiał i jest to jak najbardziej zgodne z doświadczeniem życiowym. W polu widzenia mieć należy, że w sytuacji, gdy pasażerami pojazdu byli wyłącznie oskarżona i pokrzywdzony, przy czym ich relacje na temat przyczyn wypadku pozostają całkowicie sprzeczne i brak jest jednocześnie innych, obiektywnych dowodów mogących potwierdzić którąś z wersji, ich ocena musi być wyważona. W przedmiotowym stanie faktycznym jest jednak tak, że to relacja Z. W. nie znajduje odzwierciedlenia w innych dowodach, podczas gdy relacja oskarżonej już tak. Dodatkowo, trafnie zauważył Sąd, że w sprawie nie wykonano ani szkicu miejsca zdarzenia, ani nie zabezpieczono śladów na jezdni czy poboczu, co oznacza, że nie można w sposób nie budzący wątpliwości przyjąć, że wyjaśnienia oskarżonej nie są prawdziwe. Materiał dowodowy istotnie nie pozwala też na wyciągnięcie wniosku, że pomiędzy stanem nietrzeźwości oskarżonej a wypadkiem zachodzi bezpośredni związek przyczynowo – skutkowy, skoro sam pokrzywdzony relacjonował, że w trakcie jazdy nie było innych niebezpiecznych sytuacji, nie zjeżdżała na pobocze, a ponadto „w miarę dobrze jeździła” i żaden manewr tego dnia nie wywołał u niego niepokoju. Powyższe tym bardziej uwiarygadnia wersję oskarżonej, że do zdarzenia mogło dojść wskutek zachowania pokrzywdzonego. Sąd Okręgowy nie zgadza się także z argumentem zawartym w apelacji, że oskarżona używając skrzyni biegów, czy pedałów miała możność podjęcia działań obronnych. Są to rozważania czysto teoretyczne. W sytuacji bowiem, gdy pasażer siedzący obok chwycił kierownicę w sposób nagły, zaskakując kierującą, ta mogła nie zdążyć zareagować - przekonanie takie także nie jest sprzeczne z doświadczeniem życiowym czy regułami logiki. Trudno stwierdzić, jak wyglądało rzeczone szarpnięcie, w jaki sposób oskarżony miał chwycić za kierownicę, są to wszystko okoliczności nieustalone, których na chwilę obecną ustalić się w ogóle nie da. Są to innymi słowy – wątpliwości nieusuwalne, które winny zostać rozstrzygnięte przez pryzmat reguły z art. 5 § 2 kpk. Na powyższą konstatację nie rzutują przywołane przez skarżącego rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonej dotyczące tego, czy chodziło o szarpnięcie za kierownicę czy za rękę, gdyż finał mógł być w obu przypadkach identyczny. Odnosząc się natomiast do kwestii braku przesłuchania oskarżonej po uchyleniu poprzednio zapadłego w Sądzie Rejonowym wyroku zaznaczyć należy, że na rozprawie w dniu 08 kwietnia 2025r. oskarżona istotnie stawiła się, niemniej Sąd rozprawę odroczył dopuszczając dowód z opinii sądowo – psychiatrycznej celem ustalenia, czy może ona brać udział w postępowaniu. Jednocześnie na rozprawie w dniu 09 października 2025r. Przewodnicząca składu orzekającego skierowała do oskarżonej pytanie czy chce złożyć wyjaśnienia na okoliczność zdarzenia, z którego to prawa oskarżona skorzystać nie chciała. Co prawda w protokole tym nie zamieszczono pełnego pouczenia, co dla ścisłości chciał uczynić Sąd Okręgowy wzywając oskarżoną na termin rozprawy odwoławczej, niemniej jednak wskazany w tymże protokole zapis pozwala na konstatację, że oskarżona odmówiła składania wyjaśnień, do czego miała prawo, a co nie może być przedmiotem zarzutu, tym bardziej, że w pisemnych motywach wyroku Sądu Okręgowy w Siedlcach w sprawie II AKa 163/24 wyrażając zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania wskazał na zasadność przesłuchania oskarżonej uzupełniająco z zastrzeżeniem, że wyjaśnienia takie zechce ona złożyć. Na marginesie zauważyć należy, że prokurator brał udział w rozprawie w dniu 09 października 2025r. i sposobu prowadzenia czynności w tym w odniesieniu do kwestii odebrania wyjaśnień od oskarżonej nie kwestionował, a przynajmniej nie wynika to z protokołu. Podniesiony zarzut w przytoczonych okolicznościach wydaje się zatem tym bardziej niezrozumiały.
Fakt oparcia ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie wyjaśnień złożonych na etapie postępowania przygotowawczego także sam w sobie nie jest błędem, zważywszy , że oskarżona przy ponownym rozpoznaniu sprawy odmówiła ich składania. Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, by Sąd wykorzystał w sprawie wyjaśnienia oskarżonej złożone przez nią uprzednio w charakterze świadka – z uzasadnienia wyroku wynika, ze Sąd uwzględnił wyjaśnienia zawarte na k. 22v – 23 i 111, a więc złożone przez nią jako podejrzaną.
Wniosek
O uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Siedlcach, zmodyfikowany podczas rozprawy odwoławczej z postulatem uchylenia orzeczenia i umorzenia postepowania z uwagi na śmierć oskarżonej.
☐ zasadny
☐ częściowo zasadny
☒ niezasadny
Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.
Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu. Z przyczyn opisanych wyżej brak też było podstaw do uchylenia wyroku i umorzenia postepowania z uwagi na śmierć oskarżonej.
4.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
1.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO
5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot utrzymania w mocy
Wyrok Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 21 października 2025r., sygn. akt II K 1056/24
Zwięźle o powodach utrzymania w mocy
Wniesiona apelacja nie była zasadna i nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyrok utrzymano w mocy z przyczyn opisanych wyżej.
5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
1.
Przedmiot i zakres zmiany
------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zwięźle o powodach zmiany
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji
5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia
1.1.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
☐ art. 439 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
2.1.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
3.1.
Konieczność umorzenia postępowania
☐ art. 437 § 2 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
4.1.
------------------------------------------------------------------------------------------------
☐ art. 454 § 1 k.p.k.
Zwięźle o powodach uchylenia
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
-------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
6.
Koszty Procesu
Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
Przytoczyć okoliczności
II, III
Sąd na podstawie §17 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 4 ust. 3, § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.). zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. F. S. kwotę 1239,84 złotych (w tym kwotę 231,84 zł tytułem podatku VAT) tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu wykonywaną na rzecz oskarżonej w postępowaniu odwoławczym.
O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk.
7.
PODPIS
1.3. Granice zaskarżenia
Kolejny numer załącznika
1
Podmiot wnoszący apelację
Prokurator
Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja
Cały wyrok
1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia
☐ na korzyść
☒ na niekorzyść
☒ w całości
☐ w części
☐co do winy
☐co do kary
☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia
1.3.2. Podniesione zarzuty
Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji
☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu
☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu
☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia
☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia
☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka
☐art. 439 k.p.k.
☐brak zarzutów
1.4. Wnioski
☒uchylenie
☐zmiana